ความลับแตก

"ใครเป็นคนเขียนคะ?" น้ำเสียงของพี่รินไม่ได้ดังจนน่ากลัว แต่ทว่ามันกลับเยียบเย็นเสียจนบรรยากาศในห้องประชุมคณะที่เคยอบอวลไปด้วยความอึดอัด กลายเป็นความเงียบงันชนิดที่ว่าแม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเองยังฟังดูดังผิดปกติ พี่รินยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าโต๊ะยาว สายตาคมกริบของเธอกวาดมองไปยังสมุดเลกเชอร์ที่เปิดค้างอยู่—เล่มที่ฉันเผลอลืมทิ้งไว้บนโต๊ะประธาน มือของฉันเย็นเฉียบ หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย พู่กัน... ทำไมถึงประมาทแบบนี้ พี่รินค่อยๆ หยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา นิ้วเรียวยาวของเธอไล้ไปตามลายมือที่คุ้นตา ลายมือที่เคยเขียนสรุปวิชาแคลคูลัสให้เธออย่างตั้งใจ แต่วันนี้... ข้อความในหน้ากระดาษกลับไม่ใช่ตัวเลขหรือสูตรทางคณิตศาสตร์ แต่มันคือรายการ 'ความลับ' ของคนในห้องนี้ ที่ฉันเฝ้าสังเกตและจดบันทึกไว้ตลอดทั้งปี เพื่อแผนการที่จะได้ใกล้ชิดเธอคนนี้ "พู่กัน..." พี่รินเรียกชื่อฉันเบาๆ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป ไม่มีความอบอุ่น ไม่มีความใจดีอย่างที่ฉันเคยได้รับ "บอกพี่มาสิคะว่าทำไมถึงต้องมีรายชื่อของทุกคนอยู่ที่นี่ และทำไม... ข้อมูลของ 'น้องรหัส' ของพี่ ถึงมีลายละเอียดที่พี่ไม่เคยบอกใคร แม้แต่ตัวเธอเอง" ฉันกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ร่างกายสั่นเทา พยายามจะหาคำแก้ตัว แต่มันกลับติดอยู่ที่ริมฝีปาก ความลับที่ฉันกอดไว้แน่นกำลังจะถูกฉีกกระชากออกมาต่อหน้าผู้หญิงที่ฉันรักที่สุด "พี่ริน... คือว่า..." "หยุดเรียกพี่แบบนั้นเถอะค่ะ" พี่รินขัดขึ้น แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้เหลือเพียงความผิดหวัง "พี่สืบจนรู้มาแล้วว่า พู่กันไม่ใช่คนที่ทางภาควิชาส่งมาเป็นน้องรหัสของพี่ตั้งแต่แรก ชื่อของคนจริงๆ ที่ต้องมาหาพี่ คือคนอื่น... แล้วเธอเป็นใครกันแน่? เข้ามาในชีวิตพี่ด้วยจุดประสงค์อะไรกันแน่คะ?" ความเงียบครอบงำห้องประชุมอีกครั้ง คราวนี้มันหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม พี่รินวางสมุดเลกเชอร์ลงบนโต๊ะเสียงดังปัง! จนทุกคนในห้องสะดุ้งสุดตัว เธอไม่ได้รอคำตอบ แต่ก้าวตรงเข้ามาหาฉันด้วยระยะห่างที่บีบคั้นจนฉันต้องแนบหลังชิดกับบานประตู กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่ที่ฉันหลงใหล กลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกหายใจไม่ออกในเวลานี้ "พี่ริน ฟังพู่กันก่อนนะคะ... ทุกอย่างที่ทำ พู่กันไม่ได้มีเจตนาร้าย พู่กันแค่..." "แค่ชอบพี่? แค่อยากให้พี่หันมามอง?" เธอเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของความเห็นแก่ตัวที่ฉันซ่อนไว้ "พู่กันคะ ความรักที่สร้างขึ้นบนคำโกหก มันไม่มีวันเติบโตได้หรอกค่ะ" คำพูดนั้นเหมือนเข็มแหลมที่แทงลงกลางใจ ฉันอยากจะโต้ตอบ อยากจะอธิบายว่าความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอตลอดเวลาที่ผ่านมามันคือของจริง แต่มันกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อเห็นแววตาของพี่รินที่วูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความบางอย่าง "พี่ไม่ได้โกรธที่เธอโกหกเรื่องน้องรหัส" พี่รินขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบชิดกัน ความร้อนผ่าวบนใบหน้าไม่ได้เกิดจากความเขินอาย แต่เกิดจากความละอายใจ "พี่โกรธ... ที่พี่เผลอเชื่อใจคนอย่างเธอไปหมดใจ" พอกันที... ความอดทนของฉันก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน ฉันตัดสินใจเงยหน้าขึ้นสบตาเธอกลับไป แม้น้ำตาจะเริ่มคลอเบ้า "ถ้าพี่รินจะเกลียดพู่กัน พู่กันก็ไม่ว่าค่ะ แต่ความรู้สึกที่พู่กันเขียนไว้ในสมุดเล่มนั้น... มันคือส่วนหนึ่งของความจริงที่พู่กันได้รับมาจากพี่ ทั้งรอยยิ้ม ความเศร้า หรือแม้แต่ความโดดเดี่ยวที่พี่ซ่อนไว้หลังหน้ากากหัวหน้าภาคคนเก่ง พี่คิดว่าพู่กันรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง ถ้าพู่กันไม่ได้ใส่ใจพี่จริงๆ?" พี่รินชะงักไปเล็กน้อย มือที่กำลังจะกดออกจากห้องหยุดนิ่ง เธอหันกลับมามองฉันอีกครั้งด้วยสีหน้าคาดเดาไม่ได้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องประตู บานประตูถูกผลักออกอย่างแรง จนฉันที่ยืนพิงอยู่เซถลาไปข้างหน้า และคนที่ปรากฏตัวอยู่ตรงนั้น... คือ 'น้องรหัสตัวจริง' คนที่หายสาบสูญไปตั้งแต่ต้นปี เธอเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ดูตื่นตระหนก สายตาของเธอเหลือบมองมาที่สมุดเลกเชอร์บนโต๊ะ ก่อนจะมองมาที่ฉันด้วยความตกใจสุดขีด "พี่รินคะ... หนูมาแล้วค่ะ หนูขอโทษที่หายไปนาน แต่ว่า... ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เพื่อนหนูนะคะ เธอคือคนที่จ้างหนูให้สละสิทธิ์น้องรหัสให้ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มปีการศึกษา!" ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังของฉันเมื่อได้ยินประโยคนั้น ความลับที่ฉันคิดว่าพังไปแค่ส่วนเดียว กลับกลายเป็นการเผยความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เพราะน้องรหัสตัวจริงไม่ได้มาคนเดียว... เธอกลับมาพร้อมกับหลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาลที่ฉันเป็นคนส่งให้เธอในวันนั้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงถูกเปิดเผยไปกับ "กลิ่นลิลลี่สีขาว" นะคะ