พายุที่มองไม่เห็น

“นั่นสินะคะ... ถ้าไม่ใช่น้องรหัส แล้วหนูจะเป็นอะไรสำหรับพี่รินกันแน่คะ?” เสียงของพู่กันสั่นพร่าขณะขว้างคำถามนั้นออกไปท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดส่วนตัวของภาควิชา แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันกลับตอกย้ำความห่างเหินที่เพิ่งก่อตัวขึ้นหลังจากภาพถ่ายปริศนาใบนั้นถูกวางลงบนโต๊ะ รินเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวยาวของเธอสั่นระริกขณะพยายามจะเอื้อมไปคว้าสมุดเลกเชอร์ที่พู่กันกอดไว้แน่นเหมือนเกราะป้องกันสุดท้าย พู่กันถอยหลังกรูด ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววสดใสบัดนี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสน “พู่กัน... ฟังพี่ก่อน เรื่องที่หนูโกหกทุกคนว่าเป็นน้องรหัสของพี่น่ะ มันกลายเป็นเครื่องมือให้คนอื่นใช้ทำร้ายหนูไปแล้ว” รินพยายามลดระดับเสียงให้ดูนุ่มนวลที่สุด ทว่าแววตาของเธอกลับฉายความหวาดวิตกอย่างที่พู่กันไม่เคยเห็นมาก่อน “เครื่องมือเหรอคะ?” พู่กันเค้นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่า “ที่หนูทำไป... เพราะหนูแค่อยากอยู่ใกล้พี่ แค่อยากมีข้ออ้างในการแอบมองพี่จากมุมที่ใกล้ที่สุด แต่ตอนนี้คนทั้งมหาวิทยาลัยกำลังพูดกันว่า หนูมันก็แค่เด็กตอแหลที่วางแผนจับพี่ริน... หนูเป็นคนหลอกลวงในสายตาคนอื่นใช่ไหมคะ?” รินก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ท่าทางสุขุมที่พู่กันเคยหลงใหลบัดนี้ดูเปราะบางเหมือนแก้วที่พร้อมจะแตกสลาย “ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่แบบนั้นเลย พู่กัน... คนที่อยู่ในรูปน่ะ เขาเฝ้ามองหนูมาตั้งแต่ต้น เขาไม่ได้ต้องการแค่ตัวพี่ เขาต้องการทำลายทุกอย่างที่พี่รัก และหนูก็กลายเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของพี่ในตอนนี้” “จุดอ่อน...” พู่กันทวนคำนั้นเบาหวิว ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ นี่หรือคือความหมายของการได้ใกล้ชิดคนที่แอบรัก? การกลายเป็นภาระที่พี่รินต้องคอยปกป้องจากพายุที่มองไม่เห็น? ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องที่ปิดสนิท เสียงก๊อกแก๊กของลูกบิดที่ถูกพยายามไขจากภายนอกทำให้ทั้งสองคนชะงัก รินเปลี่ยนสีหน้าเป็นความเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที เธอคว้าข้อมือพู่กันแล้วลากไปที่มุมมืดของชั้นหนังสือไม้โอ๊คเก่าแก่ “เงียบไว้” รินกระซิบสั่ง ลมหายใจของเธอปะทะเข้ากับใบหูของพู่กันจนคนตัวเล็กกว่าขนลุกเกรียว พู่กันพยายามหายใจให้เบาที่สุด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอมองผ่านช่องว่างระหว่างสันหนังสือ เห็นเงาของใครบางคนทาบลงบนบานประตู กระดาษแผ่นหนึ่งถูกสอดเข้ามาทางช่องใต้ประตู... มันคือกระดาษโน้ตที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ที่ดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด รินปล่อยข้อมือพู่กันช้าๆ มือของเธอเอื้อมไปหยิบกระดาษใบนั้นขึ้นมาอ่าน ดวงตาของเธอเบิกกว้าง สีหน้าถอดสีจนกลายเป็นซีดเผือด พู่กันพยายามชะโงกหน้ามองข้อความในนั้น ลายมือที่เห็นชัดเจนคือประโยคสั้นๆ ที่ทำให้โลกทั้งใบของพู่กันหมุนคว้าง: *“ความจริงเรื่องน้องรหัสตัวปลอมเป็นแค่จุดเริ่มต้น... ถ้าอยากให้เด็กคนนี้รอดไปได้ พรุ่งนี้ที่ดาดฟ้าตึกคณะ เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้จบ ริน”* รินขยำกระดาษนั้นจนยับยู่ยี่ เธอหันกลับมามองพู่กัน สายตาที่เคยอบอุ่นกลับดูสับสนและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เหมือนกับว่าเธอกำลังตัดสินใจเลือกทางเดินที่ไม่มีใครรอด “หนูออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ พู่กัน” รินสั่งเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือ “ไม่ค่ะ! หนูไม่ไป! พี่จะไปหาคนพวกนั้นคนเดียวไม่ได้นะ!” พู่กันตวาดกลับ แม้จะตัวสั่นแต่ก็ก้าวเข้ามาขวางทางรินไว้ “หนูเป็นคนก่อเรื่องนี้ขึ้นมาเอง หนูจะรับผิดชอบมันเอง... พี่ริน อย่าผลักหนูออกไปอีกเลยนะคะ” รินนิ่งค้างไป เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพู่กัน เห็นความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขี้ขลาดของเด็กสาวที่เธอเคยคอยดูแลมาตลอด รินยื่นมือออกไปลูบแก้มพู่กันแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบจากปลายนิ้วทำให้พู่กันใจหาย “พู่กัน... หนูไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ว่าภายใต้ใบหน้าที่แสนดีของรุ่นพี่คนนี้ มันมีความมืดดำที่พร้อมจะดึงหนูลงไปตายแค่ไหน” รินโน้มตัวลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน พู่กันหลับตาลงรับสัมผัสแห่งความเจ็บปวดนี้ ในความมืดมิดของห้องสมุด เสียงฝีเท้าที่เคยอยู่หน้าประตูกลับเงียบหายไป... แต่กลายเป็นเสียงเคาะจังหวะเบาๆ ที่กระจกหน้าต่างด้านหลังแทน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* พู่กันลืมตาขึ้นมองไปที่หน้าต่าง บานกระจกที่ควรจะล็อคอยู่กลับถูกแง้มเปิดออกช้าๆ ลมหนาวพัดกรูเข้ามาพร้อมกับเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ปลิวว่อนไปทั่วห้อง ในบรรดากระดาษเหล่านั้น มีรูปถ่ายใบหนึ่งตกลงมาที่เท้าของพู่กัน... มันคือรูปของเธอเองที่กำลังเดินอยู่ในมหาวิทยาลัยเมื่อเช้านี้ แต่ประเด็นคือ... ในรูปนั้นมีเงาสีดำรูปร่างผิดมนุษย์มนา ยืนซ้อนหลังเธออยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ! รินหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด เธอคว้าตัวพู่กันมากอดไว้แน่น ก่อนจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายพู่กันเย็นเฉียบ “อย่าหันไปมองข้างหลัง... และฟังให้ดีนะพู่กัน... สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างนั่น ไม่ใช่มนุษย์” กลิ่นลิลลี่สีขาวหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้พู่กันและพี่รินในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!