ความสุขในระยะสั้น

“พี่รินคะ... มองหน้าพู่กันหน่อยได้ไหมคะ อย่าเอาแต่ก้มหน้าอ่านบันทึกเล่มนั้นเลย” คำถามที่แผ่วเบาของฉันลอยคว้างอยู่ในความเงียบงันภายในห้องสมุดส่วนตัวของภาควิชา แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่น่าอึดอัดผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินยังคงถือสมุดเลกเชอร์เล่มนั้นไว้แน่น ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอสั่นระริกจนฉันสังเกตเห็นได้ แม้จะพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยแค่ไหนก็ตาม เมื่อครู่... ตอนที่ฉันเผลอคว้ามือของเธอไว้ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านผิวสัมผัสนั้นคือความจริงที่ฉันสัมผัสได้ แต่ทำไมพอรินชักมือกลับ ราวกับว่าเธอกำลังพยายามดึงตัวเองออกจากห้วงฝันที่เธออนุญาตให้ตัวเองตกลงไปเพียงชั่วครู่ “พู่กัน...” รินเรียกชื่อฉันเบาๆ เสียงของเธอแหบพร่า “บางอย่าง... ถ้ามันเปราะบางเกินไป การเผลอสัมผัสมันแรงเกินไป อาจจะทำให้มันแตกสลายได้นะ” “แล้วถ้าพู่กันยอมแลกกับการที่มันต้องแตกสลาย เพื่อให้ได้รู้ว่ามันเป็นของจริงหรือเปล่าล่ะคะ?” ฉันตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเราใกล้กันจนฉันได้กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของรุ่นพี่คนโปรด กลิ่นที่ทำให้หัวใจฉันเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนเสมอ รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความสับสนที่ฉายชัดราวกับกระจกเงาที่กำลังร้าว ฉันเอื้อมมือไปแตะที่สันกรามของเธอแผ่วเบา ความนุ่มนวลของผิวพรรณทำให้ฉันอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้ ที่ที่โลกทั้งใบเหลือแค่เราสองคน “พี่ไม่ได้กลัวมันแตกสลายหรอกค่ะ...” รินกระซิบ ดวงตาของเธอหลุบต่ำลงมองริมฝีปากของฉัน “พี่แค่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งพี่ไม่มีสิทธิ์จะเก็บมันไว้... พี่จะกลายเป็นคนที่ไม่เหลืออะไรเลย” คำพูดนั้นแทงใจฉันจนชาหนึบ ฉันรู้ว่าสิ่งที่รินกังวลไม่ใช่เรื่องของหัวใจ แต่มันคือ ‘ความลับ’ ที่ซ่อนอยู่ในเลกเชอร์เล่มหนาที่เธอหวงนักหนาเล่มนั้น บันทึกที่ฉันพยายามเข้าหาเธอด้วยข้ออ้างสารพัดเพื่อที่จะได้อ่านมัน แต่ในวินาทีนี้ ฉันไม่ต้องการความลับอะไรอีกแล้ว นอกจากความรู้สึกของคนตรงหน้า ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากของเราจรดกัน รินหลับตาลง ลมหายใจของเธอสะดุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนออกมาอย่างยอมจำนน ในเสี้ยววินาทีนั้น ความกังวลทั้งหมดมลายหายไป เหลือเพียงสัมผัสแผ่วเบาที่แตะแต้มลงบนริมฝีปากของฉัน มันไม่ใช่จูบที่เร่าร้อน แต่เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและยาวนานราวกับจะยืนยันว่า ‘ตัวตน’ ของเราทั้งคู่ยังมีอยู่จริงในพื้นที่เล็กๆ แห่งนี้ “หนูอยู่ตรงนี้ไงคะ” ฉันกระซิบข้างริมฝีปากเธอ “ตราบใดที่พี่รินยังอยากให้หนูอยู่ หนูจะไม่ไปไหน... ต่อให้ความลับนั้นจะโหดร้ายแค่ไหน พู่กันก็จะรับมันไว้เอง” รินลืมตาขึ้นมองฉัน แววตาของเธอสั่นไหวเหมือนผืนน้ำที่ถูกก้อนหินโยนลงไป เธอโอบกอดฉันแน่นราวกับต้องการจะหลอมละลายตัวเองให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของฉัน ความหวานชื่นนี้มันช่างน่าอัศจรรย์ใจ จนฉันลืมไปเลยว่าเบื้องหลังกำแพงห้องสมุดแห่งนี้ มีสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องเราผ่านรอยแยกของประตูมาตลอด เราใช้เวลาที่เหลือไปกับการพูดคุยเรื่องราวสัพเพเหระ รินเริ่มเล่าถึงความฝันในวัยเด็กที่เธอไม่เคยบอกใคร เธอหัวเราะ—เป็นเสียงหัวเราะที่สดใสที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา ในช่วงเวลานี้เองที่ฉันรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเราได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่าง ‘รุ่นพี่รุ่นน้อง’ ไปไกลเกินกว่าที่ใครจะดึงกลับมาได้แล้ว จนกระทั่ง... เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะทำลายบรรยากาศแสนหวานนั้นลง รินสะดุ้งสุดตัวและถอยห่างจากฉันทันที ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว “เข้ามา...” เสียงของรินสั่นพร่า ประตูห้องสมุดเปิดออกช้าๆ ร่างสูงโปร่งของ ‘อาจารย์ศิริน’ ภาควิชาการที่ฉันคุ้นเคยดีเดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ สายตาของอาจารย์มองผ่านร่างฉันไปราวกับอากาศธาตุ ก่อนจะหยุดลงที่รินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ริน... เรื่องที่เธอปิดบังฉันไว้ในเลกเชอร์เล่มนั้น ถึงเวลาที่ต้องเปิดเผยให้คนอื่นรับรู้แล้วนะ” อาจารย์ศิรินพูดพลางวางซองเอกสารลงบนโต๊ะ “เพราะถ้าเธอยังเก็บมันไว้เป็นความลับ ต่อไปคนที่จะพังพินาศ... ไม่ใช่แค่เธอ แต่มันคือเด็กคนนี้ที่เธอกำลังกอดอยู่” รินตัวสั่นเทาขณะเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้น หัวใจของฉันหล่นวูบเมื่อเห็นสิ่งที่เธอหยิบออกมาจากซอง... มันคือรูปถ่ายของ ‘ใครบางคน’ ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับฉันราวกับแกะ แต่มันคือรูปถ่ายที่ถูกถ่ายไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน รินหันมามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน “พู่กัน... เรื่องทั้งหมดที่พี่ทำไป... ทั้งหมดก็เพราะพี่ต้องปกป้องหนูจากคนในรูปนี้... คนที่หนูไม่ควรจะรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่จริงๆ” กลิ่นลิลลี่สีขาวขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับพู่กันและรุ่นพี่รินนะคะ