ช่องว่างระหว่างเรา

“พี่รินคะ... ตกลงว่ากระดาษแผ่นนี้ มันสำคัญกว่าความรู้สึกของพู่กันใช่ไหมคะ?” คำถามที่พู่กันกลั้นใจถามออกไปราวกับคมมีดที่กรีดลงบนบรรยากาศอันหนาวเหน็บในห้องสมุดส่วนตัวของรุ่นพี่ปี 3 สายตาของพู่กันจ้องมองไปยังสมุดเลกเชอร์ปกหนังสีเข้มที่รินถือไว้แน่น มือของรุ่นพี่สั่นเทาเพียงเล็กน้อย แต่มันก็ชัดเจนพอที่จะทำให้หัวใจของคนมองแตกสลาย รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนและอบอุ่นเสมอ บัดนี้กลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย เธอไม่ยอมสบตาพู่กัน แต่กลับเบนสายตาไปมองชั้นหนังสือที่เรียงรายราวกับกำลังหาที่ยึดเหนี่ยวทางใจ “พู่กัน... บางเรื่อง ถ้าไม่รู้เลย มันอาจจะดีกับตัวเธอมากกว่า” รินตอบเสียงเรียบ แต่กระแสเสียงนั้นสั่นไหวและแฝงไปด้วยความร้าวรานอย่างปิดไม่มิด ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าจู่โจมพวกเธอทันที มันไม่ใช่ความเงียบแบบที่เคยมีในการนั่งอ่านหนังสือข้างๆ กันในยามบ่าย แต่มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของความเชื่อใจ พู่กันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกผลักออกด้วยระยะห่างที่รินสร้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว “พู่กันพยายามมาตลอดนะคะ พี่ริน... พยายามที่จะเป็นคนที่พี่ไว้ใจ พยายามที่จะก้าวเข้าไปในโลกของพี่ ไม่ใช่แค่ในฐานะรุ่นน้องที่มาขอเลกเชอร์ แต่ในฐานะ... คนที่แคร์พี่จริงๆ” เสียงของพู่กันเริ่มสั่น เธอกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนยับย่น รินยังคงนิ่งเงียบ เธอวางสมุดเลกเชอร์เล่มนั้นลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวโต เสียงกระทบของมันดังสะท้อนก้องในห้องที่เงียบสงัด มันเป็นสมุดเลกเชอร์ที่พู่กันเฝ้าขออ่านมาตลอด แต่ในวินาทีนี้ สมุดเล่มนั้นกลับดูเหมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่พวกเธอสร้างมา “เธอไม่เข้าใจหรอกพู่กัน...” รินพึมพำ น้ำเสียงของเธอดูเหนื่อยล้าเกินกว่าจะรับมือกับความใสซื่อที่พู่กันมอบให้ “โลกของฉันมันไม่ได้มีแค่เรื่องเรียน หรือเรื่องความสัมพันธ์แบบรุ่นพี่รุ่นน้อง อย่างที่เธอเห็นในห้องแล็บหรือห้องสมุดแห่งนี้ ความลับที่ฉันปกปิด... มันคือสิ่งที่ถ้าเธอรับรู้ไป เธอจะไม่ได้แค่เสียใจ แต่เธออาจจะต้องสูญเสียตัวตนของเธอไปพร้อมๆ กัน” พู่กันเม้มปากแน่น เธอขยับเข้าไปใกล้โต๊ะนั้นอีกครั้ง ความกล้าหาญที่เคยมีมาตลอดค่อยๆ ทลายลง แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่ปนไปกับความเป็นห่วงกำลังผลักดันให้เธอต้องทำอะไรสักอย่าง “ถ้าพู่กันเลือกที่จะแบกมันไปกับพี่ล่ะคะ?” พู่กันเอ่ยคำถามที่เสี่ยงที่สุดในชีวิต “ถึงแม้ว่ามันจะอันตราย ถึงแม้ว่าพี่จะผลักไสพู่กัน แต่ขอแค่... อย่าเงียบใส่กันแบบนี้ได้ไหมคะ ความเงียบของพี่... มันฆ่าพู่กันได้มากกว่าความจริงที่ร้ายแรงแค่ไหนก็ตาม” รินชะงักไปเล็กน้อย เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับรุ่นน้องสาว แววตาของรินมีความลังเลฉายชัด ความแข็งกร้าวที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อเป็นเกราะป้องกันกำลังจะถูกทำลายด้วยแววตาที่มั่นคงของเด็กสาวตรงหน้า ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะอ้าปากเอื้อนเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องสมุดก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน มันไม่ใช่ฝีเท้าแผ่วเบาของบรรณารักษ์ แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังที่ก้าวเข้ามาอย่างจงใจและไร้ความเกรงใจ รินเปลี่ยนสีหน้าทันที ความเหนื่อยล้าหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเย็นชาที่พู่กันไม่เคยเห็นมาก่อน มือของเธอรีบคว้าสมุดเลกเชอร์เล่มนั้นซ่อนไว้ใต้กองเอกสารรายงานหนาเตอะ “กลับไปซะ พู่กัน” รินสั่งเสียงต่ำ แววตาที่เคยมองพู่กันด้วยความเอ็นดูบัดนี้เปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นที่พุ่งเป้าไปที่ประตูห้อง “อย่าหันกลับมา และอย่าถามถึงเรื่องนี้อีก ไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ตาม” พู่กันยืนนิ่งด้วยความสับสน หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้น เธอไม่ได้ขยับตัวไปไหน แต่กลับจ้องมองไปยังเงาร่างที่ปรากฏอยู่หน้าบานประตูไม้แกะสลักนั้น เสียงเคาะประตูสามครั้งจังหวะสม่ำเสมอแต่เย็นเยียบดังขึ้น ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนคนหนึ่งจะดังลอดเข้ามา “คุณรินครับ... ผมว่าเราถึงเวลาต้องจัดการกับตัวปัญหาที่เธอกำลังพยายามปกป้องสักทีนะครับ” ประตูถูกแง้มออกเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นนัยน์ตาเรียวคมของชายปริศนาที่มองผ่านช่องว่างนั้นตรงมายังพู่กัน แววตานั้นเต็มไปด้วยความหมายแฝงที่ทำเอาพู่กันขนลุกซู่ไปทั้งตัว พู่กันหันไปหารินที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนไร้เลือด รินขยับปากจะพูดบางอย่าง แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับหายไปในลำคอ พร้อมกับเสียงล็อกประตูห้องจากด้านนอกที่ทำให้พู่กันรู้ทันทีว่า... ความลับที่เธอกำลังตามหา กำลังจะกลายเป็นกับดักที่ไม่มีวันหนีพ้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกผ่านตัวอักษรของ "กลิ่นลิลลี่สีขาว" นะคะ