พู่กันสำนึกผิด

“ถอยออกไปค่ะ... ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวจนต้องพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจเธอไปมากกว่านี้” ประโยคนั้นของพี่รินไม่ได้ถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงตวาดกร้าว แต่มันกลับเย็นเยียบและราบเรียบจนน่าใจหาย พู่กันยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักอาจารย์ ท่ามกลางทางเดินที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบของตัวเอง ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปี 3 หันหลังให้เธอ แผ่นหลังที่มักจะดูสง่างามและพึ่งพาได้เสมอในสายตาพู่กัน บัดนี้กลับดูห่างเหินและเปราะบางอย่างประหลาด พู่กันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวของมือทั้งสองข้าง เธอรู้ดีว่าคำถามทิ้งท้ายของ 'ใครบางคน' จากตอนที่แล้วได้กระชากหน้ากากของ 'แผนการเล็กๆ' ที่เธอเคยภูมิใจจนขาดสะบั้น ความลับของนักศึกษาปี 1 ที่พยายามเข้าหารุ่นพี่ผ่านการยืมเลกเชอร์มันไม่ได้น่ารักอีกต่อไป เมื่อมันถูกมองว่าเป็นการจงใจปั่นหัวคนตรงหน้า “พู่กันไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันออกมาเป็นแบบนี้ค่ะ...” น้ำเสียงของพู่กันแผ่วเบา สั่นเครือ แต่มั่นคงพอที่จะทำให้คนฟังหยุดชะงัก “พู่กันแค่... อยากรู้จักพี่ให้มากกว่าเดิม อยากให้พี่มองเห็นตัวตนของคนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่รุ่นน้องที่เดินสวนกันในคณะ” รินค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาคู่คมที่มักจะสุขุมและนิ่งเฉย บัดนี้ฉายแววตัดพ้ออย่างปิดไม่มิด “การโกหกว่าเรียนไม่เข้าใจ เพื่อที่จะได้มีข้ออ้างมานั่งที่ห้องทำงานฉันทุกเย็น... นั่นคือวิธีที่เธอใช้มองเห็นตัวตนของฉันเหรอคะ พู่กัน? หรือนั่นคือวิธีที่เธอใช้เพื่อ 'ต้อน' ฉันให้จนมุมกันแน่” ความจริงที่ถูกตีแสกหน้าทำให้พู่กันพูดไม่ออก หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม เธอไม่ได้ปฏิเสธ เพราะสิ่งที่รุ่นพี่พูดมานั้นคือน้ำหนักของความจริงที่เธอต้องแบกรับมาตลอดหลายเดือน “พู่กันยอมรับว่ามันเริ่มด้วยความเห็นแก่ตัวค่ะ” พู่กันก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยมีไว้เพื่อรักษาความเคารพ ถูกลดทอนลงเหลือเพียงความรู้สึกที่อัดแน่น “ตอนแรกพู่กันแค่อยากเข้าใกล้พี่ เพราะพี่ดูโดดเดี่ยว... พี่ดูเหมือนคนที่ต้องการพื้นที่ปลอดภัยมากกว่าใคร แต่พอนานวันเข้า ความรู้สึกนั้นมันก็เปลี่ยนไป พู่กันไม่ได้อยากแค่เข้าหา แต่พู่กันอยากดูแล และนั่นเป็นเหตุผลที่พู่กันไม่กล้าบอกความจริง เพราะกลัวว่าถ้าพี่รู้ว่าพู่กันตั้งใจ... พี่จะผลักไสพู่กันไปตลอดกาล” ห้องทำงานที่เคยเงียบงันกลับดูเล็กลงถนัดตา รินมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่ซับซ้อน ความโกรธเคืองที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสับสน มือเรียวบางของรินกำแน่นเข้าหากันจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเองก็หวาดกลัว... กลัวว่าความอ่อนโยนที่ได้รับมาตลอดมันจะเป็นเพียงฉากละครที่ถูกจัดวางไว้ “ความจริงใจ มันไม่ใช่สิ่งที่ใช้การแสดงแทนได้นะคะ พู่กัน” รินเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระแสเสียงนั้นสั่นไหว “ถ้าเธออยากให้ฉันเชื่อ... สิ่งที่เธอต้องทำ ไม่ใช่การขอโทษด้วยคำพูด แต่มันคือการปล่อยให้ฉันเป็นคนเลือกว่า จะให้เธออยู่ในชีวิตของฉันต่อ หรือจะให้เราเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันในคณะ” พู่กันทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าอีกฝ่าย ไม่ใช่เพื่ออ้อนวอน แต่เพื่อแสดงความสำนึกผิดที่กลั่นออกมาจากใจจริงๆ เธอไม่ได้วางแผน ไม่ได้มีสคริปต์ในหัวเหมือนทุกครั้ง มีเพียงความรู้สึกที่ไหลหลั่งออกมาดั่งพู่กันที่สะบัดหมึกสีเข้มลงบนกระดาษขาวสะอาดอย่างไม่มีทางย้อนกลับ “ถ้าการถอยห่างคือสิ่งที่พี่ต้องการ พู่กันจะทำค่ะ” เธอกล่าวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่ที่เธอรักสุดหัวใจ “แต่ก่อนจะไป... พู่กันอยากให้พี่รู้ว่า บันทึกเลกเชอร์ที่พู่กันเขียนและพยายามจะคืนให้พี่ในวันนั้น มันไม่ได้มีแค่เนื้อหาวิชาการ แต่มันคือความรู้สึกที่พู่กันบันทึกไว้ในทุกๆ บรรทัด ว่าพู่กันโชคดีแค่ไหนที่ได้รู้จักพี่” รินชะงักไป ดวงตาคู่สวยสั่นไหววูบหนึ่ง เธอรีบหันไปหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาเปิดดู มือที่ถือสมุดนั้นสั่นระริกเมื่อพบกับข้อความเล็กๆ ที่ถูกเขียนแทรกไว้ในช่องว่างระหว่างบรรทัดของวิชาที่ยากที่สุด... ข้อความที่เผยให้เห็นตัวตนของคนเขียนอย่างหมดเปลือก ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลาย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของ 'อาจารย์ที่ปรึกษา' ที่ใครๆ ก็ต่างเกรงขามเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ท่านกวาดสายตามองคนทั้งสองที่ยังอยู่ในสภาพก้ำกึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ทำเอาพู่กันขนลุกไปถึงกระดูกสันหลัง “คุณรินคะ... เรื่องที่ดิฉันกำชับไว้เกี่ยวกับ 'ความลับ' ของภาควิชา ดูเหมือนว่าตอนนี้มันจะไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้วนะคะ และดูท่าว่า... เด็กคนนี้จะเป็นพยานปากเอกในเรื่องทั้งหมดเสียด้วย” สายตาของอาจารย์เปลี่ยนทิศทางมาจับจ้องที่พู่กันอย่างคาดคั้น รินรีบก้าวเข้ามาบังตัวพู่กันไว้โดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าสถานการณ์กลับตึงเครียดขึ้นเมื่ออาจารย์เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเอกสารบางอย่างในมือที่ดูเหมือนจะเป็น 'หลักฐาน' อะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของมหาวิทยาลัยมานานหลายปี ความลับที่รินพยายามปกป้อง... กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้ และดูเหมือนว่าชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของพู่กัน จะไม่ได้เป็นแค่เรื่องของความรักรุ่นพี่รุ่นน้องอีกต่อไปแล้ว ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พู่กันกับพี่รินมาตลอดนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไปพร้อมกับพวกเขานะคะ