คิดทบทวนสิ่งที่ทำลงไป

"หนูไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้... จริงๆ นะคะพี่ริน" คำพูดที่ถูกกลืนหายไปในความเงียบงันของห้องสมุดชั้นในสุด พู่กันกอดสมุดเลกเชอร์ปกสีน้ำเงินเข้มเล่มนั้นไว้แนบอก ปลายนิ้วสั่นเทาไล้ไปตามรอยยับที่มุมกระดาษ ร่องรอยของความโกรธขึ้งในสายตาของรุ่นพี่ปีสามคนนั้นยังคงติดตา ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความผิดหวังที่บาดลึกยิ่งกว่าสิ่งใด พู่กันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมที่เคยเป็นที่ประจำของพวกเธอ ความทรงจำในวันที่พี่รินค่อยๆ อธิบายสมการเคมีด้วยน้ำเสียงใจดีไหลย้อนกลับมาเหมือนเข็มแหลมคมทิ่มแทงใจ เธอพลาดไปแล้ว... พลาดไปเพราะความต้องการที่จะใกล้ชิดจนมองข้ามขอบเขตที่อีกฝ่ายขีดไว้ หญิงสาวเปิดสมุดเลกเชอร์หน้าว่างสุดท้าย หัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อนในความเงียบ เธอหยิบปากกาหมึกซึมด้ามที่พี่รินเคยให้ยืมขึ้นมาจรดปลายลงบนกระดาษ กลิ่นหมึกจางๆ กลิ่นเดียวกับที่อบอวลอยู่รอบตัวรุ่นพี่คนนั้นกระตุ้นให้หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมา *‘พี่รินคะ... พู่กันรู้ตัวว่าสิ่งที่ทำลงไปมันล้ำเส้นแค่ไหน ความปรารถนาดีที่อยากจะรู้จักตัวตนของพี่ให้มากขึ้น มันทำให้พู่กันเผลอทำตัวไร้มารยาทและเห็นแก่ตัว พู่กันแค่... แค่อยากให้พื้นที่ในสมุดเลกเชอร์นี้เป็นที่ที่พู่กันกับพี่ได้แบ่งปันความทรงจำ ไม่ใช่แค่บทเรียนที่ต้องสอบให้ผ่าน’* ลายมือของพู่กันเริ่มเปลี่ยนจากความตั้งใจให้สวยงาม เป็นความรีบร้อนและจริงใจ ตัวอักษรที่ตวัดถี่รัวบ่งบอกถึงความรู้สึกผิดที่อัดอั้น เธอเขียนระบายทุกอย่างลงไป ทั้งความประหม่า ความชื่นชมที่พยายามปกปิด และคำสารภาพที่ว่าเหตุผลที่เธอ ‘แกล้ง’ ขอยืมเลกเชอร์นั้น มันไม่ใช่เพราะเธอเรียนไม่ทัน แต่เพราะมันเป็นเพียงวิธีเดียวที่เธอจะสามารถเชื่อมต่อโลกของเธอกับโลกที่ดูห่างไกลของพี่รินได้ ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าผ่านไป แสงไฟสีนวลในห้องสมุดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มจัด พู่กันไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป เธอเขียนไปสะอื้นไป จนกระทั่งหยดน้ำตาตกลงบนรอยหมึกที่ยังไม่แห้งสนิท ทำให้ตัวอักษรบางคำเลือนลางราวกับจะสื่อสารว่าความรู้สึกของเธอนั้นเจ็บปวดเพียงใด ในหน้าสุดท้ายที่เต็มไปด้วยข้อความขอยาวเหยียด พู่กันตัดสินใจปิดสมุดลงช้าๆ เธอวางมันไว้บนโต๊ะตำแหน่งเดิมที่พี่รินมักจะนั่ง ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะหนักๆ ราวกับคนกำลังตัดสินใจก้าวข้ามผ่านหน้าผาแห่งความกลัว "ถ้าพี่ได้รับมันแล้ว... พู่กันหวังว่าพี่จะใจดีกับเด็กคนนี้อีกสักครั้งนะคะ" พู่กันลุกขึ้นยืนจัดแจงเสื้อผ้า สูดหายใจลึกก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งสมุดเล่มนั้นไว้เป็นตัวแทนของความในใจทั้งหมด แต่ทว่า... ขณะที่เธอกำลังจะพ้นมุมชั้นหนังสือ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นจังหวะที่มั่นคงและเชื่องช้า จนคนที่กำลังก้าวออกไปต้องหยุดชะงัก "พู่กัน..." น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าสั่นเครือนิดๆ ของคนมาใหม่ทำให้พู่กันหัวใจหล่นวูบ เธอค่อยๆ หันกลับไปมอง ร่างสูงโปร่งของพี่รินยืนอยู่ตรงนั้น ในมือของเธอถือสมุดเลกเชอร์เล่มสีน้ำเงินเล่มนั้นไว้แน่น แววตาของรุ่นพี่ไม่ได้มีความโกรธหลงเหลืออยู่แล้ว แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายของความสับสนที่พู่กันไม่เคยเห็นมาก่อน "พี่เห็น... ข้อความหน้าแรกแล้ว" พี่รินขยับเข้ามาใกล้ก้าวหนึ่ง พร้อมกับคลี่สมุดเปิดหน้าจดหมายยาวเหยียดที่พู่กันเขียนทิ้งไว้ "แต่หนูรู้หรือเปล่าว่าทำไมพี่ถึงโกรธนักหนาที่หนูแอบเข้าไปดูสมุดเลกเชอร์เล่มนี้?" พู่กันเม้มปากแน่น รอคอยคำตอบที่แขวนชีวิตของเธอเอาไว้บนเส้นด้าย พี่รินก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ทำให้ลมหายใจของพู่กันแทบหยุดชะงัก "เพราะในสมุดเลกเชอร์เล่มนี้... ไม่ได้มีแค่ความลับของวิชาเรียน แต่มันมีความลับของพี่ที่พี่... ไม่เคยบอกใครแม้แต่คนเดียว และหนูเพิ่งได้อ่านมันไปจนหมดแล้วตอนที่พี่เผลอ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรของ กลิ่นลิลลี่สีขาว มาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ