จุดตัดสินใจ

"ถ้าพี่รินเลือกจะเดินตามเส้นทางที่คนอื่นขีดไว้ให้ แล้วหัวใจของพี่จะวางไว้ที่ไหนคะ?" คำถามนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องพักอาจารย์ที่เหลือเพียงเราสองคน กลิ่นน้ำหมึกจางๆ บนสมุดเลกเชอร์ที่ฉันถือไว้ในมือสั่นไหวไปตามแรงบีบที่นิ้วมือ รินไม่ได้หันมามองหน้าฉันทันที เธอเพียงแค่นิ่งค้างอยู่ตรงหน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เงาสะท้อนของเธอในกระจกดูเลื่อนลอยและเปราะบางเหลือเกิน "พู่กัน... โลกของผู้ใหญ่ไม่ได้หมุนด้วยความรู้สึกเพียงอย่างเดียวหรอกนะ" เสียงของรุ่นพี่รินราบเรียบ ทว่าสั่นเครือในตอนท้าย "หน้าที่ ความรับผิดชอบ และความคาดหวังที่แบกอยู่บนบ่า... มันไม่ใช่สิ่งที่เด็กปีหนึ่งอย่างเธอจะเข้าใจได้ในตอนนี้" ฉันก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด ระยะห่างที่เคยเป็นดั่งเส้นขนานเริ่มบีบตัวเข้าหากัน ฉันวางสมุดเลกเชอร์เล่มหนาลงบนโต๊ะไม้ เสียง ‘ตึก’ เบาๆ นั้นกลับดังก้องในใจฉันเหมือนเสียงระฆังแห่งการตัดสินใจ "ถ้าการเป็นคนเก่งที่ใครๆ ชื่นชมแลกมาด้วยการต้องกลบฝังตัวเองไว้ใต้หน้ากากที่เย็นชาแบบนี้ พู่กันยอมไม่เป็นคนที่สมบูรณ์แบบเพื่อพี่รินดีกว่าค่ะ" ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เอื้อมมือไปคว้าข้อมือที่เย็นเฉียบของคนตรงหน้าไว้ "พี่รินเคยบอกว่าชอบความสดใสของพู่กันไม่ใช่เหรอคะ? แล้วทำไมตอนนี้ พี่ถึงพยายามจะทำลายมันด้วยการผลักไสพู่กันออกไปเพียงเพราะกลัวสายตาคนอื่นล่ะคะ?" รินหันขวับมามอง สายตาคู่สวยที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำยามไร้ลม บัดนี้สั่นไหวด้วยอารมณ์ที่พรั่งพรู เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ก่อนจะแค่นยิ้มออกมา—ยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เธอยังเด็กเกินไป พู่กัน... การที่ฉันยอมให้เธอเข้ามาใกล้ ไม่ได้หมายความว่าฉันจะทรยศต่ออุดมการณ์ของตัวเองได้" เธอสะบัดมือออกเบาๆ ไม่ใช่ด้วยความรังเกียจ แต่เป็นความหวาดกลัว "ฉันมีตำแหน่งที่ต้องรักษา มีความเชื่อถือของอาจารย์และเพื่อนร่วมงาน... ถ้าเรื่องของเราหลุดออกไป สิ่งที่ฉันสร้างมาทั้งหมดจะกลายเป็นเพียงเรื่องฉาวโฉ่ในสายตาพวกเขา!" "ถ้าพี่กลัวคนอื่นมากขนาดนั้น งั้นพู่กันขอถามเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ..." ฉันขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเธอ "ที่ผ่านมา... ที่พี่คอยสอนเลกเชอร์ คอยเป็นห่วงเป็นใย หรือแม้แต่สายตาที่พี่มองพู่กันในเวลาที่เราอยู่กันตามลำพัง ทั้งหมดนั้น... มันเป็นแค่บทบาทที่พี่สวมไว้เพื่อรักษาภาพลักษณ์ หรือมันคือความจริงที่พี่พยายามปิดซ่อนไว้กันแน่คะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง เนิ่นนานจนฉันเริ่มได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของตัวเอง รินหลับตาลงแน่น หยาดน้ำใสๆ เริ่มเอ่อล้นที่ขอบตาอย่างไม่อาจปกปิด เธอพยายามจะก้าวถอยหลัง แต่ฉันกลับคว้าไหล่เธอไว้ มั่นคงและแน่วแน่ "พู่กันไม่ต้องการคำตอบที่สวยหรูเหมือนในเลกเชอร์หรอกค่ะ พู่กันต้องการแค่หัวใจที่เต้นอยู่ข้างในของพี่..." ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องพักอาจารย์ก็ดังขึ้นติดๆ กันหลายครั้งจนพวกเราสะดุ้งสุดตัว ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต อาจารย์หัวหน้าภาควิชาท่านหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียด ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีนัยสำคัญ "ริน... เธอต้องไปพบอธิการบดีเดี๋ยวนี้" อาจารย์ท่านนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบโดยไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าในห้องนี้จะมีฉันอยู่ด้วย "มีคนร้องเรียนเรื่องความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมระหว่างเธอกับนักศึกษาปีหนึ่ง ภาพถ่ายพวกนี้ถูกส่งไปถึงโต๊ะอธิการบดีแล้ว... เธอจะทำยังไงต่อไป?" โลกของฉันเหมือนหยุดหมุนในวินาทีนั้น ภาพถ่ายที่ถูกวางลงบนโต๊ะคือภาพที่ฉันกับรินนั่งอ่านหนังสือด้วยกันในคาเฟ่เมื่อสัปดาห์ก่อน รินหันไปมองภาพเหล่านั้นแล้วหันกลับมามองฉันด้วยแววตาที่แตกสลาย เธอไม่มีทางเลือกเหลือแล้ว ระหว่างชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิต กับหัวใจที่เธอเพิ่งจะยอมรับว่ามันเป็นของใคร... รินเอื้อมมือมาจับมือฉันแน่นจนเจ็บ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต "พู่กัน... ถ้าตอนนี้ฉันเลือกที่จะจับมือเธอต่อหน้าคนทั้งมหาวิทยาลัย... เธอพร้อมจะเจ็บปวดไปกับฉันไหม?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจของรินและพู่กันมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ