น้ำตาที่ไหลริน

"ถ้าพู่กันจะไป... ก็เชิญเลยค่ะ ไม่ต้องหันมามองรินอีก" คำพูดที่หลุดออกจากปากตัวเองเมื่อครู่ช่างเย็นชาและบาดลึกเกินกว่าที่รินจะคาดคิด รินยืนนิ่งอยู่กลางห้องสมุดประจำคณะ มือที่กำสมุดเลกเชอร์ของตัวเองไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น ไม่ได้อยากผลักไสคนที่เป็นดั่งแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตที่แสนเงียบเหงาออกไป แต่ทิฐิและกำแพงในใจที่สร้างมาตลอดสามปีมันพังทลายลงในวินาทีที่เห็นพู่กันเก็บของใส่กระเป๋าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า พู่กันชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินหันหลังกลับ รุ่นน้องตัวเล็กที่เคยสดใสราวกับดอกทานตะวันในยามนี้กลับดูหม่นหมอง เธอค่อยๆ หันกลับมามองริน ช้าๆ... ในดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการออดอ้อนเหมือนทุกครั้งที่เคยมาขอเลกเชอร์ มีเพียงความผิดหวังที่ฉายชัดจนหัวใจของรินกระตุกวูบ "รุ่นพี่รินไม่ได้ต้องการเลกเชอร์... และคงไม่ได้ต้องการพู่กันจริงๆ ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมคะ" น้ำเสียงของพู่กันสั่นเครือ แต่มันกลับนิ่งสนิทเสียยิ่งกว่าทุกครั้ง ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบข้างจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่ติดขัด รินอยากจะก้าวเข้าไปหา อยากจะดึงมือคู่นั้นมากุมไว้และบอกว่า 'ไม่ใช่แบบนั้น' แต่ขาของเธอกลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนแห่งความกลัวพันธนาการไว้ "ที่ผ่านมา... พู่กันเป็นได้แค่คนที่คอยมารบกวนชีวิตของรุ่นพี่สินะคะ" "ไม่ใช่นะ..." รินครางแผ่ว ความรู้สึกที่ถูกกดทับไว้เริ่มพรั่งพรูออกมาเหมือนเขื่อนที่แตกทะลัก "รินแค่... รินแค่กลัว กลัวว่าถ้าวันหนึ่งพู่กันหายไป รินจะอยู่กับความว่างเปล่าที่รินสร้างขึ้นมาเองไม่ได้" พู่กันแค่นยิ้ม ยิ้มที่ทำให้รินใจสลายยิ่งกว่าเสียงร้องไห้ฟูมฟาย "ถ้ารุ่นพี่กลัวการสูญเสียถึงขนาดต้องผลักไสคนที่รักออกไปก่อนแบบนี้... งั้นต่อจากนี้ เราไม่ต้องเจอกันอีกเลยนะคะ ริน... รุ่นพี่ริน" คำว่า 'รุ่นพี่ริน' ที่ไร้ซึ่งคำว่า 'คนโปรด' ต่อท้าย ทำให้น้ำตาหยดแรกของรินไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันเป็นน้ำตาที่เกิดจากความตระหนักรู้ว่าตนเองกำลังสูญเสีย 'โลกทั้งใบ' ไปจริงๆ รินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมที่พู่กันเคยนั่งอ่านเลกเชอร์ด้วยกัน ความทรงจำเกี่ยวกับลายมือบรรจงในสมุด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวอีกฝ่าย และรอยยิ้มที่มักจะส่งมาให้เสมอ ทุกอย่างย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจดวงนี้ให้เจ็บช้ำ รินคว้าสมุดเลกเชอร์เล่มหนาขึ้นมาเปิดดู ลายมือของพู่กันที่จดไว้ในหน้าสุดท้ายค้างอยู่ตรงคำว่า 'แล้วพบกันใหม่นะคะ' พู่กันเขียนมันทิ้งไว้เหมือนเป็นคำสัญญาที่พังทลาย รินใช้นิ้วลูบผ่านตัวหนังสือเหล่านั้น ซึมซับความอบอุ่นที่เหลือเพียงจางๆ พู่กันไม่ใช่แค่รุ่นน้องที่มาขอเลกเชอร์ แต่คือพู่กันที่แต้มสีสันลงบนผืนผ้าใบสีเทาหม่นในใจของเธอให้กลายเป็นภาพวาดที่มีชีวิต 'ริน... เธอทำอะไรลงไป' เสียงในใจก้องเตือนสติ รินลุกขึ้นพรวดพราด เธอต้องหยุดพู่กัน ต้องบอกความในใจที่เก็บงำมาตลอดสามปี เธอวิ่งออกจากห้องสมุด มุ่งหน้าไปตามทางเดินที่คาดว่าพู่กันจะใช้ผ่านไป ร่างกายที่เคยสุขุมนุ่มลึกบัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก สายฝนด้านนอกเริ่มโปรยปรายลงมา กระทบกับกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะที่ซ้ำเติมความเหงาในหัวใจ เมื่อมาถึงทางออกชั้นล่าง รินมองหาแผ่นหลังเล็กๆ นั้นด้วยใจที่เต้นรัว แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงความว่างเปล่าของลานจอดรถที่เปียกปอน รินยืนนิ่งอยู่ตรงทางเข้า ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอกำสมุดเลกเชอร์แน่นจนกระดาษด้านในยับยู่ยี่ ความรู้สึกที่ขาด 'พู่กัน' ไปไม่ได้ มันชัดเจนจนถึงกระดูกดำ มันไม่ใช่แค่ความผูกพัน แต่มันคือลมหายใจที่เธอเพิ่งรู้ตัวว่ามันสำคัญแค่ไหนหากขาดไป ขณะที่รินกำลังจะหันหลังกลับด้วยความหมดหวัง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังเสาต้นใหญ่ รินชะงัก หัวใจที่หยุดเต้นไปชั่วขณะกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง เธอค่อยๆ หันกลับไปมองด้วยความลุ้นระทึก ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้รินต้องเบิกตากว้างจนแทบลืมหายใจ คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่พู่กัน... แต่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของภาควิชาที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกเกินกว่าจะเรียกว่าความเมตตา "คุณริน... พู่กันน่ะ เขาลาออกไปแล้วนะคะ และเอกสารนั่น... ก็คือเหตุผลที่เขาเลือกจะเดินออกจากชีวิตของคุณตลอดกาล" รินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สมุดเลกเชอร์ในมือร่วงหล่นลงพื้นเปียกชุ่ม ความลับที่พู่กันพยายามปกป้องเธอมันคืออะไรกันแน่? และทำไม... ทำไมเรื่องราวทั้งหมดถึงบิดเบี้ยวไปถึงเพียงนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่เปราะบางของรินและพู่กันมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ