คำสารภาพที่จริงใจ

"พี่รินคะ... เลิกทำเหมือนว่าเรื่องของเราเป็นแค่คำขอหยิบยืมสมุดเลกเชอร์เสียทีเถอะค่ะ" น้ำเสียงของพู่กันสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแน่วแน่จนน่าตกใจ หญิงสาวรุ่นน้องยืนขวางประตูห้องสมุดส่วนตัวของรุ่นพี่ปี 3 เอาไว้ มือเล็กๆ ของเธอกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนขึ้นข้อขาว พู่กันไม่ได้หอบหายใจเพราะเหนื่อยจากการวิ่งตาม แต่หอบเพราะก้อนเนื้อในอกมันกำลังเต้นเร่าด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะหลุดออกมาจากปาก รินชะงักมือที่กำลังจะหยิบหนังสือบนชั้นวาง ใบหน้าสวยคมนิ่งสงบดุจผืนน้ำในยามไร้ลมหายใจ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสั่นไหวเพียงชั่ววูบก่อนจะกลับมาเฉยเมยตามแบบฉบับเจ้าตัว "พู่กัน... พี่ว่าเธอควรกลับไปพักผ่อนได้แล้วนะ ดึกมากแล้ว" รินเอ่ยเรียบๆ พลางหลบสายตาไปมองสันปกหนังสือเล่มเก่า "ไม่ค่ะ!" พู่กันก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของรินลอยมาแตะจมูก "เหตุผลที่หนูทำทุกอย่าง... เหตุผลที่หนูคอยเดินตามพี่ คอยหาเรื่องไปนั่งกินข้าวด้วย คอยอ้างชื่อวิชาที่หนูไม่ได้ลงเรียนเพียงเพื่อจะได้เห็นหน้าพี่... มันไม่ใช่เพราะหนูอยากได้ความรู้หรอกนะคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุด บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งราวกับมีมวลอากาศบีบคั้น รินค่อยๆ หันกลับมาสบตาคนตัวเล็กกว่า แววตาของรุ่นพี่สาวมีความตัดพ้อเจือปนอยู่ลึกๆ "แล้วเธอต้องการอะไร... ความสงสารเหรอ? หรือแค่ความสนุกที่ได้ปั่นหัวคนแก่กว่า?" รินถามเสียงแผ่ว แต่ทุกคำกลับบาดลึกลงไปในใจคนฟัง พู่กันขอบตาร้อนผ่าว แต่น้ำตาไม่ร่วงหล่น "หนูไม่เคยสนุกกับการที่ต้องเห็นพี่นั่งกินข้าวคนเดียวในมุมอับของโรงอาหาร!" พู่กันตะโกนออกมาเบาๆ แต่มันกังวานอยู่ในห้องนั้น "หนูไม่เคยสนุกกับการที่ต้องแกล้งทำเป็นเรียนไม่เข้าใจ เพื่อจะให้พี่ใจอ่อนยอมหันมามองหนูบ้าง พี่คิดว่าเด็กปีหนึ่งคนหนึ่งจะพยายามทำตัวให้โดดเด่นเพื่อรุ่นพี่หัวหน้าภาควิชาไปเพื่ออะไรคะ ถ้าไม่ใช่เพราะ... เพราะหนูชอบพี่... ชอบมาตั้งแต่ก่อนที่จะได้เริ่มเรียนที่นี่เสียอีก!" รินนิ่งไปราวกับถูกสาป หญิงสาวรุ่นพี่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าช้าๆ นิ้วเรียวยาวสั่นเทาขณะจับขอบโต๊ะ คำสารภาพนั้นหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะรับไหว เธอปิดตายหัวใจดวงนี้มานานเกินไป นานจนลืมไปว่าการถูกรักมันให้ความรู้สึกอย่างไร "เธอ... พูดอะไรออกมาน่ะ พู่กัน" "หนูรู้ว่าพี่รู้สึกเหมือนกัน" พู่กันคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ของริน เธอเอื้อมมือไปกุมมือของรุ่นพี่เอาไว้แน่น "หนูเห็นสายตาที่พี่มองหนูตอนที่พี่คิดว่าหนูไม่เห็น... พี่ไม่ใช่แค่ใจดีกับน้องรหัสคนหนึ่ง แต่มันคือความหวงแหน ความกลัวว่าหนูจะหายไป... พี่รินคะ ถ้าพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ทำไมต้องเก็บภาพถ่ายรูปแรกที่เราเจอกันไว้ในสมุดเลกเชอร์เล่มนั้นด้วยล่ะคะ?" รินเบิกตากว้าง ความลับที่เธอซ่อนไว้ในหน้าสุดท้ายของสมุดจดบันทึกที่เก่าที่สุดถูกเปิดเผยแล้ว ความเงียบที่ตามมานั้นน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าการตะโกนใส่กัน หัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะที่ไม่ประสานกัน ทว่าต่างฝ่ายต่างรับรู้ได้ถึงความสั่นสะเทือนของกันและกัน รินค่อยๆ เบนสายตามาที่ใบหน้าของพู่กัน ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนแก้มใสของรุ่นน้องแผ่วเบา รอยยิ้มจางๆ ที่เศร้าสร้อยที่สุดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนสวย "พู่กัน... เธอรู้ไหมว่าการที่เธอเข้ามาในโลกที่เงียบเหงาของพี่ มันเปรียบเสมือนแสงอาทิตย์ที่ร้อนแรงเกินไป... พี่กลัวว่าถ้าพี่ตอบรับความรักของเธอ พี่จะทำลายความสดใสของเธอทิ้งเสีย" "หนูยอมแลกค่ะ... ยอมแลกความสดใสทุกอย่าง เพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างความเงียบเหงาของพี่" พู่กันกดแก้มลงกับฝ่ามือของริน น้ำตาที่อดกลั้นไว้ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจหักห้าม รินถอนหายใจยาว ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดกันและกัน ความห่างเหินที่เคยมีถูกทลายลงจนหมดสิ้น ทว่าในจังหวะที่รินกำลังจะเอ่ยถ้อยคำบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตของพวกเธอไปตลอดกาล เสียงเคาะประตูห้องสมุดที่ดังขึ้นอย่างแรงกลับขัดจังหวะทุกอย่างลง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "ริน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ข้างใน และฉันก็รู้ด้วยว่ายัยเด็กคนนั้นยังอยู่กับเธอ!" เสียงของผู้ชายที่คุ้นเคยดังมาจากหน้าประตู รินสะดุ้งสุดตัวแววตาเปลี่ยนเป็นความตระหนกอย่างเห็นได้ชัด พู่กันผงะถอยหลังด้วยความมึนงง แขกที่ไม่ได้รับเชิญในยามวิกาลคนนี้ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงานธรรมดา แต่คือคนที่รินพยายามหลีกหนีมาตลอดสี่ปีเต็ม รินหันมามองพู่กันด้วยสายตาที่แตกสลาย "เขามาเร็วกว่าที่คิด... พู่กัน รีบไปซ่อนในตู้เก็บเอกสารเดี๋ยวนี้ ถ้าเขาเห็นเธออยู่ที่นี่... ชีวิตในมหาวิทยาลัยของเธอจะไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีก!" กลิ่นลิลลี่สีขาวหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้พู่กันและรินก้าวผ่านพายุลูกนี้ไปด้วยกันนะคะ