เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

เศษกระจกแหลมคมกระเด็นบาดผิวแก้มของพู่กันจนเป็นรอยถลอกเลือดซิบ แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย วินาทีที่ร่างบางของรุ่นพี่รินทาบทับลงมาเพื่อปกป้อง กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของคนตรงหน้าซึ่งเป็นกลิ่นคล้ายชาเอิร์ลเกรย์ผสมกับสมุดกระดาษเก่าๆ ก็อบอวลไปทั่วประสาทสัมผัส ความกลัวที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “อย่าขยับ... พู่กัน” เสียงของรินสั่นพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอรดรินอยู่ข้างใบหู มือเรียวยาวกุมไหล่พู่กันไว้แน่นจนนิ้วซีดเผือด ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องที่ไฟดับวูบลงไปตั้งแต่จังหวะที่กระจกแตก ทุกอย่างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนเต้นเป็นจังหวะที่ไม่ประสานกัน พู่กันพยายามหายใจให้แผ่วเบาที่สุด สายตาเหลือบไปเห็นเศษโลหะชิ้นหนึ่งที่ปักคาอยู่บนโต๊ะทำงานของริน มันไม่ใช่ก้อนหิน แต่มันคือมีดพกสั้นที่ถูกปาเข้ามาด้วยแรงมหาศาล “พี่ริน... นั่นมัน...” พู่กันกระซิบ เสียงสั่นเครือ รินไม่ตอบ เธอค่อยๆ ผงกหัวขึ้นอย่างระแวดระวัง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ความสุขุมที่เคยมีบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด มือที่เคยกุมไหล่พู่กันเปลี่ยนมาเป็นกุมมือเล็กของน้องไว้แน่น รินบีบกระชับเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความกล้าหาญไปให้ “อยู่ในนี้ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด” รินสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด แม้ในสถานการณ์วิกฤต หัวหน้าภาควิชาผู้แสนนิ่งขรึมคนนี้ก็ยังคงรักษามาดของเธอไว้ได้ แม้ว่ามือของเธอจะสั่นเพียงเล็กน้อยก็ตาม “ไม่ค่ะ! หนูไม่ปล่อยให้พี่ไปเผชิญหน้าคนเดียวแน่ๆ” พู่กันรวบรวมความกล้า ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับริน เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรุ่นพี่ที่กำลังสั่นไหวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งห่วงใย หวาดกลัว และ... อะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย รินชะงัก เธอจ้องมองใบหน้าของรุ่นน้องที่มักจะดูร่าเริงอยู่เสมอ บัดนี้คราบเลือดจางๆ บนแก้มของพู่กันกลับทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา หากไม่ใช่เพราะความดื้อรั้นที่อยากจะมาส่งเลกเชอร์ให้เธอถึงที่ห้องในยามดึกดื่นแบบนี้ พู่กันคงไม่ต้องมาเสี่ยงตายกับเรื่องที่เธอพยายามปกปิดไว้ “ทำไมถึงดื้อขนาดนี้คะ พู่กัน...” รินถอนหายใจยาว ก่อนจะใช้นิ้วโป้งเกลี่ยรอยเลือดที่ข้างแก้มของรุ่นน้องอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ พู่กันจะแตกสลายไปต่อหน้า “ถ้าหนูไม่ดื้อ... พี่รินก็จะอยู่คนเดียวตลอดไปไม่ใช่เหรอคะ” พู่กันสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น สายตาของเธอสะท้อนความจริงใจที่ทำให้รินต้องหลบตา “หนูไม่สนหรอกว่าอันตรายแค่ไหน แต่ถ้าต้องให้หนูปล่อยให้พี่เผชิญเรื่องพวกนี้ตามลำพัง... หนูยอมให้ตัวเองเจ็บตัวเสียดีกว่า” ประโยคนั้นเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขประตูหัวใจอันปิดตายของรินให้แง้มออก ความเหงาที่เกาะกินจิตใจมานานปีดูเหมือนจะถูกความอบอุ่นของรุ่นน้องคนนี้ชำระล้างจนสะอาดหมดจด รินดึงพู่กันเข้ามาสวมกอดไว้แน่น ร่างของทั้งสองแนบชิดจนรับรู้ได้ถึงไออุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจซึ่งกันและกัน “ขอบคุณนะ... ขอบคุณที่กล้าเข้ามาในชีวิตของคนน่าเบื่ออย่างพี่” รินกระซิบ เสียงนั้นขาดห้วงและสั่นเครือด้วยความซาบซึ้ง “พี่รินไม่เคยน่าเบื่อสำหรับหนูเลยค่ะ” พู่กันพิงศีรษะลงบนไหล่ของคนตัวสูงกว่า “สำหรับหนู... พี่คือโลกทั้งใบเลยนะคะ” ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะตึงเครียดและอันตรายที่ยังคงดักรออยู่ภายนอก ดูเหมือนกำแพงเส้นขนานระหว่าง ‘รุ่นพี่ที่เข้าถึงยาก’ กับ ‘รุ่นน้องที่พยายามไล่ตาม’ กำลังจะบรรจบกันในจุดที่ไม่มีใครคาดคิด แต่ทว่า... ความอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นก็ต้องถูกขัดจังหวะลงเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งย่ำเข้ามาใกล้ประตูห้องมากขึ้นเรื่อยๆ รินผละออกจากกอดทันที เธอคว้าสมุดเลกเชอร์เล่มสำคัญบนโต๊ะแล้วยัดใส่มือพู่กัน “ฟังนะพู่กัน... ในสมุดเล่มนี้มีความลับที่พวกมันต้องการมากที่สุด” รินกระซิบพลางดันตัวพู่กันไปทางประตูหนีไฟด้านหลังห้อง “หนีไปซะ แล้วห้ามหันกลับมามองเด็ดขาดจนกว่าจะถึงมือของอาจารย์ที่ปรึกษา!” พู่กันเบิกตากว้าง “แล้วพี่ล่ะคะ!” รินยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่เศร้าสร้อยแต่เต็มไปด้วยความหวัง ก่อนที่เธอจะหยิบมีดพกที่ปักอยู่บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้มั่น “พี่ต้องอยู่ที่นี่... เพื่อถ่วงเวลาให้เธอรอดไปให้ได้ เพราะชีวิตของเธอมันมีค่ามากกว่าข้อมูลพวกนี้ตั้งมากมาย” ทันใดนั้น บานประตูห้องทำงานก็ถูกพังเข้ามาจนกระเด็น เสียงปืนเก็บเสียงดัง ‘ปัง’ ขึ้นหนึ่งนัด พร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนที่ก้าวเข้ามาในห้อง แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชายคนที่เดินนำหน้าสุด... เขาคือคนเดียวกับที่พู่กันเพิ่งจะเอาขนมไปฝากเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาว