กิจกรรมชมรมอาสา

“ถอยไปให้ห่างจากพี่รินเดี๋ยวนี้!” พู่กันตวาดลั่น ร่างเล็กพุ่งตัวไปขวางหน้าหัวหน้าภาควิชาสาวท่ามกลางความสับสนของสถานการณ์ เสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองศึกในอกนั้นไม่ได้มาจากความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่มันคือสัญชาตญาณที่บอกว่าโลกที่แสนสงบของเธอกำลังพังทลายลง ชายชุดดำที่ถืออาวุธเก็บเสียงลดระดับปืนลงเล็กน้อย มุมปากของมันกระตุกยิ้มอย่างเหยียดหยาม ก่อนที่คนเดินนำหน้า—ชายที่พู่กันเพิ่งหยิบยื่นขนมปังเนยสดให้ด้วยความเต็มใจเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน—จะหัวเราะหึออกมาในลำคอ “ดูท่าทางเด็กน้อยจะยังไม่รู้ตัวนะว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร” ชายคนนั้นกล่าวพลางวางกล่องขนมปังที่มีรอยบุบจากการกระแทกไว้บนโต๊ะทำงานของริน “เสียดายขนมนะครับ... รสชาติใช้ได้เลยทีเดียว” รินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลังพู่กันคว้าข้อมือเด็กสาวไว้แน่น แรงบีบนั้นสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด พู่กันสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือของรุ่นพี่คนโปรด เธอค่อยๆ หันไปสบตาริน ดวงตาคู่สวยที่เคยสงบนิ่งดั่งผิวน้ำยามไร้ลม บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความตระหนกและ... ความลับที่พู่กันไม่เคยล่วงรู้ “พู่กัน... ออกไปจากที่นี่ซะ” รินกระซิบ น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ “ออกไปกับคนของฉันทางประตูลับ เดี๋ยวนี้!” “ไม่ค่ะ!” พู่กันตอบกลับทันควัน แม้ขาจะสั่นพั่บๆ แต่เธอก็ปักหลักมั่น “ถ้าหนูไป พี่รินก็ตายสิคะ!” ความตึงเครียดในห้องถูกตัดฉับด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายชุดดำที่ก้าวเข้ามาหา พวกมันไม่ได้ต้องการเพียงแค่ตัวริน แต่ดูเหมือนต้องการอะไรบางอย่างที่อยู่ใน 'บันทึกเลกเชอร์' เล่มหนาที่รินกอดไว้แนบอก พู่กันตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอคว้าแจกันเซรามิกบนโต๊ะข้างๆ แล้วฟาดลงบนโคมไฟตั้งโต๊ะจนเกิดเสียงเพล้งดังสนั่น พร้อมกับแรงระเบิดจากหลอดไฟที่ทำให้ห้องมืดมิดลงชั่วขณะ “ไป!” พู่กันตะโกนแล้วดึงมือรินพุ่งออกไปทางหน้าต่างบานเลื่อนที่เปิดค้างไว้สู่ระเบียงภายนอก --- สามวันต่อมา... กลิ่นอายของดินชื้นและเสียงจิ้งหรีดเรไรในป่าลึกคือสิ่งที่ปลอบประโลมพู่กันได้ดีที่สุด ทว่าความจริงที่ว่าเธอกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่จัดกิจกรรมชมรมอาสาของมหาวิทยาลัยกลับทำให้เธอนั่งไม่ติดที่ กิจกรรมออกค่ายที่ดูเหมือนจะเป็นการกุศลธรรมดา กลายเป็นที่หลบภัยชั้นดีภายใต้หน้ากากของอาสาสมัคร พู่กันนั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่หน้ากระต๊อบหลังเล็ก แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบใบหน้าของรินที่กำลังนั่งเช็ดแผลที่แขนให้ตัวเองด้วยความเงียบเชียบ บรรยากาศรอบข้างที่ห่างไกลจากความเจริญทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดูเป็นส่วนตัวอย่างประหลาด “พี่รินคะ... บันทึกเล่มนั้น มันสำคัญขนาดที่ต้องแลกด้วยชีวิตเลยเหรอคะ” พู่กันเอ่ยถามทำลายความเงียบ พลางเอื้อมมือไปหยิบสำลีจากมือรินมาถือไว้เอง รินชะงัก เธอจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเด็กสาวที่ตั้งใจดูแลบาดแผลให้เธออย่างไม่วางตา แววตาของรุ่นพี่ค่อยๆ อ่อนลง ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นกำแพงกั้นพังทลายลงในที่รกร้างแห่งนี้ “มันไม่ใช่แค่เลกเชอร์วิชาการหรอกพู่กัน...” รินถอนหายใจยาว “มันคือรหัสลับของการทดลองที่พ่อฉันทิ้งไว้ ถ้ามันตกไปอยู่ในมือคนพวกนั้น มหาวิทยาลัยและอาจารย์ทุกคนจะตกอยู่ในอันตราย... รวมถึงเธอด้วย” พู่กันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตารุ่นพี่อย่างจริงจัง “งั้นก็ดีแล้วค่ะที่พี่ไม่ให้หนูไปวันนั้น... เพราะถ้าต้องตายเพื่อปกป้องสิ่งที่พี่รินรัก อย่างน้อยหนูก็ได้ทำหน้าที่ 'รุ่นน้องคนโปรด' ได้สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว” รินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบเบาๆ เธอเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมของพู่กันอย่างอ่อนโยน เป็นสัมผัสที่พู่กันไม่เคยได้รับมาก่อน มันอบอุ่นจนขอบตาร้อนผ่าว “เธอไม่ได้แค่เป็นรุ่นน้องนะพู่กัน...” รินกระซิบ เสียงของเธอนุ่มนวลจนคนฟังใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “เธอเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันอยากรอดชีวิตไปจากคืนนี้” ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากพุ่มไม้เบื้องหลัง ทั้งคู่ชะงักกึก รินรีบคว้าข้อมือพู่กันแล้วดึงให้หลบเข้าข้างหลังตนเอง ทว่าเมื่อแสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของพู่กันส่องไปที่ต้นเสียง เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืด... ไม่ใช่ชายชุดดำ แต่เป็น 'อาจารย์ประจำภาควิชา' ที่ทุกคนเคารพรัก อาจารย์ยิ้มที่มุมปาก ในมือถือซองเอกสารที่พู่กันคุ้นตาเป็นอย่างดี พร้อมกับเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก “ริน... ครูบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าพยายามหนี เพราะยิ่งเธอหนี... คนที่จะซวยที่สุด ก็คือเด็กคนนี้” รินหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นอาจารย์หันปลายกระบอกปืนมาที่พู่กันโดยตรง และในวินาทีที่เธอกำลังจะพุ่งเข้าไปขวาง เสียงตะโกนจากคนอีกกลุ่มที่ล้อมกระต๊อบไว้รอบทิศก็ดังขึ้น! “ไม่ต้องขยับ! วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้!” เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นสนั่นป่า แต่มันไม่ใช่เสียงจากฝั่งของอาจารย์... พู่กันเบิกตากว้างเมื่อเห็นรินทรุดลงไปต่อหน้าต่อตา ท่ามกลางความมืดที่ค่อยๆ กลืนกินทุกอย่าง พู่กันได้ยินเสียงกระซิบสุดท้ายจากริมฝีปากที่สั่นเทาของรุ่นพี่ “อย่าอ่าน... หน้าสุดท้ายของบันทึก... พู่กัน... วิ่งไป!” กลิ่นลิลลี่สีขาวหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและเอาใจช่วยพู่กันในตอนต่อไปนะคะ