แกล้งถามเรื่องส่วนตัว

“พี่รินคะ... ตกลงว่าหน้าสุดท้ายของสมุดเล่มนั้น มันมีอะไรกันแน่คะ?” เสียงของพู่กันสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่มือเรียวเล็กกำขอบโต๊ะทำงานของรุ่นพี่ปี 3 เอาไว้แน่น บรรยากาศภายในห้องสมุดส่วนตัวที่เงียบสงัดราวกับถูกดูดกลืนเสียงลมหายใจ กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของรินอบอวลอยู่รอบกาย ทำให้หัวใจของพู่กันเต้นไม่เป็นจังหวะ รินที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเอกสารชะงักไปครู่หนึ่ง ปลายปากกาในมือหยุดนิ่งเหนือแผ่นกระดาษ เธอไม่เงยหน้าขึ้นมาทันที แต่ความเงียบที่ยืดเยื้อนั้นกลับดังกึกก้องเสียยิ่งกว่าเสียงตะโกน พู่กันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่กำลังรอฟังคำพิพากษา “บางเรื่อง... ไม่รู้จะดีกับเธอมากกว่านะ พู่กัน” รินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความนัยที่ทำให้คนฟังรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ พู่กันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอเดินอ้อมไปทางด้านหลังเก้าอี้ของรุ่นพี่ มือบางเอื้อมไปหยิบสมุดเลกเชอร์เล่มหนาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมละมุนจากเรือนผมของอีกฝ่าย กลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนหน้าผาที่พร้อมจะร่วงหล่น “พู่กันไม่ได้อยากรู้เรื่องบันทึกแล้วค่ะ” พู่กันแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงสดใสที่ฝืนทำขึ้นมา “พู่กันอยากรู้เรื่องอื่น... เรื่องที่สำคัญกับพู่กันมากกว่า” รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็งใสจ้องมองมายังเด็กปีหนึ่งที่ยืนอยู่เบื้องหลัง “เรื่องอะไร?” “สเปกของพี่รินค่ะ” พู่กันกลั้นใจถามออกไปพลางก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง แสร้งทำเป็นหยอกล้อ “รุ่นพี่ที่เพียบพร้อมไปทุกอย่างแบบพี่ริน คงมีคนมาจีบเยอะมากใช่ไหมคะ? พู่กันแค่อยากรู้ว่า... คนแบบไหนกันนะที่จะทำให้พี่รินยอมเปิดใจ” ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง พู่กันสัมผัสได้ว่าสายตาของรุ่นพี่ไม่ได้ละไปจากใบหน้าของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว รินค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธออย่างช้าๆ รอยยิ้มบางเบาที่ยากจะตีความปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนสวย “ถามอะไรแปลกๆ นะคะวันนี้” รินเอ่ย พลางขยับเข้าไปใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนเหลือเพียงช่องว่างบางๆ “ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ? หรือว่าพู่กัน... กำลังคิดจะสมัครเข้ามาเป็นคนคนนั้นเหรอ?” หัวใจของพู่กันแทบหยุดเต้น คำพูดทีเล่นทีจริงของรินเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านร่าง พู่กันเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ใบหน้าจะแดงก่ำไปถึงใบหู “ถ้าพู่กันบอกว่าใช่... พี่รินจะว่ายังไงคะ?” รินไม่ได้หลบตา เธอโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของคนทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน พู่กันเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในดวงตาที่ลึกล้ำคู่นั้น มันช่างดูเหงาและโหยหาอย่างประหลาด จนพู่กันเผลอยื่นมือไปแตะแขนของรุ่นพี่อย่างลืมตัว “พู่กันคะ...” รินเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว “ความรักมันไม่ได้สวยงามเหมือนในนิยายที่เธออ่านหรอกนะ บางครั้งมันก็เหมือนกับหน้าสุดท้ายของสมุดเล่มนั้น... มันคือความลับที่ถูกเขียนขึ้นด้วยความเจ็บปวด และฉันไม่อยากให้เธอกลายเป็นคนอ่านที่ต้องมาแบกรับมัน” “พู่กันยอมแบกรับค่ะ” พู่กันตอบสวนทันควัน ความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดพรั่งพรูออกมา “ต่อให้ความลับนั้นจะทำให้เจ็บปวดแค่ไหน ถ้ามันทำให้พู่กันได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของพี่ริน... พู่กันก็พร้อมจะอ่านมัน” บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป รินดูเหมือนจะชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยนิ่งสงบสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของพู่กันเบาๆ เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและแผ่วเบาราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้... สิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะสลายกลายเป็นฟองอากาศ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องสมุดก็ดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของใครบางคนที่เปิดประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต “ริน! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าให้ใครมายุ่งกับสมุดเล่มนั้น!” พู่กันผละออกห่างจากรินด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหญิงสาวอีกคนที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธจัด ดวงตาของคนมาใหม่จ้องเขม็งมาที่สมุดในมือของพู่กัน รินรีบคว้าสมุดจากมือพู่กันไปกอดไว้แนบอกทันที “ออกไปเดี๋ยวนี้ พู่กัน!” รินตวาดเสียงแข็ง ดวงตาที่เมื่อครู่นี้อ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนพู่กันใจหาย “ฉันบอกให้เธอวิ่งไปตั้งแต่วันก่อน... แต่ทำไมเธอถึงยังไม่ยอมหยุดขุดคุ้ยชีวิตของฉันอีก!” พู่กันยืนตัวแข็งทื่อ มองรุ่นพี่ที่เธอรักด้วยความรู้สึกที่พังทลายลงตรงหน้า ก่อนที่คนมาใหม่จะก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ แล้วพูดประโยคที่ทำให้พู่กันต้องหยุดหายใจ “ถ้าเธออยากรู้ความจริงนัก... ก็อ่านนี่ซะ รอยเลือดบนหน้าสุดท้ายที่รินพยายามปกปิดมาตลอดสามปี!” หวังว่าตอนที่ 21 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับความลับที่ถูกเปิดเผยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจากใจ... กลิ่นลิลลี่สีขาว