คำตอบที่คลุมเครือ

“พี่รินหมายความว่ายังไงคะที่บอกว่า... ‘ถ้าพู่กันรู้เหตุผลจริงๆ แล้ว อาจจะเกลียดพี่ก็ได้’?” พู่กันวางสมุดเลกเชอร์ที่ขอยืมมาลงบนโต๊ะไม้ขัดมันในมุมเงียบที่สุดของห้องสมุด เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่สายตายังคงจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของรุ่นพี่สาวปี 3 อย่างไม่ลดละ ภายในหัวใจของเด็กสาวปี 1 เต้นรัวราวกับกลองศึกที่ถูกรัวซ้ำๆ กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำหอมกลิ่นดอกไอริสที่มักจะติดตัวรินอยู่เสมอ ในตอนนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคั้นด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น รินนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอไม่ได้รีบตอบ มือเรียวสวยที่มักจะจับปากกาเขียนบันทึกด้วยความแม่นยำ ค่อยๆ วางลงข้างสมุดก่อนจะประสานกันบนโต๊ะ ดวงตาคู่สวยดุจกวางแต่นิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อมไหวของเธอกำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพู่กัน “คำถามของพู่กัน... มันไม่มีคำตอบที่เรียบง่ายหรอกนะ” น้ำเสียงของรินราบเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความสมบูรณ์แบบที่พู่กันเฝ้ามองมาตลอดหลายเดือน รินเอื้อมมือไปเลื่อนสมุดเลกเชอร์กลับมาหาตัวช้าๆ นิ้วชี้เรียวยาวลูบไปตามขอบสมุดสีน้ำเงินเข้มนั้นอย่างเหม่อลอย “พู่กันชอบคนแบบไหนล่ะ?” รินถามกลับด้วยคำถามที่ดูไม่เข้ากับสถานการณ์ “ถ้าพู่กันเชื่อว่าสิ่งที่เห็นในเลกเชอร์เล่มนี้ คือตัวตนทั้งหมดของพี่ แล้ววันหนึ่ง... ถ้าพู่กันพบว่าหน้ากระดาษที่เหลือมันไม่ได้สวยงามแบบนี้ล่ะ? ถ้าเนื้อหาข้างในมันไม่ใช่เรื่องการเรียน แต่เป็นเรื่องของความเห็นแก่ตัว หรือการตัดสินใจที่พังทลายชีวิตของใครบางคน พู่กันยังจะอยากเป็นคน ‘โปรด’ ของพี่อยู่ไหม?” หัวใจของพู่กันกระตุกวูบ เธอรู้สึกเหมือนพื้นดินที่ยืนอยู่กำลังจะแยกออกเป็นสองฝั่ง พู่กันเม้มริมฝีปากแน่น ความสดใสที่เป็นเสมือนเกราะกำบังของเธอเริ่มร้าวราน สิ่งที่เธอพยายามทำมาตลอด คือการแทรกซึมเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของรินด้วยข้ออ้างเรื่องการขอเลกเชอร์ เพื่อหวังว่าจะได้เห็นมุมที่อ่อนโยนที่สุดของคนตรงหน้า แต่ตอนนี้... รินกำลังพยายามผลักเธอออกด้วย ‘ความจริง’ ที่เจ้าตัวคิดว่ามันน่ารังเกียจ “พู่กันไม่สนหรอกค่ะ” พู่กันตัดสินใจก้าวข้ามเส้นความกลัว เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น “พี่จะเป็นคนแบบไหน จะเคยตัดสินใจอะไรที่พี่คิดว่ามันผิดพลาด พู่กันไม่สน เพราะคนที่พู่กันมองเห็น... คือคนที่คอยบอกพู่กันตอนที่พู่กันทำโจทย์เลขผิด คือคนที่ยอมสละเวลามานั่งติวให้ทั้งที่ตัวเองก็งานยุ่ง... สำหรับพู่กัน สิ่งที่พู่กันได้รับจากพี่มันจริงแท้กว่าสิ่งที่พี่พยายามจะปั้นขึ้นมาเพื่อผลักไสพู่กันนะคะ” รินนิ่งไป อารมณ์ที่เคยนิ่งสงบดูเหมือนจะสั่นไหวเพียงชั่ววูบผ่านแววตาที่หลุบต่ำลง เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นจนพู่กันรู้สึกปวดใจ “คำพูดของเด็กปีหนึ่งที่โลกยังสวยงามมันฟังดูน่าอิจฉาเสมอเลยนะ พู่กัน” รินเงยหน้าขึ้น สบตากับเธออีกครั้ง คราวนี้แววตาของรุ่นพี่สาวดูเจ็บปวดและเว้าวอนในเวลาเดียวกัน “ถ้าพู่กันอยากรู้คำตอบของเลกเชอร์บทสุดท้ายจริงๆ พี่จะให้พู่กัน... แต่มีข้อแม้” “ข้อแม้อะไรคะ?” “คืนนี้... มาหาพี่ที่สตูดิโอเก่าหลังคณะ ตอนสี่ทุ่ม” พู่กันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก สถานที่นั้นเป็นเขตหวงห้ามสำหรับนักศึกษาทั่วไป และเป็นที่ที่รินมักจะปลีกตัวไปใช้เวลาตามลำพังเสมอ “ทำไมต้องที่นั่นคะ?” “เพราะถ้าพู่กันอยากจะรู้จักตัวตนจริงๆ ของพี่... ที่นั่นคือที่ที่ ‘ความลับ’ ทั้งหมดถูกเก็บเอาไว้” รินลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งก้าวเดินออกจากโต๊ะไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้พู่กันนั่งตัวแข็งทื่ออยู่กับสมุดเลกเชอร์เล่มเดิม แต่ในวินาทีที่รินจะเดินลับหายไปในชั้นหนังสือ เธอหยุดกะทันหันแล้วพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันหน้ากลับมา “อ้อ... อย่าลืมเตรียมใจมาด้วยนะ พู่กัน เพราะหลังจากคืนนี้... ความสัมพันธ์ของเราจะไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไป ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบไหนก็ตาม” ร่างของรุ่นพี่เดินหายไปแล้ว ทิ้งให้ห้องสมุดที่เงียบงันกลายเป็นพื้นที่แห่งความกดดันมหาศาล พู่กันมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอรู้ดีว่าคำเชิญชวนของรินไม่ได้เป็นเรื่องของความรักในเชิงชู้สาวทั่วไป แต่มันคือการ ‘เดิมพัน’ ด้วยความเชื่อใจทั้งหมดที่เธอมี มือของพู่กันสั่นน้อยๆ ขณะที่เอื้อมไปหยิบสมุดเลกเชอร์เล่มนั้นขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง พลิกไปหน้าสุดท้ายที่เธอไม่เคยได้อ่าน... ตรงนั้นไม่มีเนื้อหาการเรียนใดๆ ปรากฏอยู่ มีเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกเสียบไว้ พร้อมกับตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือตวัดสวยงามของรินว่า *‘ถ้าเธอมาตามนัด... สิ่งที่จะเห็นหลังจากนี้ คือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงต้องเลือกที่จะเหงาเพียงลำพัง’* ทว่า ในขณะที่พู่กันกำลังจะปิดสมุดเพื่อตั้งสติ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเงาดำของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังชั้นหนังสือฝั่งตรงข้าม บุคคลปริศนาคนนั้นจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความอาฆาต ก่อนที่บุคคลนั้นจะขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง... แต่พู่กันอ่านจากรูปปากนั้นได้ชัดเจนว่า *‘อย่าไป...ไม่งั้นเธอจะเสียใจตลอดชีวิต’* กลิ่นลิลลี่สีขาวหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและเป็นกำลังใจให้พู่กันในการตัดสินใจครั้งสำคัญนี้ไปด้วยกันนะคะ