ที่พึ่งพิงทางใจ

"ถอยไปอยู่ข้างหลังฉัน... อย่าส่งเสียงเด็ดขาด" เสียงของรินราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านเล็กน้อยในตอนท้าย เธอกดปุ่มล็อกประตูจนไฟสถานะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ในจังหวะเดียวกับที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งหยุดลงที่หน้าห้องพอดี พู่กันแทบหยุดหายใจ หัวใจในอกเต้นรัวราวกับกลองศึก มือที่กำสมุดเลกเชอร์แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจากแค่ความต้องการใกล้ชิดรุ่นพี่ที่แอบปลื้ม จะกลายมาเป็นการเอาตัวเข้าไปพัวพันกับเรื่องความเป็นความตายเช่นนี้ *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูหนักหน่วงดังขึ้น ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์ที่ลอดผ่านช่องว่างเข้ามา "คุณรินครับ พวกเราทราบว่าคุณอยู่ข้างใน เปิดประตูเถอะครับ ก่อนที่เรื่องมันจะไปไกลกว่านี้ ของที่พวกคุณถืออยู่... มันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะครอบครอง" พู่กันมองแผ่นหลังของรินที่ดูบอบบางเหลือเกินในสายตาเธอ ทว่าตอนนี้กลับดูแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาด รินยืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังประตูไม้บานนั้นราวกับจะทะลุไปให้ถึงตัวผู้มาเยือน เธอเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของพู่กันไว้แน่น บีบเบาๆ เป็นสัญญาณว่า 'ฉันอยู่นี่' "พู่กัน" รินเรียกชื่อเธอเสียงแผ่วโดยไม่หันมามอง "ถ้าฉันเป็นอะไรไป... เธอต้องทิ้งสมุดเล่มนั้นไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด ห้ามมอบมันให้ใครเด็ดขาด เข้าใจไหม?" "ไม่ค่ะ!" พู่กันโพล่งออกมาอย่างลืมตัว เธอไม่สนแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก้าวเข้าไปยืนข้างกายรินแล้วคว้ามืออีกข้างของรุ่นพี่มาประสานไว้ "หนูไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าจะตายก็ต้องตายด้วยกัน หนูมาถึงจุดนี้แล้ว หนูจะไม่ปล่อยให้พี่เผชิญหน้ากับความกลัวนี้เพียงลำพังอีกเด็ดขาด" รินชะงักไป ดวงตาที่เคยเฉยชาทอประกายความสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอหันมามองคนตัวเล็กที่ดวงตาแดงก่ำแต่แววตากลับมุ่งมั่นอย่างไม่ลดละ ในวินาทีที่ความกดดันถาโถมเข้าใส่จนกำแพงความเย็นชาของรินเริ่มพังทลายลง เธอก็ทำในสิ่งที่พู่กันไม่เคยคาดคิด รินคว้าตัวพู่กันเข้ามาในอ้อมกอดแน่น อ้อมกอดที่ดูเหมือนต้องการแสวงหาที่พึ่งพิงมากกว่าจะปลอบประโลม กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของรินที่พู่กันหลงใหลบัดนี้เจือไปด้วยกลิ่นอายของความหวาดหวั่นและเหงื่อที่ซึมออกมา รินซบหน้าลงบนลาดไหล่ของพู่กัน ปล่อยให้ความเปราะบางที่สะสมมานานนับปีระบายออกมาผ่านสัมผัสที่แนบแน่น "ฉัน... ฉันกลัวเหลือเกิน พู่กัน" เสียงของรินขาดห้วง "ฉันกลัวว่าถ้าฉันพลาดไปเพียงนิดเดียว ชีวิตของคนรอบข้าง... ชีวิตของเธอ จะต้องพังทลายลงเพราะความอยากรู้อยากเห็นของฉัน" พู่กันนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นแรงด้วยความเจ็บปวดที่แทรกซึมลึกถึงวิญญาณ เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของรุ่นพี่ช้าๆ พยายามถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นใจทั้งหมดที่มีให้คนในอ้อมกอด "พี่รินคะ... พี่ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร หรือความลับนี้จะน่ากลัวแค่ไหน พู่กันจะอยู่ข้างพี่เอง พี่เก่งมากแล้วที่ผ่านมาได้ถึงตรงนี้... ขอบคุณนะคะที่ยังมีชีวิตอยู่เพื่อรอหนู" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้น รินค่อยๆ ผละตัวออกเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววว่างเปล่า บัดนี้มีน้ำตาคลอหน่วย เธอมองสำรวจใบหน้าของพู่กันราวกับจะจดจำทุกรายละเอียดเอาไว้ หากนี่คือช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต รินยกมือขึ้นประคองใบหน้าพู่กันอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเต้นเร่าด้วยความรู้สึกที่เกินกว่าคำว่า 'รุ่นพี่กับรุ่นน้อง' ก่อนที่เธอจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนพู่กันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่บนแก้ม "ถ้าเราผ่านคืนนี้ไปได้..." รินกระซิบเสียงพร่า "ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง... ทุกอย่างที่อยู่ในบันทึกนี้ โดยไม่มีความลับใดๆ อีก" พู่กันกำลังจะเอ่ยตอบ แต่แล้วเสียงทุบประตูก็หยุดลงกะทันหัน ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวเข้าแทนที่ เสียงฝีเท้าที่เคยเดินวนเวียนหน้าห้องค่อยๆ ถอยห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ผิดปกติ รินผละจากพู่กันทันที สายตาเปลี่ยนกลับมาเป็นนักล่าในพริบตา เธอรีบเดินไปที่มุมห้องแล้วหยิบอุปกรณ์บางอย่างที่พู่กันไม่เคยเห็นออกมาจากใต้พื้นไม้ มันคือวิทยุสื่อสารขนาดเล็กที่กำลังส่งเสียงซ่าๆ สลับกับสัญญาณรหัสแปลกๆ รินฟังเสียงในวิทยุเพียงครู่เดียว ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด ก่อนจะหันมามองพู่กันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง "พู่กัน... ถอยห่างจากหน้าต่างเดี๋ยวนี้!" รินตะโกนสุดเสียงพร้อมกับพุ่งตัวเข้ามาคว้าพู่กันให้หมอบลงกับพื้น ในเสี้ยววินาทีนั่นเอง กระจกหน้าต่างห้องพักก็แตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงปะทะของบางอย่างที่พุ่งเข้ามาจากความมืดข้างนอก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พู่กันกับพี่รินมาจนถึงตอนนี้นะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาวสัญญาว่าจะพาทุกคนไปพบกับความจริงที่ซ่อนอยู่ด้วยกันค่ะ