ความเหงาของรุ่นพี่

“พี่รินคะ... รายชื่อพวกนี้ มันหมายความว่ายังไงคะ?” เสียงของฉันสั่นเครือในขณะที่ยื่นสมุดเลกเชอร์เล่มนั้นคืนให้เจ้าของ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของหัวหน้าภาควิชา บรรยากาศรอบกายเย็นเยียบจนฉันสัมผัสได้ถึงไอความหนาวที่แผ่ออกมาจากแววตาของคนตรงหน้า รินไม่ได้หันมามองสมุดในมือฉันทันที เธอเพียงแค่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรู แผ่นหลังที่เคยดูสง่างามและน่าเกรงขามยามนี้กลับดูเปราะบางเหมือนแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับฉันด้วยแววตาที่ว่างเปล่าเสียจนหัวใจของฉันกระตุกวูบ “พู่กัน... เธอไม่ควรเปิดดูหน้าสุดท้ายนั่นเลย” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ หากแต่มีความสั่นไหวเล็กน้อยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น “ความอยากรู้อยากเห็นของเธอมันอาจจะเป็นภัยกับตัวเธอเองนะ” “หนูไม่สนว่ามันจะเป็นภัยหรือไม่!” ฉันตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้เธออีกหนึ่งก้าว มือที่ถือสมุดสั่นเทาด้วยความกลัวผสมความเสียใจ “หนูแค่... หนูอยากรู้ว่าทำไมคนที่อ่อนโยนและใจดีกับหนูเสมอ ถึงต้องมีรายการ ‘กำจัด’ คนเหล่านั้นด้วย พี่เป็นใครกันแน่คะ? หรือที่ผ่านมา... ทุกอย่างที่พี่ทำกับหนู มันเป็นแค่การแสดง?” รินหลับตาลงแน่น มือเรียวสวยของเธอกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ แล้วเดินเลี่ยงไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงยามค่ำคืน แต่สิ่งที่ฉันเห็นไม่ใช่ความทรงพลังอย่างเคย สิ่งที่เห็นคือความโดดเดี่ยวที่กัดกินเธอมาเนิ่นนาน “ครอบครัวของฉัน... ไม่ใช่ครอบครัวอย่างที่เธอเข้าใจหรอกนะ พู่กัน” เธอกล่าวโดยไม่หันมามอง “พวกเขามองว่ามนุษย์เป็นเพียงหมากบนกระดานที่เอาไว้ใช้เพื่อผลประโยชน์ และฉัน... ก็ถูกฝึกให้เป็นหมากตัวที่คมที่สุด เพื่อกำจัดหมากตัวอื่นที่ขัดขวางทางเดินของพวกเขา” คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงัก ลมหายใจติดขัด ความโกรธเคืองในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงความสงสารที่เอ่อล้นจนจุกในอก ฉันขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของรุ่นพี่ กลิ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยเสมอมา แต่ในตอนนี้ กลิ่นนั้นกลับดูเศร้าหมองอย่างประหลาด “แล้วทำไม... พี่ถึงยอมบอกหนู?” ฉันถามแผ่วเบา รินหมุนตัวกลับมา สายตาที่เคยว่างเปล่าบัดนี้มีหยดน้ำตาคลอหน่วย เธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่างในความใสซื่อที่ฉันมี “เพราะฉันเหนื่อย... พู่กัน ฉันเหนื่อยกับการสวมหน้ากากเป็นคนดี เหนื่อยกับการต้องทำตามคำสั่งของพวกเขา... และเหนือสิ่งอื่นใด ฉันไม่อยากให้เธอต้องแปดเปื้อนไปด้วย เพราะคนที่ฉันอยากเก็บไว้ในพื้นที่สีขาวเพียงแห่งเดียวในชีวิตของฉัน... ก็คือเธอ” คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำให้โลกของฉันหมุนคว้าง ฉันไม่ได้คิดฝันมาก่อนว่าภายใต้ความสมบูรณ์แบบที่ใครต่างอิจฉา รินจะแบกความทุกข์ระทมที่หนักหนาถึงเพียงนี้ไว้เพียงลำพัง “ถ้าพี่เหนื่อย... ก็แค่หยุดสิคะ” ฉันกล้าหาญพอที่จะคว้ามือของเธอมากุมไว้ “หนูอาจจะเป็นแค่เด็กปีหนึ่งที่ไม่มีอำนาจอะไร แต่หนูสัญญาว่าหนูจะไม่ปล่อยให้พี่ต้องสู้กับเรื่องนี้คนเดียวอีกต่อไป” มือของเธอตอบรับแรงบีบของฉันอย่างแผ่วเบา รินซบหน้าลงบนไหล่ของฉัน ความเย็นชืดในห้องดูเหมือนจะค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยไออุ่นจากการโอบกอดกัน ทว่าในจังหวะที่ฉันคิดว่าทุกอย่างกำลังจะเริ่มดีขึ้น เสียงเคาะประตูอย่างหนักหน่วงและดุดันก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบนั้น ปัง! ปัง! ปัง! “คุณหนูรินครับ... นายท่านทราบเรื่องที่สมุดบันทึกหายไปแล้ว และพวกเราได้รับคำสั่งให้มาเชิญตัวคุณหนูกลับไปตระกูลเดี๋ยวนี้ครับ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจากคนสนิทของพ่อเธอทำเอาสีหน้าของรินซีดเผือดทันที เธอผละออกจากอ้อมกอดของฉันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาคว้าแขนฉันแล้วดันไปไว้ข้างหลังเธออย่างปกป้อง “อย่าส่งเสียง... พู่กัน ไม่ว่ายังไงก็ตาม ห้ามออกไปจากห้องนี้เด็ดขาด!” เธอกดปุ่มล็อกประตูอัตโนมัติก่อนจะหันกลับมามองหน้าฉันด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว ในขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มก้าวเข้ามาใกล้หน้าประตูห้องพักของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันรู้ดีว่าความลับที่ฉันเพิ่งได้รับรู้มานั้น ไม่ใช่แค่เรื่องในสมุดเลกเชอร์อีกต่อไป แต่มันคือเรื่องของความเป็นและความตายที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยส่งกำลังใจให้ความรักของพู่กันและรุ่นพี่รินมาตลอดนะคะ หวังว่าจะติดตามตอนต่อไปที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมด้วยค่ะ กลิ่นลิลลี่สีขาว