ความอึดอัดที่ก่อตัว

"ถ้าคุณรินไม่สะดวกให้ยืมเลกเชอร์วิชานี้ ก็ไม่เป็นไรนะคะ... พู่กันแค่เกรงใจคนอื่นน่ะค่ะ" น้ำเสียงของรุ่นน้องปีหนึ่งสั่นไหวเล็กน้อย พู่กันพยายามฉีกยิ้มให้เป็นธรรมชาติที่สุด ทั้งที่ในใจรู้สึกเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่รอยยิ้มบางๆ ของรุ่นพี่สาวคนสวย—รอยยิ้มที่ไม่ได้มอบให้เธอ แต่กำลังมอบให้กับ 'ธีร์' ประธานชมรมถ่ายภาพที่กำลังยืนพิงโต๊ะไม้ข้างกายรินอย่างสนิทสนม รินไม่ได้ตอบรับคำพูดของพู่กันทันที เธอเพียงแต่ขยับแว่นสายตากรอบบางเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาไปทางธีร์แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูอบอุ่นกว่าปกติ "เรื่องเลกเชอร์ไว้ค่อยคุยกันวันหลังนะคะพู่กัน ตอนนี้ธีร์เขากำลังรอให้ฉันช่วยดูภาพถ่ายเซตสุดท้ายอยู่ เดี๋ยวจะเสียเวลาเขา" คำว่า 'วันหลัง' ของรินฟังดูเลื่อนลอยเหมือนหมอกยามเย็น พู่กันกำสายสะพายกระเป๋าสตางค์แน่นจนปลายนิ้วขึ้นสีขาว ความอึดอัดขยายตัวขึ้นในอกจนหายใจลำบาก เธอจ้องมองแผ่นหลังของรินที่เบี่ยงตัวไปคุยกับธีร์อย่างตั้งอกตั้งใจ ทั้งที่เมื่อวานนี้รินเพิ่งจะเป็นคนสอนเธออ่านกราฟที่ซับซ้อนในวิชาสถิติด้วยท่าทางใจดีแท้ๆ "งั้น... พู่กันขอตัวไปห้องสมุดก่อนนะคะ" พู่กันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีใครหันมามอง มีเพียงเสียงพึมพำของรินที่ตอบรับเบาๆ ว่า 'ค่ะ' โดยที่ดวงตายังคงไม่ละไปจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผลงานภาพถ่ายของชายหนุ่มข้างกาย ความรู้สึกน้อยใจที่พยายามกดทับไว้เริ่มทำงานเหมือนมดกัดกินหัวใจ พู่กันหมุนตัวเดินออกมาจากโถงภาควิชาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมช่องว่างเล็กๆ ที่เคยถูกเติมเต็มด้วยบันทึกเลกเชอร์ถึงได้กลายเป็นเหวที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ เธอเป็นแค่รุ่นน้องที่คอยตามตื้อ หรือเป็นแค่ภาระที่รินจำใจต้องดูแลกันแน่? ระหว่างทางเดินกลับห้องสมุด พู่กันอดไม่ได้ที่จะหยิบสมุดโน้ตปกสีครีมที่รินเคยให้ยืมมาเปิดดู ลายมือสวยสะอาดตาของรินยังคงปรากฏอยู่ทุกหน้า แต่ละตัวอักษรคือความใส่ใจที่เคยทำให้พู่กันยิ้มได้ แต่ในตอนนี้ มันกลับกลายเป็นหลักฐานว่าเธอกำลังเป็นฝ่าย 'คาดหวัง' มากเกินไป 'เราไม่ใช่คนพิเศษของเขาสักหน่อย...' ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ตกเย็น บรรยากาศภายในห้องสมุดเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง พู่กันฟุบหน้าลงกับโต๊ะ แสงสีส้มจากพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าสาดเข้ามาผ่านหน้าต่างบานสูง กระทบกับสมุดโน้ตบนโต๊ะ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะคืนของทั้งหมดให้รินในวันพรุ่งนี้ การตัดใจคือทางออกเดียวที่จะหยุดความอึดอัดที่กัดกินใจเธอได้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้ตัว พู่กันรีบเงยหน้าขึ้นหวังว่าจะเห็นริน แต่กลับพบกับ 'น้ำขิง' เพื่อนสนิทในภาควิชาของรินที่ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาอ่านยาก "มองหาใครอยู่เหรอพู่กัน?" น้ำขิงเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความไม่พอใจเล็กน้อย "ถ้ามองหาริน... ตอนนี้เขาน่าจะกำลังไปทานข้าวกับธีร์ที่ร้านมุมตึกแล้วนะ ดูท่าทางพวกเขาจะเข้ากันได้ดีมากเลยล่ะ เห็นว่าวางแผนจะไปทริปถ่ายภาพด้วยกันอาทิตย์หน้าด้วย" คำพูดนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มลงกลางใจ พู่กันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะฝืนยิ้มที่ดูเจื่อนที่สุดในชีวิต "อ๋อ... งั้นเหรอคะ ขอบคุณที่บอกนะคะพี่น้ำขิง" "พู่กัน... ฉันเตือนในฐานะคนนอกนะ" น้ำขิงโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เยียบเย็น "รินไม่ใช่คนใจดีกับทุกคน และเขาก็ไม่ได้มีไว้ให้ใครคนไหนมาผูกติดด้วย ถ้าเธออยากจะรอดในภาควิชานี้ ก็หยุดทำตัวเป็นเงาตามตัวเขาเสียที ก่อนที่เธอจะไม่ได้อะไรเลย... แม้แต่คำว่า 'รุ่นน้องที่รู้จัก'" น้ำขิงเดินจากไปทิ้งให้พู่กันนั่งตัวชาอยู่ในความมืดที่เริ่มคืบคลานเข้ามา พู่กันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสั่นเทา เธอตัดสินใจส่งข้อความหาคนคนเดียวที่เธอต้องการคำตอบ [พู่กัน: คุณรินคะ... พู่กันขอเอาเลกเชอร์ไปคืนที่ห้องพักอาจารย์พรุ่งนี้เช้านะคะ และพู่กันคงจะ... ไม่รบกวนคุณรินเรื่องติวหนังสือแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะคะ] นิ้วของเธอสั่นระริกขณะกดส่ง ข้อความถูกอ่านในทันที แต่ไม่มีการตอบกลับผ่านตัวอักษรใดๆ ทั้งสิ้น เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนพู่กันเตรียมจะเก็บของกลับหอพัก จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากรินก็ดังขึ้น สั้นๆ แต่ทำเอาหัวใจของพู่กันกระตุกวูบ [ริน: พรุ่งนี้ฉันไม่ว่างหรอกนะ... เพราะฉันจะไปรอเธอที่หน้าหอพัก เดี๋ยวเรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้จบเรื่อง 'การตัดสินใจของเธอ' ที่เธอกล้าพูดออกมาเอง] พู่กันเบิกตากว้างเมื่อเห็นประโยคถัดมาที่ถูกส่งตามหลังมาทันที [ริน: และอย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น... เพราะคนที่อนุญาตให้เธอเลิกยุ่งกับฉัน คือ 'ฉัน' คนเดียวเท่านั้น] เงาของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังชั้นหนังสือในมุมมืดของห้องสมุดขยับไหว เสียงรองเท้าคัตชูที่คุ้นเคยย่างกรายออกมาจนปรากฏให้เห็นใบหน้าสวยสง่าที่เธอมองหามาทั้งวัน... รินไม่ได้อยู่ในร้านอาหารกับใครที่ไหน แต่เธอยืนอยู่ตรงหน้าพู่กัน พร้อมกับดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยอารมณ์ที่พู่กันไม่เคยเห็นมาก่อน ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจพู่กันและรุ่นพี่รินมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าด้วยความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาวค่ะ