ความลับเริ่มไม่ลับ

"นี่พู่กัน... ตอบฉันมาตามตรงนะ ว่ารอยช้ำที่ข้อมือเธอเนี่ย เกี่ยวอะไรกับพี่รินหรือเปล่า?" เสียงของ 'มินตรา' เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันกดต่ำลงจนน่าใจหาย ประโยคนั้นไม่ได้ออกมาจากความอยากรู้อยากเห็นทั่วไป แต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นความสงสัยที่รุนแรง ฉันสะดุ้งสุดตัว มือที่กำลังถือปากกาสั่นจนหมึกซึมเลอะกระดาษสมุดเลกเชอร์เล่มหนา—สมุดเลกเชอร์ที่เป็นเสมือนพื้นที่ปลอดภัยและพื้นที่ต้องห้ามในเวลาเดียวกัน "มิน... เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ ฉันแค่ซุ่มซ่ามเดินชนโต๊ะตอนรีบไปคืนหนังสือที่ห้องสมุดต่างหาก" ฉันแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน พยายามบังคับให้กล้ามเนื้อใบหน้าผ่อนคลายที่สุด แต่สายตาของมินตราที่จ้องมองมานั้นแหลมคมราวกับจะกรีดเปิดทุกอย่างที่ฉันซ่อนไว้ "ซุ่มซ่ามถึงขั้นเกิดรอยนิ้วมือรัดรอบข้อมือแบบนี้เลยเหรอ?" มินตราขยับเข้ามาใกล้ กดดันด้วยแววตาที่ไม่มีแววล้อเล่น "พู่กัน เธอเป็นเพื่อนฉันนะ ฉันเห็นว่าช่วงนี้เธอเปลี่ยนไปมากแค่ไหน ตั้งแต่ที่เธอเอาแต่ไปขลุกอยู่กับพี่รินคนนั้น เธอก็เหมือนคนกำลังเดินเข้ากองไฟด้วยความเต็มใจ" ฉันนิ่งเงียบ ความเย็นเฉียบแล่นผ่านสันหลัง วินาทีนั้นภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานส่วนตัวของรุ่นพี่เมื่อวานก็ฉายซ้ำ รินไม่ได้ทำรุนแรงกับฉัน แต่รินกำลังถูก 'อะไรบางอย่าง' บีบบังคับให้ทำในสิ่งที่เธอไม่อยากทำ และฉัน... ก็ดันก้าวเท้าเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเกมนั้นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นกระดาษเก่าที่ติดตัวรินมา มันหอมหวานจนน่าหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันมันก็เหมือนกับดักที่เคลือบด้วยยาพิษ "มันไม่ใช่แบบที่เธอคิด" ฉันพยายามเถียง แต่เสียงกลับเบาหวิวราวกับขนนก "ไม่ใช่แบบที่ฉันคิดคือแบบไหน?" มินตราขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะลดระดับลงเมื่อเห็นคนรอบข้างเริ่มหันมามอง "ฉันเห็นแววตาพี่รินเวลาเขามองเธอ มันไม่ใช่แววตาของรุ่นพี่ที่มองรุ่นน้อง พู่กัน... พี่เขามีความลับ และเธอกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของความลับนั้น ถ้าเธอไม่บอกฉันตรงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเดินไปหาพี่คนนั้นอีกเป็นอันขาด" ฉันเม้มปากแน่น ความโกรธระคนเสียใจตีรื้นขึ้นมาในอก พี่รินไม่ได้ตั้งใจจะดึงฉันเข้ามา แต่มันหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ สถานะ 'คนโปรด' ที่ใครหลายคนอิจฉา แท้จริงแล้วคือภาระที่หนักอึ้งที่สุดที่ฉันต้องแบกรับไว้คนเดียว "มินตรา... พี่เขาไม่ได้ตั้งใจ" "ใครไม่ได้ตั้งใจเหรอ?" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้นฉับพลัน ฉันและมินตราหันไปมองพร้อมกัน รินยืนอยู่ตรงนั้น—ตรงโถงทางเดินหน้าอาคารเรียน—เธอยังคงดูสง่างามในชุดนักศึกษาที่รีดเรียบกริบ แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับไร้ประกายความสดใสอย่างที่เคยมี เธอมองมาที่ข้อมือของฉันที่เพิ่งถูกมินตรากุมไว้ และรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอก็ดูจางลงไปถนัดตา "ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะคะ พอดีฉันมีเรื่องต้องคุยกับพู่กันเรื่องตารางอ่านหนังสือสอบเสียหน่อย" รินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ เหมือนกับที่เธอใช้สื่อสารกับทุกคน แต่ฉันรับรู้ได้ว่าภายใต้ความนิ่งนั้นคือพายุที่กำลังก่อตัว มินตราปล่อยมือจากฉันทันที เธอถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดระแวงอย่างชัดเจน "ตารางอ่านหนังสือเหรอคะ? แต่พู่กันเพิ่งบอกว่าเธอไม่ได้มีนัดกับรุ่นพี่นี่คะ" รินไม่ได้ตอบทันที เธอขยับเข้ามาใกล้ฉันจนได้กลิ่นไอจางๆ นั้นอีกครั้ง มือเรียวสวยเอื้อมมาจับมือฉันไว้เบาๆ แล้วก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นเบาจนมีเพียงเราสองคนที่ได้ยิน แต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของฉัน "ดูเหมือนจะมีคนเริ่มรู้อะไรที่ไม่ควรจะรู้แล้วนะ... พู่กัน" รินดึงตัวฉันให้เดินตามเธอออกไป ทิ้งให้มินตรายืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น แต่ก่อนที่ฉันจะก้าวพ้นระเบียง สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคน—คนที่ฉันไม่คิดว่าจะมาอยู่ที่นี่—กำลังยืนแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่หลังเสาต้นใหญ่ คนคนนั้นถือแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด และแววตาที่จ้องมองมาที่รินนั้น เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด รินหยุดกะทันหัน เธอหันไปมองยังทิศทางที่บุคคลปริศนานั้นยืนอยู่ แววตาของเธอเปลี่ยนไปทันที—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความตื่นตระหนกที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "พี่ริน... นั่นใครคะ?" ฉันถามด้วยเสียงที่สั่นพร่า รินไม่ตอบ เธอเพียงแต่กำมือฉันแน่นขึ้นจนเจ็บ ราวกับต้องการใช้ฉันเป็นเกราะกำบังจาก 'อดีต' ที่กำลังก้าวออกมาจากมุมมืดนั้นจริงๆ "จบกันที... ความลับที่เธอพยายามปกป้องไว้ มันไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว" เสียงของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัด ร่างในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบเดินออกมาจากมุมมืด—คือพี่ 'นารา' ประธานนักศึกษาผู้ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับรินมาตลอด—เธอยกเอกสารในมือขึ้นสูง เผยให้เห็นหน้ากระดาษที่มีตราประทับลับของภาควิชา "ริน... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเรื่องที่เธอทำลงไป จะไม่มีใครขุดคุ้ยขึ้นมาได้?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางผ่านความลับอันแสนเปราะบางของพู่กันและรินไปกับกลิ่นลิลลี่สีขาวนะคะ