เหตุการณ์บังเอิญ

“ถ้าพี่รินยังยืนยันว่าจะไม่รับเลกเชอร์ชุดนี้ หนูคงต้องนั่งเฝ้าพี่ที่นี่จนกว่าร้านจะปิดเลยนะคะ” พู่กันวางสมุดโน้ตปกสีน้ำเงินลงบนโต๊ะไม้ตัวเดิมในร้านกาแฟบรรยากาศเงียบสงบ แรงกระแทกเบาๆ ทำให้ถ้วยเซรามิกที่มีลวดลายของร้านสั่นไหวเล็กน้อย กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่ว แต่ความเย็นเยียบจากแววตาสุขุมของคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวพู่กันดูเบาบางลงอย่างประหลาด รินวางช้อนคนกาแฟลง จังหวะที่โลหะกระทบขอบถ้วยดัง ‘กริ๊ก’ นั้น ฟังดูหนักแน่นและเย็นชาพอๆ กับใบหน้าเรียบเฉยของรุ่นพี่ปีสามที่เธอกำลังพยายามเข้าหา “ที่นี่ไม่ใช่ห้องสมุดนะพู่กัน อีกอย่าง... การที่เธอตามมาหาฉันถึงร้านกาแฟตอนเลิกเรียนแบบนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกว่าพื้นที่ส่วนตัวที่ฉันพยายามรักษามันไว้ กำลังถูกรุกล้ำ” รินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในดวงตาคู่สวยคู่นั้น พู่กันกลับเห็นประกายไหววูบคล้ายคลื่นที่กระทบฝั่งก่อนจะสงบนิ่งลงทันที พู่กันเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังใช้ความกล้าหาญทั้งหมดที่มีเพื่อรักษาจังหวะของหัวใจไม่ให้เต้นผิดไปจากเดิม “พื้นที่ส่วนตัวที่พี่ว่า... พี่กำลังกั้นกำแพงไว้ไม่ให้ใครข้ามไป หรือจริงๆ แล้วพี่แค่กำลังรอให้ใครสักคนพังมันเข้ามากันแน่คะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนศรที่พุ่งตรงสู่เป้า รินชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ประสานกันบนโต๊ะเกร็งแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือดจางๆ ภายใต้ผิวขาวจัด เธอเงยหน้าขึ้นมองรุ่นน้องที่วันนี้ดูมีความมั่นใจมากกว่าทุกครั้ง พู่กันไม่ได้หลบสายตาเหมือนก่อน แต่กลับจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่ชัดเจนจนรินแทบจะทนรับไม่ไหว “เธออ่านหนังสือมากเกินไปแล้ว พู่กัน” รินแค่นยิ้มบางๆ แต่มันเป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “เธอก็แค่เด็กปีหนึ่งที่อยากรู้อยากเห็นโลกของผู้ใหญ่ แต่เธอไม่รู้หรอกว่าในโลกที่เธออยากเข้ามามันมีอะไรซ่อนอยู่บ้าง” “ถ้ามันมีเรื่องที่หนักหนาขนาดนั้น พี่ถึงได้ต้องแบกมันไว้คนเดียวหรือคะ?” พู่กันขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะมากขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของรุ่นพี่โชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นหอมสะอาดที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว “เลกเชอร์เล่มนี้ไม่ได้มีแค่เนื้อหาที่หนูจด แต่หนูตั้งใจใส่ความรู้สึกที่อยากให้พี่ได้พักบ้างลงไปด้วย... พี่รินคะ ไม่เหนื่อยบ้างเหรอที่ต้องทำตัวเข้มแข็งตลอดเวลา?” รินหลับตาลงชั่วขณะ ลมหายใจที่ถูกผ่อนออกมานั้นแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน เธอเองก็แปลกใจที่ตัวเองยอมปล่อยให้คนตัวเล็กตรงหน้าจี้จุดอ่อนของเธอได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กำแพงน้ำแข็งของเธอเริ่มมีรอยร้าวเพียงเพราะเด็กสาวที่ชื่อพู่กัน “ฉันไม่ได้เหนื่อย แต่ฉันแค่... ชิน” รินตอบเสียงแผ่ว พลางหยิบสมุดเล่มสีน้ำเงินขึ้นมาเปิดดู ลายมือที่บรรจงเขียนอย่างตั้งใจทำให้เธอเผลอไล้นิ้วไปตามตัวอักษร “ลายมือเธอยังยุ่งเหยิงเหมือนเดิม แต่ใจความข้างใน... มันดูโตขึ้นนะ” “เพราะหนูอยากให้พี่มองเห็นหนูในฐานะคนคนหนึ่งที่พึ่งพาได้ ไม่ใช่แค่เด็กปีหนึ่งที่เอาแต่ตามตื๊อ” พู่กันยิ้มกว้าง แววตาของเธอส่องประกายด้วยความหวัง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ความเงียบก็ถูกทำลายด้วยเสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังขึ้น พู่กันหันไปมองตามสัญชาตญาณ ก่อนที่รอยยิ้มของเธอจะเลือนหายไปทันทีเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาปีสี่ก้าวเข้ามา เขาเดินตรงมาที่โต๊ะของพวกเธอด้วยท่าทางที่คุ้นเคยเสียจนน่าใจหาย “ริน... ผมว่าแล้วว่าคุณต้องอยู่ที่นี่” ชายหนุ่มวางมือลงบนไหล่ของรินอย่างสนิทสนม ก่อนจะปรายตามองพู่กันด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “ดูเหมือนว่าวันนี้คุณจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมานั่งด้วยนะ” รินตัวแข็งทื่อทันที เธอขยับกายถอยห่างจากสัมผัสนั้นโดยอัตโนมัติ ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบกลับมีความตื่นตระหนกแฝงอยู่ลึกๆ จนพู่กันสังเกตเห็นได้ชัด “คุณมาทำไม... เราคุยกันชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ?” “เรื่องนั้นค่อยคุยกันเถอะ” ชายหนุ่มก้มลงกระซิบข้างหูริน ประโยคที่พู่กันไม่ได้ยินชัดนัก แต่มันทำให้รุ่นพี่คนโปรดของเธอถึงกับหน้าซีดเผือด “แต่ดูเหมือนว่า ‘ความลับ’ ที่คุณเก็บไว้ในสมุดเล่มนั้น มันจะเริ่มไม่ปลอดภัยแล้วนะ... ผมว่าเรามีเรื่องที่ต้องจัดการกันให้จบเสียที ก่อนที่คนนอกจะรู้เรื่องไปมากกว่านี้” ชายหนุ่มหันมามองพู่กันด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศในร้านดูหนาวเหน็บลงฉับพลัน พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอที่แสดงหลักฐานบางอย่างที่ทำให้หัวใจของพู่กันแทบหยุดเต้น “เธอสินะ... คนที่เข้ามาป้วนเปี้ยนในชีวิตของรินช่วงนี้ รู้ไหมว่าสิ่งที่เธอพยายามจะช่วยน่ะ มันอาจจะกลายเป็นสิ่งที่ทำลายชีวิตเธอเองก็ได้” พู่กันนิ่งอึ้ง มือที่จับขอบโต๊ะแน่นสั่นสะท้าน เธอหันไปมองรินที่ตอนนี้ได้แต่ก้มหน้าซ่อนน้ำตาที่กำลังเอ่อล้น ประตูที่พู่กันพยายามพังเข้ามา บัดนี้ดูเหมือนจะเปิดออกสู่อันตรายที่เธอคาดไม่ถึงเสียแล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและคอยสนับสนุนพู่กันกับพี่รินมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะติดตามกันในตอนต่อไปค่ะ