ศัตรูซ้อนศัตรู

กลิ่นอายความตายลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินปืนจางๆ ในห้องทำงานส่วนตัวของคาสิโนใหญ่ คีรินยืนนิ่งสนิท ร่างสูงสง่าในสูทสีเข้มแผ่ไอเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง หัวใจของรินรดากระตุกวูบเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง คีรินหันกลับมามองเธอ สายตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด ก่อนที่มือแกร่งจะคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนกระดูกข้อมือของเธอแทบร้าว แต่ความเจ็บปวดทางกายยังเทียบไม่ได้กับความหวาดหวั่นที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง "คิดจะเล่นตลกอะไรกับฉัน, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่เงาสะท้อนจากกระจกบานใหญ่ด้านหลัง ที่ซึ่งปลายกระบอกปืนสีดำสนิทกำลังจ่อตรงมาที่หลังคาบของเขา เพล้ง! กระจกแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่พังหน้าต่างเข้ามา เมฆาก้าวเท้าเข้ามาท่ามกลางเศษแก้วที่เกลื่อนพื้น รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของคู่ปรับคนสำคัญฉายชัดถึงความเจ้าเล่ห์ ในมือของเมฆาไม่ได้ถืออาวุธ แต่แขนอีกข้างกลับล็อกคอร่างของบอดี้และลูกน้องคนสนิทของคีรินไว้เป็นโล่มนุษย์ สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุดเมื่อคมกระสุนจากลูกน้องของเมฆาล้อมกรอบพวกเขาไว้ทุกด้าน "ใจเย็นน่า, คีริน... น้องชาย" เมฆาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหายอำนาจ "ของเล่นชิ้นใหม่ของแกดูท่าทางจะราคาแพงไม่เบานะ ถึงได้ทำให้เจ้าพ่อผู้ไร้หัวใจอย่างแกเสียอาการได้ขนาดนี้" คีรินไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ร่างแกร่งขยับเข้ามายืนบังรินรดากลายๆ แม้ข้อมือของเธอจะยังถูกมือหนาตรึงไว้แน่นจนแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ร่างกายของเขาแผ่ซ่านความดุดันและกระหายเลือดออกมาอย่างไม่ปิดบัง "แกกล้าดียังไง, เมฆา" คีรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ "ก้าวขาเข้ามาในอาณาเขตของฉัน... แกคงคิดว่าชีวิตตัวเองยาวนานเกินไปสินะ" "ชีวิตฉันจะสั้นหรือยาวมันไม่สำคัญเท่ากับว่า... ตอนนี้ใครกุมไพ่เหนือกว่าต่างหาก" เมฆาผายมือไปทางรินรดา ดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายจ้องมองหญิงสาวด้วยความโลภระคนสมเพช "ผู้หญิงคนนี้แหละที่จะเป็นตั๋วพาฉันออกไปจากที่นี่ พร้อมกับหุ้นครึ่งหนึ่งของคาสิโนที่แกหวงนักหวงหนa" รินรดาตัวสั่นเทา ลมหายใจติดขัดเมื่อสายตาของเมฆาไล่สำรวจเรือนร่างของเธออย่างจาบจ้วง ความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาในอกจนเธอต้องหลับตาลงแน่น แต่ก่อนที่เธอจะได้ขยับตัว แรงดึงอันทรงพลังกระชากเธอกลับเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของคีรินทันที สัมผัสจากความอบอุ่นและกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้ ดึงสติเธอให้กลับมา คีรินก้มลงมองเธอ แววตาที่เคยมองคนตรงหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยว กลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความครอบครองที่ร้อนแรงและอันตรายยิ่งกว่าเดิม "อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องเธอ, เมฆา" คีรินคำรามต่ำในลำคอ "ถ้าแกแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว... ศพของแกจะไม่เหลือแม้แต่ที่ฝัง" บรรยากาศในห้องระอุขึ้นในเสี้ยววินาที ความโกรธแค้นและแรงปรารถนาที่ถูกกดทับระเบิดออกมาพร้อมๆ กัน คีรินใช้มือข้างที่ว่างคว้าปืนพกสีดำสนิทออกจากสายคาดเอวอย่างรวดเร็วดุจปีศาจ ทว่าก่อนที่เสียงปืนจะลั่น เมฆากลับหัวเราะลั่นแล้วกระชากตัวประกันอีกคนขึ้นมาบังหน้า พร้อมกับส่งสัญญาณให้ลูกน้องเหนี่ยวไกขู่ "ลองดูสิ, คีริน! มาดูกันว่าปืนของแกจะเร็วกว่ากระสุนที่เจาะร่างผู้หญิงคนนี้หรือเปล่า!" รินรดาสะดุ้งเฮือก หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อกระบอกปืนอีกกระบอกหันมาทางเธอโดยตรง ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม ชั่วขณะนั้นเอง คีรินตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด มือหนาผลักเธอกระแทกเข้ากับมุมเสาที่บดบังวิถีกระสุน ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของเขาจะพุ่งเข้าประจันหน้ากับเมฆาท่ามกลางหูอื้อตาลายของเสียงปืนที่เริ่มคำรามลั่นห้อง! ปัง! ปัง! กระสุนเฉียดผ่านหัวไหล่ของคีรินไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร เลือดสีสดซึมผ่านเสื้อสูทเนื้อดีออกมาอย่างรวดเร็ว แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนของเจ้าพ่อมาเฟียให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด คีรินพุ่งเข้าประชิดตัวเมฆาในพริบตาเดียว มือแกร่งบีบเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายอย่างเหี้ยมเกรียมจนเมฆาหน้าดำคร่ำเครียด ปืนในมือหลุดร่วงลงพื้น "แก... แกมัน..." เมฆาพยายามตะกุยมือออก แต่แรงมหาศาลจากคีรินราวกับคีมเหล็กที่พร้อมจะหักคอเขาให้ขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ "เกมจบแล้ว, เมฆา" คีรินกดเสียงต่ำ ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ "และคนที่กำหนดกฎเกณฑ์ในเมืองนี้... มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น!" สิ้นเสียงคำราม ร่างของเมฆาก็ถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากับโต๊ะกระจกจนแหลกละเอียด ลูกน้องของเมฆาที่เหลือเห็นหัวหน้าเพลี่ยงพล้ำต่างพากันกรูเข้ามา แต่บอดี้การ์ดของคีรินที่แห่กันมาสมทบก็จัดการปิดประตูและสาดกระสุนใส่จนอีกฝ่ายล้มตายระเนระนาดภายในเวลาไม่กี่นาที กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง ทว่ามันเป็นความเงียบที่น่ากลัวและเต็มไปด้วยร่องรอยของการทำลายล้าง คีรินยืนหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายมีบาดแผลจากกระสุนเฉียดและเศษกระจก เลือดสีเข้มไหลอาบแขนแกร่ง แต่เขากลับไม่สนใจใยดีมันเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบหันขวับกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงยืนตัวสั่นพิงเสาอยู่ไม่ไกล รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเห็นร่างสูงก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าว... ทีละก้าว... แววตาของคีรินในตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความโกรธอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือ "ความหิวกระหาย" ที่ต้องการยืนยันว่าเธอยังคงอยู่ตรงนี้ ยังคงเป็นของเขา และรอดพ้นจากเงื้อมมือของศัตรู "คีริน..." เธอกระซิบเสียงสั่น เมื่อร่างสูงใหญ่เดินมาหยุดยืนประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน มือแกร่งยกขึ้นไล้กรอบหน้าของเธออย่างช้าๆ ปลายนิ้วที่เปื้อนคราบเลือดเจือจางสัมผัสกับผิวแก้มนวลเนียน ทำให้เธอสะท้านเยือกไปทั้งร่าง "เก่งมาก... ที่ไม่ตายไปเสียก่อน" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบแนบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวปะปนกลิ่นอายอันตราย "แต่ตอนนี้... เธอทำให้ฉันต้องลงโทษเธอยิ่งกว่าเดิมแล้วล่ะ, รินรดา" ไม่ทันที่เธอจะได้เปล่งเสียงท้วงติมใดๆ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาบดขยี้อย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน ป่าเถื่อน และเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่เพิ่งผ่านพ้นไป ถูกหลอมรวมเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ มือแกร่งรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าใต้เส้นผมสลวยเพื่อล็อกองศาไม่ให้เธอมีโอกาสได้หลบหนี รสจูบกึ่งบังคับกึ่งเว้าวอนทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ในวินาทีที่เธอกำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสอันลุ่มลึกนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูห้องทำงานที่พังเสียหาย พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่เป็นสัญญาณลับ... ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่สามที่ไม่อาจคาดคิดก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้คีรินต้องผละริมฝีปากออกจากเธออย่างฉับพลัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภูริศร์ด้วยดีเสมอมานะครับ