เส้นทางที่ต้องเลือก

กลิ่นไอน้ำอุ่นผสมกลิ่นอายกุหลาบป่าลอยอบอวลอยู่ในห้องน้ำหรูหราสไตล์เพนต์เฮาส์ใจกลางมหานคร ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยบรรเทาความหนתเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจของรินรดาเลยแม้แต่น้อย เปลือกตาส่งแพขนตางอนหนาสั่นระริก ขณะที่เธอยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ร่างระหงเปลือยเปล่าไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆ ปกปิด เผยให้เห็นร่องรอยสีแดงกุหลาบจางๆ ที่ประทับอยู่ตามลาดไหล่และต้นคอ—หลักฐานอันชัดเจนถึงความป่าเถื่อนเร่าร้อนที่คีรินมอบให้เธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมานั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่สุมอยู่ข้างใน *ความรัก*... หรือ *ความแค้น*... สองสิ่งนี้กำลังตีรันฟันแทงกันอย่างดุเดือดในอก เธอรักเขา ร่างกายและจิตวิญญาณของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสดิบเถื่อนและแรงปรารถนาอันร้อนแรงที่เขาโหมกระหน่ำใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้ทางขัดขืน ทุกครั้งที่อ้อมแขนแข็งแกร่งนั่นโอบกอด เธอลืมสิ้นทุกสิ่งแม้กระทั่งศักดิ์ศรีที่เคยค้ำคอ แต่ทว่า... เงาอดีตอันมืดมนและความจริงที่ว่าตระกูลของเธอต้องพินาศลงด้วยน้ำมือของชายผู้เป็นเจ้าของคาสิโนผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ ก็คือนามสกุลและสายเลือดที่เธอไม่มีวันลืมเลือน เมฆากระซิบกราบคำเตือนเหล่านั้นไว้ในความมืด คำพูดที่ว่าคีรินคือปีศาจที่พรากทุกอย่างไปจากครอบครัวเธอยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท หากเธอยังคงปล่อยให้ความลุ่มหลงครอบงำ เธอก็ไม่ต่างอะไรจากเครื่องมือราคาถูกที่เขี่ยทิ้งเมื่อหมดความเร้าใจ ประตูกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออกอย่างไม่บอกกล่าว ร่างสูงใหญ่ของคีรินก้าวเข้ามาในไอน้ำมัวซอง แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองสำรวจเรือนร่างอ้อนแอ้นของหญิงสาวที่เขารักและปรารถนาจนแทบคลุ้มคลั่ง ความดุดันและเอาแต่ใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย "ยืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนี้ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม ร่างหนาก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัว วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กสวมกอดเอวคิ้วคอดกิ่วเข้าหาแผ่นอกกว้างแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกายสะท้าน "ปล่อยฉันก่อนเถอะค่ะ... เอ๊ย... ปล่อยฉันเถอะครับ คีริน" รินรดาเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชิน แต่ก็รีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมดุคู่นั้นที่หรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย "ทำไม หวงตัวกับฉันหรือไง" คีรินแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น มือหนาเลื่อนมาบีบปลายคางมนให้เงยขึ้นรับจูบอันดุดันที่พุ่งเข้าประชิดอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มของเธออย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดึงดูดและลงทัณฑ์ทำให้สมองของรินรดาขาวโพลนในพริบตา ความโกรธแค้นที่เคยตั้งกำแพงไว้พังทลายลงอย่างง่ายดายด้วยสัมผัสที่เธอคุ้นเคยและโหยหา เรียວลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่รู้จักพอ รินรดาสส่งเสียงครางประท้วงเบาๆ ในลำคอ มือเล็กที่เคยกำแน่นเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ร่างกายของเธอบิดเร้าด้วยความวาบหวามที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงราวกับแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของเจ้าพ่อหนุ่มเมื่อเห็นแววตาฉ่ำเยิ้มและพวงแก้มแดงระเรื่อของหญิงสาวในอ้อมแขน "เธอไม่มีวันหนีฉันพ้นหรอก รินรดา จำใส่สมองเอาไว้" เสียงกระซิบพร่าเลือนชิดริมฝีปาก นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความครอบครองและความคลั่งไคล้ "ไม่ว่าเธอจะคิดอะไรอยู่ในหัวสมองอันดื้อรั้นนั่นก็ตาม... จงจำไว้ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว" ทว่าในวินาทีที่เรียวปากของเขากำลังจะทาบทับลงมาอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อนก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ คีรินขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เขาสบถออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ แต่รินรดากลับใช้จังหวะนั้นเบี่ยงตัวหลุดจากการพันธนาการ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความตัวอักษรที่ส่งตรงมาจากเบอร์แปลกปลอม—แต่เธอกลับจำชื่อผู้ส่งได้ขึ้นใจ *“เมฆา”* ข้อความสั้นๆ ปรากฏเด่นหราอยู่บนหน้าจอ... *“คืนนี้ เที่ยงคืน ทางออกลับหลังคาสิโน... ถ้าไม่อยากให้เอกสารลับเรื่องครอบครัวเธอตกถึงมือตำรวจ”* หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความลังเลที่เคยถ่วงดุลอยู่ในใจกลับมาตีรวนอย่างรุนแรงอีกครั้ง ระหว่างความรักที่กำลังแผดเผาร่างกายและจิตวิญญาณให้อ่อนระทวย กับความแค้นที่คอยย้ำเตือนว่าเธอคือผู้หญิงที่มีภาระต้องสะสาง คีรินหันกลับมามองท่าทีที่เปลี่ยนไปชั่วขณะของเธอ ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงด้วยความระแวง สัญชาตญาณของเจ้าพ่อมาเฟียผู้โชกโชนทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่ามีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น "เธอซ่อนอะไรไว้อย่างนั้นเหรอ รินรดา?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้เสมอนะครับ