ความสัมพันธ์ลับๆ

"เธอซ่อนอะไรไว้อย่างนั้นเหรอ รินรดา?" คำถามนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว เพดานกระจกใสด้านบนสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวจากมหานครเบื้องล่าง คีรินยืนค้ำร่างสูงใหญ่ของตนเองอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี แววตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าผู้กำลังพยายามควบคุมลมหายใจอันติดขัด ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามปกป้องมาตลอดกำลังสั่นคลอนด้วยแรงกดดันจากมหาอำนาจดิบเถื่อนที่ชื่อว่าคีริน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปลายนิ้วเรียวเล็กกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เธอมองหน้าเจ้าพ่อคาสิโนหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อสิ่งใด ผู้ชายที่ทำลายกำแพงในใจเธอทีละน้อยด้วยความเร่าร้อนและป่าเถื่อน แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอรู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างประหลาดในเวลาที่อ้อมแขนนั้นโอบกอด "ฉันไม่ได้ซ่อนอะไรทั้งนั้น..." น้ำเสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อยแต่พยายามแข็งกร้าว "คุณต่างหากคีริน... ที่ไม่เคยมีความจริงใจให้ใครเลย" คันศรแห่งความอดทนขาดผึ่ง คีรินก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ ร่างบางถูกต้อนจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งวางทาบลงบนกระจกเหนือศีรษะเธอ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอขาวระหง กลิ่นกายบุรุษหนาหนักผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงชวนให้หัวใจเต้นระส่ำ "ความจริงใจงั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมใบหู ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเธอสะấuทานความวาบหวามแทบไม่ไหว "เธออยากได้ความจริงใจแบบไหนจากฉันล่ะ รินรดา? อยากได้คำว่ารักจากปากผู้ชายเลวๆ อย่างฉัน หรืออยากให้ฉันพิสูจน์ให้เธอดูว่า บนเตียงนี้... ฉันเป็นเจ้าของเธอมิต่างจากวิญญาณ" "คุณมัน... เอาแต่ใจที่สุด" เธอเบือนหน้าหนีความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่คีรินกลับใช้ปลายนิ้วเชยคางเ뮬กบังคับให้เธอกลับมาสบตา ดวงตาคู่คมคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการล้อเล่น มีเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนและบางสิ่งที่ลึกล้ำกว่านั้นซ่อนอยู่ "ถ้าความเอาแต่ใจของฉันมันทำให้เธอใจเต้นแรงขนาดนี้... ทำไมเราไม่ลองเลิกหลอกตัวเองสักทีล่ะ" คีรินกระซิบเสียงพร่า แววตาจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง "ลองคบหากันจริงๆ ดูสิ... รินรดา" คำพูดนั้นทำให้โลกทั้งใบหยุดนิ่งไปชั่วขณะ หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง ผู้ชายอย่างคีรินไม่เคยเอ่ยปากขอร้องหรือเสนอสถานะใดๆ กับใคร เขาใช้เพียงอำนาจและเงินตราซื้อหาความสุขชั่วคราว แต่ในตอนนี้... เขากำลังยื่นข้อเสนอที่เรียกว่า "ความสัมพันธ์" ให้กับเธอ ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเขาด้วยความจำเป็น "คุณหมายความว่า..." "หมายความตามที่พูด" คีรินตัดบท รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย "ฉันเบื่อที่จะต้องมาคอยระแวงว่าเธอจะวิ่งหนีไปซุกตัวอยู่ใต้ปีกของไอ้เมฆาเต็มทีแล้ว เลิกเล่นเกมซ่อนหาแล้วมาอยู่ข้างฉัน ในฐานะของผู้หญิงของคีรินคนนี้... อย่างเป็นทางการ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกระเพื่อมทางอารมณ์ รินรดามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่ดุนั้น เธอรู้ดีว่าการตกลงปลงใจก้าวเข้าสู่โลกของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคนนี้เท่ากับการเอาหัวใจและอิสรภาพไปแขวนไว้บนเส้นด้าย แต่ลึกๆ แล้ว... หัวใจเจ้ากรรมกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอยินยอมพร้อมใจที่จะพ่ายแพ้ให้กับเขา มือเรียวเล็กที่เคยกำแน่นค่อยๆ คลายออก เธอยื่นมือไปแตะลงบนอกแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทสัมผัสถึงจังหวะการเต้นของหัวใจเขาที่หนักหน่วงไม่แพ้กัน "ถ้าฉันตกลง..." เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความรู้สึก "คุณต้องสัญญาว่าจะไม่มีผู้หญิงอื่นอีก... และต้องเลิกใช้วิธีสกปรกข่มขู่ครอบครัวฉันสักที" คีรินหัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน รสสัมผัสจากฝ่ามือของเขาแผดเผาเนื้อผ้าจนร้อนผ่าว "เงื่อนไขเยอะจริงนะ... รินรดา" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน "แต่เพื่อแลกกับการได้ครอบครองเธอทั้งตัวและหัวใจ... ฉันยอมทำตามใจเธอก็ได้" ริมฝีปากหยักประทับจูบลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างรวดเร็วและเร่าร้อนในคราเดียว เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยการประกาศความเป็นเจ้าของและความโหยหาที่อัดอั้นมานาน รินรดาสะดุ้งเฮือกก่อนจะพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันชำนาญ เธอเผยอริมฝีปากออกต้อนรับความหวานล้ำที่เขามอบให้ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหอมหวานจนเสียงหอบหายใจดังประสานกันไปทั่วห้องทำงาน ความเร่าร้อนทวีคูณขึ้นเมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวแผ่นหลังโค้งเว้า เลิกชายเสื้อผ้าไหมของเธอขึ้นช้าๆ สัมผัสปลายนิ้วอุ่นจัดลากผ่านผิวเนียนนุ่มจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วร่าง รินรดาแอ่นอกรับสัมผัสโดยสัญชาตญาณ แขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงร่างที่เริ่มอ่อนระทวย คีรินอุ้มร่างบางขึ้นโดยไม่ละริมฝีปากออกจากการจูบ รินรดาต้องเกี่ยวรัดเรียวขาเข้ากับเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ ร่างทั้งสองร่างแนบสนิทกันจนรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนระอุราวกับเปลวเพลิง เขาพาเธอก้าวเดินไปยังโซฟายาวหนังแท้ตัวใหญ่ริมกระจก โดยที่ริมฝีปากยังคงไม่ผละออกจากกันแม้แต่น้อย รสจูบที่ดุเดือดแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเย้ายวน คีรินวางร่างของเธอนอนราบลงบนโซฟาอย่างทะนุถนอมในแบบที่หาดูได้ยาก ก่อนจะตามทาบทับลงมาด้วยร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนที่เงียบสงบ แต่ภายในกลับร้อนรุ่มไปด้วยไฟเสน่หาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง "จำคำวันนี้ไว้ให้ดีนะรินรดา..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปากของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น ขณะที่มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีIละเม็ดเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟ "เพราะต่อจากนี้... เธอไม่มีวันได้เป็นอิสระจากฉันอีกแล้ว" ในวินาทีที่เขากำลังจะมอบบทรักอันเร่าร้อนและลึกซึ้งเพื่อเป็นการประทับตราสัญญาทางใจ ทันใดนั้น... เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีรินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน คีรินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาชะงักการกระทำเล็กน้อยแล้วเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบในความมืด ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ รินรดาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเขา หัวใจกระตุกวูบด้วยสังหรณ์ใจบางอย่างที่ไม่สู้ดี "ใครโทรมาคะ?" เธอถามเสียงสั่น คีรินแค่นยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะ เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา กดรับสายโดยไม่ละสายตาไปจากร่างเย้ายวนที่นอนหายใจหอบอยู่ใต้ร่าง "ว่าไง..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกรอกลงไปในสายด้วยความเย็นเยียบ "แกกล้ามากนะที่โทรมาหาฉันเวลานี้... เมฆา" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความเร่าร้อนนี้กับผมนะครับ