ร่างกายนี้ใครเป็นเจ้าของ

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของคาสิโนหนาแน่นเสียจนแทบจะกลายเป็นวัตถุที่มีน้ำหนักกดทับลงบนทรวงอก รัศมีอันตรายที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคีรินไม่ได้ระเบิดออกเป็นเสียงคำรามโกรธเกรี้ยวอย่างที่รินรดากลัว แต่ความนิ่งงันที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นกำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัวเธอทีละน้อย ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นจดจ้องมองมายังเธอ ร้อนแรง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยสัญชาตญาณของการล่าที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น "เมื่อครู่เธอว่าอย่างไรนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่ากลับสั่นสะท้อนความกรุ่นโกรธที่อัดแน่นอยู่ภายใน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน แรงกดดันมหาศาลจากความเป็นเจ้าพ่อผู้กุมชะตาชีวิตคนอื่นไว้ในกำมือแผ่ซ่านออกมารอบตัว จนหญิงสาวรู้สึกเหมือนตนเองกำลังยืนอยู่ริมหน้าผาอันสูงชันและเบื้องล่างคือเหวลึก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามฝืนสบตากับเขาด้วยศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ แม้ว่าขาเรียวทั้งสองข้างจะสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "ฉัน... ฉันพูดในสิ่งที่ฉันควรจะได้รับความเป็นธรรมบ้าง คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตฉันไปเสียทุกเรื่อง คีริน!" เพียะ! ไม่ใช่เสียงตบหน้า แต่เป็นเสียงฝ่ามือหนาที่กระแทกลงบนพนักพิงเก้าอี้หนังราคาแพงที่เธอนั่งอยู่ ร่างสูงก้มตัวลงมาจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดรดผิวแก้มเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายและบุรุษเพศที่ทรงพลัง "สิทธิ์งั้นหรือ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ผู้หญิงที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องครอบครัวอย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรมาต่อรองกับฉัน ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรนี้ ร่างกายและลมหายใจของเธอ ตลอดจนจิตวิญญาณอันแสนพยศของเธอ... เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว!" มือหนาร้อนราวจันทร์เพลาระอุคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง บีบแน่นด้วยแรงมหาศาลจนกระดูกแทบแหลกสลาย รินรดา นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด พยายามบิดข้อมือหนีแต่ก็ไร้ผล แรงของเธอน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับเสือร้ายที่กำลังกระหายเลือดตรงหน้า "ปล่อยนะ... คนป่าเถื่อน!" เธอตuาดเสียงสั่น พยายามผลักอกแกร่งออกไป แต่เขากลับใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาประชิดแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง แรงดึงดูดอันดิบเถื่อนและเร่าร้อนแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าที่แนบติดกันจนหัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก "ใช่ ฉันมันป่าเถื่อน และเธอกำลังทำให้ความป่าเถื่อนนั้นทำงานหนักขึ้นทุกที รินรดา" คีรินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ก่อนจะลากไล้ริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาตามซอกคอระหงอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมหวานประจำกายของเธอกำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอย ร่างกายหนาใหญ่ทาบทับลงมาจนเธอต้องเอนกายหนีไปตามพนักเก้าอี้ ทว่าอ้อมแขนที่โอบกอดไว้ราวกับคีมเหล็กนั้นไม่ยอมให้เธอขยับหนีไปไหนได้เลย สัมผัสที่รุนแรงและเต็มไปด้วยการประกาศความเป็นเจ้าของทำให้รินรดากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ความโกรธแค้นและความน้อยเนื้อต่ำใจตีรวนขึ้นมาในอก แต่เหนือสิ่งอื่นใด... สัมผัสอุ่นร้อนที่ปัดป่ายไปตามผิวเนื้อภายใต้ร่มผ้ากลับจุดประกายความวับวามแปลกประหลาดขึ้นในร่างกายของเธออย่างน่าละอาย "อย่า... อย่าทำแบบนี้ คีริน" เสียงหวานเอ่ยท้วงแผ่วเบา ร่างกายเริ่มอ่อนระทวยลงเมื่อริมฝีปากร้อนของเขาครอบครองจุดอ่อนไหวบริเวณซอกคอ สัมผัสทั้งดุดันและเย้ายวนในเวลาเดียวกันทำให้สติของเธอล่องลอย คีรินเงยหน้าขึ้นมาสบตาประกายหยาดเยิ้มของหญิงสาว ดวงตาคมกริบฉายแววพึงพอใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นร่องรอยแห่งความพ่ายแพ้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน เขายกมือขึ้นลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาจูบอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นจูบที่ดึงเอาวิญญาณและความนึกคิดทั้งหมดของเธอให้หลุดลอยไป รสจูบที่ทั้งดุดันและเรียกร้องบังคับให้รินรดาต้องเผยริมฝีปากออกอย่างไร้ทางขัดขืน ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย มือหนาเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดที่ประสานกันดังระงม ผิวเนียนนุ่มที่ปรากฏแก่สายตาทำให้ดวงตาคมเข้มลุกโชนขึ้นด้วยเพลิงสวาท คีรินอุ้มร่างบางขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่ยอมให้ริมฝีปากผละออกจากกันแม้แต่น้อย รินรดาต้องตวัดแขนโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น ร่างระหงถูกวางลงบนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องทำงานอย่างนุ่มนวล แต่ทว่าการกระทำต่อจากนั้นกลับเร่าร้อนและดุดันยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างอันกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ รสจูบอันเร่าร้อนลากไล้จากริมฝีปากลงมาสู่ลำคอระหง ไหปลาร้า และเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ สัมผัสที่หนักหน่วงและวาบหวามทำให้รินรดาแอ่นกายเข้าหาอย่างลืมตัว เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาจากลำคอเมื่อมือใหญ่ลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนและสะโพกผาย ปลุกเร้าอารมณ์สวาทที่ซ่อนเร้นให้ตื่นขึ้นมาแผดเผา "จำไว้ให้ดี... ร่างกายนี้ หัวใจดวงนี้ และทุกลมหายใจของเธอ เป็นของคีรินคนนี้คนเดียวเท่านั้น" เสียงกระซิบพร่าเล็ดลอดผ่านริมฝีปากที่แนบชิดใบหู ก่อนที่เขาจะมอบบทรักอันร้อนแรง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันล้นเหลือ เพื่อตีตราจองและย้ำเตือนให้เธอรู้ซึ้งถึงอำนาจแห่งการครอบครองที่ไม่มีวันหลุดพ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวด้วยความเร่าร้อนและเสียงหอบหายใจอันระรัว จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับเสียงรายงานร้อนรนจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังทะลุเข้ามา "นายครับ! แย่แล้วครับ... เมฆบุกเข้ามาถึงล็อบบี้ชั้นล่างแล้ว มันพาลูกน้องพร้อมอาวุธเต็มพิกัด กำลังมุ่งหน้าขึ้นมาที่นี่ครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับห้วงเสน่หาอันร้อนแรงนี้นะครับ