สัมผัสเร่าร้อนในความมืด

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับความเงียบงันอันน่าอึดอัด ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องนอนเพนต์เฮาส์หรูถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท และร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของคีรินก็ก้าวเข้ามา ราวกับพายุดำที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า ดวงตาคมกริบดั่งพญามารคู่นั้นกวาดมองเข้ามาในความมืด ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของเธอซึ่งยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างเตียงนอน "ออกไปให้พ้น..." เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา ขณะที่เขาปรายตามองเลอชาญที่ก้มหน้ารับคำสั่งแล้วรีบถอยร่อนออกไปจากห้อง พร้อมกับปิดประตูลงอย่างเบามือ ความมืดภายในห้องถูกแต่งแต้มด้วยแสงไฟส m นสลัวจากตึกระฟ้าภายนอกที่สาดส่องผ่านกระจกใส รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ค้ำคอให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาทั้งสองข้างจะแทบพยุงร่างไว้ไม่ไหวอยู่แล้วก็ตาม "คุณต้องการอะไรอีก..." เธอเค้นเสียงถามออกไป แม้ความสั่นเครือในน้ำเสียงจะทรยศความเข้มแข็งของตัวเองจนหมดสิ้น "ฉันยอมทำตามที่คุณต้องการทุกอย่างแล้วไม่ใช่เหรอ ทั้งยอมอยู่ที่นี่ ทั้งยอมเป็น... เครื่องมือขัดตาทัพของคุณ ทำไมยังต้องตามมาวุ่นวายในห้องนี้อีก" คีรินไม่ตอบคำถามนั้นทันที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบราวกับเสือดาวที่กำลังล่าเหยื่อ กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายอันตรายลอยเข้าแตะจมูก รินรดาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพกชนเข้ากับขอบเตียงนุ่ม ไร้ซึ่งหนทางหนี "เครื่องมือเหรอ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความดุดันที่แผดเผา "เธอยังไม่รู้ตัวสินะรินรดา ว่าตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโลกของฉัน เธอก็ไม่ใช่แค่เครื่องมือ... แต่เธอคือ 'สิ่งแลกเปลี่ยน' ที่ฉันเป็นคนกำหนดราคาเองทั้งหมด" มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกแทบร้าว แต่ความเจ็บปวดทางกายยังน้อยกว่าความวาบหวามอันตรายที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวสัมผัส รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้ม "ปล่อยฉันนะ..." เธอพยายามขัดขืน ออกแรงผลักแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม แต่มันก็ไร้ผลราวกับการเอาไข่ไปกระทบหิน คีรินกลับใชมืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิด จนแผ่นอกของเขากับความนุ่มหยุ่นของเธอบดAเบียดเข้าหากันอย่างไร้ช่องว่าง ความตึงเครียดในอากาศแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณดิบเถื่อนของเจ้าพ่อมาเฟียผู้เอาแต่ใจถูกปลุกเร้าด้วยแรงต่อต้านอันดื้อรั้น คีรินก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานที่เขาโหยหามาตลอดทั้งวัน ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบหนักหน่วงลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม จนหญิงสาวต้องหลับตาลงและหลุดเสียงครางประท้วงในลำคอด้วยความสั่นสะท้าน "อื้อ... คีริน... ปล่อย..." "ไม่ปล่อย..." เขาคำรามเบาๆ ชิดผิวเนื้อนุ่ม มือที่เคยบีบข้อมือเธอเปลี่ยนเป็นลูบไล้ขึ้นมาตามเรียวแขน ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมสลวยแล้วดึงรั้งให้เงยหน้าขึ้นรับรสจูบ ริมฝีปากหยักลึกประกบลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำอย่างไร้ความปรานี จูบนั้นทั้งดุดัน เรียกร้อง และเอาแต่ใจ รินรดารู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะกำลังถูกหลอมละลาย รสชาติอันตรายจากตัวตนของเขาทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบา ยกตัวเธอขึ้นจนต้องใช้เรียวขาเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาไว้โดยอัตโนมัติ ความแนบชิดที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุมทำให้เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันอยู่ในความมืด คีรินผริมฝีปากออกเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสของเขา แม้ริมฝีปากจะยังคงเม้มแน่นด้วยความถือดีก็ตาม "เก่งนักนะ... หึ" เขาผละริมฝีปากออกAมาเล็กน้อย นัยน์ตาดำสนิทมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำและชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อบางๆ จากความตื่นตระหนกและแรงเสน่หา "เก่งให้ได้ตลอดก็แล้วกัน รินรดา" ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะก้าวข้ามผ่านเส้นAบางๆ ไปสู่ความเร่าร้อนที่ไม่อาจย้อนกลับ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็แผדเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ คีรินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง เขาละสายตาจากริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาวอย่างจำใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของ 'เมฆา' คู่ปรับตัวฉกาจที่กำลังโทรเข้ามาในเวลาวิกาลเช่นนี้ รินรดาลอบผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ขยับตัวลงจากตักแกร่ง คีรินก็กดรับสายพร้อมกับเปิดสปーカーโฟนทันที น้ำเสียงเยือกเย็นและเหี้ยมเกรียมเอ่ยขึ้นในความเงียบ "มึงโทรมาผิดเวลาและผิดจังหวะมาก เมฆา..." เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลอดออกมาจากปลายสาย ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "ฮ่าๆๆ ใจเย็นน่า คีริน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะกวนเวลาสวีทของนายหรอก แค่จะโทรมาบอกว่า... ของเล่นชิ้นใหม่ที่นายกำลังกกกอดอยู่นั้น ความจริงแล้ว... มันเป็นสายลับที่ฉันส่งไปสืบเรื่องของนายตั้งแต่แรกต่างหากล่ะ!" ดวงตาคมกริบของคีรินหันขวับกลับมามองรินรดาที่นั่งอยู่ตรงหน้าทันที รัศมีอันตรายแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ! โปรดติดตามตอนต่อไปครับ (ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภูริศร์เสมอมานะครับ)