ค่ำคืนที่พายุโหมกระหน่ำ

เสียงเหล็กกระทบกันจากกระสุนที่ถูกปัดปว้างด้วยสันปืนพกเนื้อดีดังขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่คีรินจะพลิกตัวกระชากข้อมือของรินรดาเข้าประชิดแผงอกแกร่งอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ ปลายกระบอกปืนเก็บเสียงในมือของมือสังหารพ่นประกายไฟสีส้มวาบผ่านความมืดของระเบียงด้านนอก ทว่ากระสุนนัดนั้นกลับเจาะฝังลงบนกรอบหน้าต่างไม้สักทองแทนที่จะเป็นกะโหลกของเขา "หมอบลง!" เสียงคำรามต่ำต้อยของคีรินดุดันและเต็มไปด้วยอำนาจดิบเถื่อน มือหนาคว้าต้นคอระหงของรินรดากดลงแนบกับซอกคอของเขาในขณะที่มืออีกข้างยกขึ้นยิงตอบโต้ไปยังเงาดำทะมึนที่ไต่ระเบียงเข้ามา เสียงปืนเก็บเสียงดัง *ปุ... ปุ...* ติดต่อกันสามครั้งในความเงียบสงบของค่ำคืนที่พายุฝนเริ่มก่อตัว เม็ดฝนเม็ดแรกเริ่มสาดซัดกระทบกระจกหน้าต่างดังซ่า รินรดากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอนุ่มนิ่มและสั่นเทาอยู่ภายใต้อ้อมแขนที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็กของมาเฟียหนุ่ม กลิ่นกายเฉพาะตัวของคีริน—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเร่าร้อนของเหงื่อกาฬและน้ำหอมผู้ชาย—ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นดินปืนในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ "ปล่อย... ฉันหายใจไม่ออก" เธอกระซิบเสียงสั่น พยายามดิ้นรนออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนา "ถ้าไม่อยากตายคาอกฉัน ก็หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ" คีรินกัดฟันกรอด ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวสาดส่องความอำมหิตผ่านความมืดไปยังเงาร่างของมือสังหารที่กระโดดหนีหายลับไปกับความมืดของราตรีท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำซัดลงมาอย่างบ้าคลั่งแล้ว ประตูระเบียงถูกสายลมพายุพัดกระแทกเปิดผาง เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วคฤหาสน์หรู คีรินสบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะลากตัวรินรดาที่ขาอ่อนแรงเข้ามาด้านในห้องนอน ปิดล็อกประตูและหน้าต่างทุกบานอย่างแน่นหนา หยาดฝนที่สาดกระเซ็นเปียกปอนเรือนร่างของทั้งสองคนจนอาภรณ์แนบลู่ไปกับสัดส่วนโค้งเว้า รินรดากระหืดกระหอบ แผ่นอกบางกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่หวาดผวา เธอมองหน้าเขาด้วยความโกรธปนความหวาดกลัว "นี่มันอะไรกัน... คนพวกนั้นเป็นใคร ทำไมพวกเขาถึงตามล่าคุณ!" คีรินไม่ตอบคำถาม ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยดวงตาส่อแววคุกาม รัศมีความดาร์กและอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรินรดาต้องถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบเตียงนอนนุ่ม เขาใช้มือข้างหนึ่งยันฟรอนต์บอร์ดเตียงไว้ กักขังร่างบาเอาไว้ระหว่างอ้อมแขนของเขา "คนที่ส่งมา น่าจะฝีมือของไอ้เมฆา... มันคงไม่อยากรอให้ถึงวันประมูลธุรกิจแล้วสินะ" เสียงทุ้มต่ำพึมพำชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนที่เสื้อผ้าฉีกขาดเล็กน้อยจากการยื้อยุด "ฉันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกคุณทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ด้วย ปล่อยฉันกลับบ้าน!" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ขาสองข้างจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ "กลับบ้านเหรอ?" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยียบเย็นและเย้ายวนในคราเดียวกัน "เธอคิดว่าก้าวเข้ามาในโลกของฉันแล้ว จะออกไปได้ง่ายๆ งั้นหรือ รินรดา? ตอนนี้ข้างนอกนั่นคือสนามรบ และที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอก็คือ... ใต้ร่างของฉันนี่แหละ" คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาที่แทะโลมอย่างไม่อปิดบังทำให้รินรดาเลือดขึ้นหน้า เธอเงื้อมือขึ้นหมายจะตบใบหน้าหล่อเหลานั้นให้หายแค้น ทว่าคีรินไวกว่า เขากระชากข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย รวบมันไว้ด้วยความแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบชิดกัน "อย่าริอ่านใช้อารมณ์กับฉัน รินรดา... เธอรู้ไหมว่าความตื่นเต้นเมื่อครู่มันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวฉันมากแค่ไหน" สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ขึ้นมาจากข้อมือ เลื้อยผ่านข้อศอก ลาดไหล่เปลือยเปล่า จนถึงต้นคอระหง ทำให้รินรดาสะท้านเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่าง ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนวูบวาบที่แผ่ซ่านไปตามเส้นเลือดอย่างน่าประณาม ร่างกายของเธอกบฏต่อจิตสำนึก มันร้อนรุ่มและตอบสนองต่อสัมผัสอันช่ำชองของเขาอย่างน่าละอาย "อื้อ... ปล่อยนะ... คีริน..." เสียงประท้วงของเธอแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางแผ่วเบา เมื่อริมฝีปากหยักลึกของเขาบดเบียดลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำอย่างไร้ความปรานี จูบครั้งนี้ไม่ใช่ความนุ่มนวลหรืออ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการครอบครอง ดิบ เถื่อน และร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่ถูกสุมด้วยเชื้อไฟ พายุฝนข้างนอกโหมกระหน่ำสาดซأتซัดกระจกหน้าต่าง ราวกับเสียงดนตรีประกอบฉากที่เร่งเร้าอารมณ์เสน่หาให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามเม้มปากขัดขืน แต่แรงอารมณ์ที่เขามอบให้กลับละลายความตั้งใจของเธอจนหมดสิ้น มือหนาอีกข้างเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบาง บดเบียดแนบชิดร่างหนาจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ความอบอุ่น ความหTอบกระหาย และแรงดึงดูดระหว่างเพศที่รุนแรงทำให้รินรดาเผลอเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสของเขาอย่างลืมตัว มือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง จิกปลายนิ้วลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ตีรวนขึ้นมาในอก คีรินคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสที่เปียกชื้น ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ตื่นตัว สัมผัสวาบหวามที่ลึกซึ้งและดุดันทำให้ห้องนอนกว้างอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันเร่าร้อนและเย้ายวนเกินกว่าจะหยุดยั้ง ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่ยังคงเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน ท่ามกลางเสียงฟ้าฝ่าคำรามและหยาดฝนที่โปรยปราย สายตาดุจเหยี่ยวของคีรินเหลือบไปเห็นเงาดำตะคุ่มที่ทาบทับผ่านเงาผ้าม่านโปร่งแสงที่ระเบียงอีกด้านหนึ่ง...ไม่ใช่ด้านนอก แต่มันคือระเบียงภายในห้องนอนชั้นสองที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานส่วนตัว ซึ่งควรจะถูกล็อกตายไว้อย่างแน่นหนา! คีรินหยุดชะงักการเคลื่อนไหวทันที ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงด้วยความระแวง เขากระชากร่างของรินรดาให้หลบไปอยู่ด้านหลังแผงอกของเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมือที่เอื้อมไปหยิบปืนพกใต้หมอนขึ้นมาเล็งตรงไปยังประตูระเบียงชั้นในที่กำลังเปิดแง้มออกอย่างช้าๆ... พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังลอดเข้ามาในความมืด "คิดว่ารอดแล้วหรือวะ... ไอ้คีริน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและเป็นกำลังใจให้กันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ