แววตาที่สั่นไหว

“คิดว่ารอดแล้วหรือวะ... ไอ้คีริน” เสียงคำรามแหบพร่าทุ้มต่ำของเมฆายังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของคีรินราวกับคลื่นใต้น้ำที่รอวันปะทุ แต่สิ่งที่เดือดพล่านยิ่งกว่าความแค้นทางธุรกิจ กลับเป็นความกระวนกระวายใจอันน่ารังเกียจที่เขากำลังเผชิญอยู่ ณ วินาทีนี้ ห้องนอนชุดหรูเพนต์เฮาส์ส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของคาสิโน ปิดตายจากโลกภายนอกด้วยกระจกกันกระสุนหนาเตอะ ทว่าบรรยากาศภายในกลับอึดอัดเสียยิ่งกว่าถูกกักขังในกรงเหล็ก รินรดานอนซมอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ ร่างบางสั่นเทาด้วยพิษไข้ที่จู่โจมอย่างกะทันหันหลังผ่านพ้นค่ำคืนอันดุเดือดและป่าเถื่อนที่เขาเป็นคนยัดเยียดให้เธอรับความเจ็บปวดนั้นด้วยตัวเอง “อื้อ...” เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดริมฝีปากที่แห้งผาก รินรดาขดตัวเข้าหากันราวกับเด็กน้อยไร้ที่พึ่ง ใบหน้าเนียนใสแดงก่ำด้วยพิษไข้ เม็ดเหงื่อผุดพรายซึมตามไรผมและลำคอระหง ชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเนื้อบางที่เธอสวมอยู่ร่นขึ้นมาจนเห็นเรียวขาเนียนสะท้อนกับแสงไฟสลัว คีรินยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองร่างที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ หัวใจของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร กลับกระตุกวูบอย่างน่าประหลาดเมื่อเห็นรอยช้ำจางๆ บริเวณต้นแขนขาวผ่อง ซึ่งเป็นฝีมือความดิบเถื่อนของเขาเองเมื่อคืนนี้ เขาสบถในลำคอเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบราวกับเสือดาว “อย่ามาสำออย... รินรดา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย师ชา พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจของตนเอง “เธอคิดว่าเรียกร้องความสนใจแบบนี้ แล้วฉันจะใจอ่อนปล่อยเธอไปหรือไง” รินรดาปรือตาขึ้นช้าๆ แววตาที่มักจะเต็มไปด้วยความแข็งกระด้างและศักดิ์ศรีค้ำคอ บัดนี้กลับหม่นแสงและเต็มไปด้วยความอ่อนล้า เธอมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบในอก ไม่ใช่แค่พิษไข้ทางกาย แต่เป็นบาดแผลทางใจที่เขาย้ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ฉัน... ไม่ได้เรียกร้องอะไรจากคุณ... ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ” เสียงกระซิบแหบแห้งเอ่ยออกมาแทบไม่ได้ศัพท์ คีรินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ความดื้อรั้นของเธอมักจะทำให้เขาอยากทำลายให้แหลกคราบคามือ แต่ทำไม... ยามที่เห็นริมฝีปากคู่นั้นซีดเซียวไร้สีเลือด หัวใจของเขาถึงได้กระหน่ำเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้วะ เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับทรุดตัวลงนั่งลงที่ขอบเตียงแรงๆ จนที่นอนยุบลงไป รินรดาสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดระแวง ถอยร่นหนีจนแผ่นหลังติดชิดหัวเตียง มือบางพยายามดึงสาบเสื้อคลุมให้ปิดบังเรือนร่างที่สั่นเทา “กลัวฉันขนาดนั้นเลยหรือวะ” คีรินเอื้อมมือหนาออกไปหมายจะคว้าคางเธอให้เงยขึ้นมาสบตา แต่แล้ว... นิ้วแกร่งที่มักจะถือปืนและกำอำนาจมืด กลับชะงักค้างกลางอากาศเมื่อปลายนิ้วบังเอิญไปแตะโดนหน้าผากมนที่ร้อนผ่าวดั่งเตาไฟ ความร้อนที่แผดเผาจากตัวเธอลามเลียเข้ามาถึงปลายนิ้วของเขา คีรินขมวดคิ้วมุ่นโดยไม่รู้ตัว ความห่วงใยที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้เปลือกนอกอันเย็นชาและดิบเถื่อน เผลอแสดงออกมาทางแววตาที่ไหววับอย่างควบคุมไม่ได้ “ตัวร้อนจี๋...” เขาพึมพำออกมาโดยไม่ทันระวังตัว รินรดาชะงัก งุนงงกับปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของมาเฟียหนุ่ม เปรัยบเสมือนพายุร้ายที่สงบลงชั่วขณะ เหลือเพียงไออุ่นอันตรายที่โอบล้อมรอบตัวเธอ “ไม่ต้องมา... แกล้งทำเป็นใจดี...” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนแรงลุกขึ้นนั่งเพื่อหนีให้พ้นจากรัศมีอันตรายของเขา “ถ้าคุณเกลียดฉันนัก... ก็ปล่อยฉันไปตายซะ!” “หุบปาก!” คีรินคำรามลั่น นترกความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดจนหมดสิ้น มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กของเธอแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ร่างบางเซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ “ปล่อยนะ! คนใจร้าย!” รินรดาทุบกำปั้นลงบนอกเขาอย่างหมดแรง แรงปะทะของเธอมันเบาหวิวเสียยิ่งกว่ามดคันไฟไต่ แต่กลับสร้างความร้าวรานลึกซึ้งในอกของคีรินอย่างประหลาด “ฉันบอกให้หยุด!” เขาสั่งเสียงเข้ม พลางใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะทาบทับร่างหนาลงไปกักขังเธอไว้ใต้ร่าง ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร่งของทั้งสองฝ่าย แววตาที่สั่นไหวของคีรินในยามนี้ ไม่มีคราบความเหี้ยมเกรียมของเจ้าพ่อคาสิโนเหลืออยู่เลย มีเพียงความปรารถนาอันร้อนรุ่มที่ผสมปนเปไปกับความห่วงใยที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด “มองหน้าฉัน... รินรดา” เขากระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของเธอกำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอย “คุณ... ต้องการอะไรจากฉันอีก...” น้ำตาคลอเบ้าหน่วย รินรดาเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายถึงชีวิตนี้ แต่คีรินกลับไม่ยอมปล่อยให้เธอหลบเลี่ยง เขากดจูบหนักหน่วงลงที่ข้างขมับชื้นเหงื่อ ไล่เรื่อยลงมาตามกรอบหน้าคม และหยุดอยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยของคีรินทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ขนลุกเกรียวด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแรงดึงดูดทางเพศอันรุนแรงที่ไม่อาจต้านทาน “ฉันต้องการเธอ...” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง “ทั้งตัว... และหัวใจของเธอ... รินรดา” ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างเอาแต่ใจ บดขยี้ความดื้อรั้นให้แหลกสลายคอามือ รสจูบที่ทั้งดุดัน ร้อนแรง และเว้าวอนในเวลาเดียวกัน ทำให้สติของรินรดากระเจิดกระเจิง เธอเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การป้องกัน เปิดทางให้ลิ้นร้อนซอกซอนเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกราม มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมบางเบา ปลายนิ้วร้อนผ่าวกรีดกรายผ่านผิวเนียนนุ่มจนเกิดรอยแดงระเรื่อ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังประสานกันไปทั่วห้องนอนกว้าง ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงแค้นและเสน่หา กำลังหลอมรวมร่างทั้งสองเข้าหากันอย่างยอมจำนน ทว่า... ในวินาทีที่คีรินกำลังจะดิ่งลึกเข้าสู่ห้วงอารมณ์ปรารถนาอันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับฟ้าผ่ากลางกรุง *ปัง! ปัง! ปัง!* “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!” เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านประตูกระจกเข้ามาด้วยความตระหนก “ไอ้เมฆา... มันส่งคนบุกเข้ามาล้อมคาสิโนของเราแล้วครับ!” คีรินชะงักกึก ร่างกายที่กำลังร้อนระอุหยุดนิ่งสนิท แววตาที่เต็มไปด้วยประกายเสน่หาเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนกลับมาเป็นความเหี้ยมเกรียมดุจซาตานร้ายในเสี้ยววินาที รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หายใจหอบสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขา คีรินก้มลงมองหน้าหญิงสาวที่ยังคงมีพิษไข้รุมเร้า เขาขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำด้วยความกรุ่นโกรธที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุลข้างใบหูของเธอ “นอนรอฉันอยู่ตรงนี้... ห้ามไปไหนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น... ฉันจะทำให้เธอรู้ว่านรกบนดินมันเป็นยังไง” พูดจบ เขาก็ผละร่างออกจากเธออย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อสูทสีดำสนิทขึ้นมาสวมทับ พร้อมกับหยิบปืนพกสั้นขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่ว แล้วก้าวเดินออกไปจากห้องนอนด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมารอบตัว แต่ก่อนที่ประตูกูบจะปิดสนิท เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากระเบียงห้องนอนด้านหลัง ซึ่งเป็นจุดที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีการบุกรุก! คีรินหันขวับกลับไปมองทันที และภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนแค้นเคือง เมื่อร่างสูงโปรดของศัตรูตัวฉกาจยืนยิ้มเยาะเย้ยอยู่ที่ปลายเตียง พร้อมกับกระบอกปืนที่จ่อตรงมาที่... ร่างของรินรดา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ