ความเงียบงันที่น่ากลัว

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราอลังการชั้นบนสุดของคาสิโนหนาแน่นไปด้วยแรงกดดัน จนแทบทำให้ปอดของรินรดาขาดอากาศหายใจ ประตูบานใหญ่เพิ่งถูกผลักเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" ที่เข้ามาเร็วกว่าที่คาดคิด เมฆา ศัตรูทางธุรกิจผู้มีรอยยิ้มเยือกเย็นราวกับสัตว์ป่ารอตะครุบเหยื่อ ก้าวเข้ามาพร้อมกับความอวดดีที่ฉาบอยู่บนใบหน้าคมคาย คีรินหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างหนาของเจ้าพ่อมาเฟียจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน กล้ามเนื้อทุกมัดภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มตึงเกร็งด้วยโทสะ สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวเต็มพิกัดเมื่อเห็นศัตรูตัวฉกาจย่างกรายเข้ามาในอาณาจักรของตนเอง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบและเลือกที่จะทำในสิ่งตรงกันข้าม ไม่ใช่ความหวาดกลัวต่อผู้มาใหม่ แต่เป็นการตระหนักรู้ถึงอันตรายอันใหญ่หลวงที่รายล้อมตัวเธออยู่ หญิงสาวก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว... เป็นการถอยห่างที่ตั้งใจและเยียบเย็น ดวงตากลมโตที่เคยสะท้อนเงาของคีรินมาตลอด บัดนี้หลบเลี่ยง ปิดกั้น และสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางกั้นอย่างชัดเจน รินรดากำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว เธอกำลังตีตัวออกห่าง... สลัดตัวเองออกจากพันธนาการทางความรู้สึกที่คีรินเป็นผู้ตีตราจองเอาไว้ "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิดนะ" คีรินเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ นัยน์ตาสีเข้มคมกริบกวาดมองเมฆาก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวข้างกายที่ทำท่าทีเหมือนอยากจะถอยร่นออกไปให้พ้นรัศมีของเขา "ผมไม่ได้มาเพื่อกวนเวลาส่วนตัวของคุณหรอกนะ คีริน..." เมฆายิ้มหยัน สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความจาบจ้วง "แต่ได้ข่าวว่าคุณมีของล้ำค่าซ่อนไว้ที่นี่ และบังเอิญว่าผมเองก็สนใจ 'ของเล่น' ชิ้นนี้ไม่แพ้กัน" เปรี้ยง! บรรยากาศระเบิดขึ้นในเสี้ยววินาที คีรินพุ่งเข้าประชิดตัวเมฆาด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือหนากระชากคอเสื้อของคู่ปรับขึ้นจนลอยเหนือพื้นด้วยมือเดียว ความโกรธเกรี้ยวแผดเผาทุกอณูในร่างกายของเจ้าพ่อมาเฟีย เมื่อมีใครกล้าอาจหาญมาแตะต้องสิ่งที่เขาถือสิทธิ์ครอบครอง แม้กระทั่งทางสายตา "แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมอง!" คีรินคำรามต่ำในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความเดือดดาล รินรดามองภาพนั้นด้วยหัวใจที่ชาด้าน เธอไม่อาจทนยืนอยู่ตรงจุดนี้ได้อีกต่อไป การอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้มีแต่จะนำพาความพินาศมาสู่ชีวิตของเธอและครอบครัว ความเร่าร้อนบนเตียงที่เคยแผดเผาเธอก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง ร่างกายเปลือยเปล่าที่แนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดอยู่บนซอกคอ และสัมผัสดิบเถื่อนที่ทำให้เธอเกือบหลงAลืมตัวตน... ทุกอย่างมันคือภาพลวงตาที่พร้อมจะแหลกสลายได้ทุกเมื่อเมื่ออำนาจมืดและความตายเข้ามาเคาะประตู ในจังหวะที่ความสนใจของทุกคนพุ่งไปที่การปะทะกันระหว่างสองเจ้าพ่อ รินรดาตัดสินใจก้าวถอยหลังอย่างเงียบเชียบ หันหลังให้ แล้วสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังประตูทางออกทันที หมับ! ทว่า... ข้อ มือ เรียว ถูก กระชาก กลับ เข้า มา อย่าง แรง จน ร่าง ทั้ง ร่าง เซ กระ แทก เข้า กับ แผง อก แกร่ง ที่ หายใจ กระ ชั่น กระ ชั้น คีริน ละสายตา จาก เมฆา ชั่ว ขณะ นัยน์ตา คู่ คม ที่ เต็ม ไป ด้วย เพลิง โทสะ จ้อง มอง หญิง สาว ราว กับ จะ ฉีก ร่าง เธอ เป็น ชิ้น ๆ "เธอ คิด จะ ไป ไหน... รินรดา" เสียง ทุ้ม ต่ำ ที่ กระ ซิบ ข้าง ใบ หู เต็ม ไป ด้วย ความ อันตราย และ เยียบ เย็น "ฉัน อนุญาต ให้ เธอ ถอย ห่าง จาก ฉัน ตั้ง แต่ เมื่อ ไร" "ปล่อย ฉัน ค่ะ..." เธอ เฟ้น เสียง ตอบ กลับ ด้วย ความ พยายาม อย่าง ยิ่งยวด ที่ จะ รักษา ความ องอาจ ไว้ ไม่ ให้ สั่น ไหว "ฉัน ไม่ ใช่ ของเล่น ของ ใคร... และ ฉัน จะ ไม่ อยู่ เป็น ชิ้น ส่วน ใน เกม บ้า ๆ ของ คุณ อีก แล้ว" คำ พูด นั้น ทำ ให้ คีริน ถึง กับ ชะงัก นัยน์ตา คู่ นั้น วาว โรจน์ ขึ้น มา ทันที ความ รู้สึก ถูก ท้าทาย และ ความ หวาด กลัว ลึก ๆ ที่ ว่า เธอ กำลัง จะ หลุด มือ ไป แผ่ ซ่าน ไป ทั่ว ร่างกาย เขา บีบ ข้อมือ ของ เธอ แน่น ขึ้น จน ริน รดา นิ่ว หน้า ด้วย ความ เจ็บ ปวด แต่ ดวงตา คู่ สวย กลับ ไม่มี แวว ยอม จำนน อีก ต่อ ไป เมฆา ที่ ยืน มอง เหตุการณ์ ทั้งหมด หลุด หัวเราะ ใน ลํา คอ อย่าง ชอบใจ "ดู เหมือน ว่า ผู้หญิง ของ นาย จะ เริ่ม เบื่อ ที่ จะ เป็น นักโทษ ใน กรง ทอง แล้ว นะ คีริน... ให้ เธอ มา อยู่ กับ ฉัน เถอะ ฉัน รู้ วิธี ปฏิบัติ กับ ดอกไม้ งาม ดี กว่า นาย เยอะ" คีริน ไม่ ได้ หัน กลับ ไป มอง เมฆา สายตา ของ เขา จับจ้อง อยู่ ที่ ใบหน้า ซีด เผือก แต่ ดื้อรั้น ของ รินรดา เพียง คน เดียว ความ โกรธ เกลียด และ ความ ปรารถนา ดิบ เถื่อน ผสมปนเป กัน จน แยกแยะ ไม่ ออก มือ หนา เลื่อน จาก ข้อ มือ เรียว ขึ้น มา โอบ ประคอง ท้ายทอย ของ เธอ บังคับ ให้ เงย หน้า ขึ้น รับ สัมผัส อัน ดุดัน และ เอาแต่ใจ จาก ริมฝีปาก ที่ ประกบ ลง มา บด ขยี้ อย่าง ไม่ ปรานี ปราศรัย มัน เป็น จูบ ที่ ไร้ ซึ่ง ความ อ่อนโยน มี แต่ ความ รุนแรง หวงแหน และ ลงทัณฑ์ เพื่อ ประกาศ ความ เป็น เจ้าของ ต่อ หน้า ศัตรู ริน รดา พยายาม เบือน หน้า หนี และ ทุบ ตี อก แกร่ง ด้วย เรี่ยวแรง ทั้งหมด ที่ มี แต่ ก็ ไม่ อาจ ต้านทาน พละกำลัง ดั่ง สัตว์ ป่า ของ เขา ได้ รสชาติ ฝาด คาว ของ เลือด จาก ริมฝีปาก ที่ แตก ยับ ผสมปนเป ไป กับ ลมหายใจ ร้อน ผ่าว ที่ รุกราน เข้า มา ลึก ซึ้ง จน แทบ ขาด ใจ ร่าง กาย ที่ เคย ต่อ ต้าน กลับ เริ่ม อ่อนยวบ ลง อย่าง น่า สมเพช เมื่อ สัมผัส คุ้น เคย และ กลิ่น กาย ดิบ เถื่อน ที่ เต็ม ไป ด้วย อำนาจ เริ่ม ปลุก เร้า สัญชาตญาณ ลึก ๆ ใน กาย ให้ สั่น ไหว ความ ร้อน ระอุ จาก จูบ อัน เร่าร้อน แผ่ ซ่าน ไป ทั่ว ผิวหนัง ราวกับ ไฟ ป่า ที่ พร้อม จะ เผาผลาญ ทุก สิ่ง ให้ มอด ไหม้ ริน รดา หายใจ หอบ สะท้าน สมอง ขาว โพลน ไป ชั่ว ขณะ เผลอ แอ่น กาย แนบ ชิด เข้าหา แผง อก ของ เขา ตาม สัญชาตญาณ เสน่หา ที่ เธอ เกลียด นัก เกลียด หนา ว่า มัน พ่าย แพ้ ให้ กับ เขา ได้ ทุก ครั้ง คีริน ผละ ริมฝีปาก ออก เล็กน้อย นัยน์ตา สี เข้ม ร้อน แรง ดั่ง ถ่าน ไฟ เก่า จ้อง มอง ใบหน้า แดง ก่ำ และ ริมฝีปาก บวม เจ่อ ของ หญิง สาว ด้วย ความ พึง พอใจ ระคน ดุดัน ลมหายใจ ของ ทั้ง คู่ กระชั้น ชิด แทรกลึก เข้า หา กัน จน แยก ไม่ ออก "จำ เอา ไว้ ริน รดา..." เสียง กระ ซิบ แหบ พร่า ดัง ชิด ริมฝีปาก ของ เธอ ราว กับ คํา ประกิติตศักดิ์ "ต่อ ให้ เธอ พยายาม วิ่ง หนี ไป สุด ขอบ โลก... ฉัน ก็ จะ ลาก ตัว เธอ กลับ มา ขยี้ ให้ แหลก คา เตียง อยู่ ดี" ใน วินาที ที่ เธอ กำลัง จะ อ้า ปาก โต้ เถียง ประตู ด้าน หลัง เมฆา ก็ ถูก ถีบ กระแทก เปิด ผาง เข้า มา อีก ครั้ง พร้อม กับ เสียง ปืน ที่ ดัง สนั่น หวั่น ไหว ไป ทั่ว ทั้ง ชั้น! ลูกน้อง ชุด ดำ ของ ใคร อีก กลุ่ม กรู กัน เข้า มา พร้อม อาวุธ ครบ มือ และ หนึ่ง ใน นั้น คือ บุคคล ที่ รินรดา ไม่ เคย คาด คิด ว่า จะ ได้ เห็น หน้า ใน สถาน ที่ แห่ง นี้... พี่ชาย 1 คน ที่ เธอ คิด ว่า ตาย ไป แล้ว กลับ ยืน อยู่ ท่ามกลาง กลุ่ม มือปืน พร้อม ปืน ที่ เล็ง ตรง มา ที่ คีริน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในห้วงอารมณ์อันดาร์กและเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะครับ