คีรินคลั่ง

เสียงปืนนัดแรกที่แผדก้องทำลายความเงียบงันของห้องสูทวีไอพี ไม่ได้ทำให้คีรินสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้มยังคงยืนหยัดด้วยท่าทีคุกคาม แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองตรงไปยังผู้มาเยือนใหม่ที่ก้าวผ่ากลุ่มควันดินปืนเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว ทว่าสิ่งที่สะั่นสะเทือนหัวใจดิบเถื่อนของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร กลับไม่ใช่กระสุนมรณะจากกระบอกปืน หากแต่เป็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงกลางกลุ่มมือปืนเหล่านั้น... "พี่ภาคย์..." เสียงหวานสั่นพร่าของรินรดารอดเล็ดลอดริมฝีปากที่ซีดเผือด เธอยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกปนเปความหวาดกลัว ผู้ชายที่เธอร่ำไห้คร่ำครวญหาคิดว่าเสียชีวิตไปจากเหตุการณ์ถล่มคาสิโนเมื่อปีก่อน กลับยืนถือปืนเล็งตรงมายังผู้ชายที่กำลังพันธนาการหัวใจและร่างกายเธอไว้ในตอนนี้ คีรินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาไม่ได้ตกใจกับการปรากฏตัวของมือปืนแปลกหน้า แต่เขากำลังประเมินสถานการณ์ด้วยสมองอันชาญฉลาดและเลือดเย็น ดวงตาคู่คมกวาดมองระหว่างรินรดาที่กำลังตัวสั่นเทา กับชายหนุ่มหน้าตาดีที่อ้างตัวว่าเป็นพี่ชายของเธอ "แปลกดีนี่..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดัน "นึกว่าฝังกลบลงดินไปหมดแล้ว ศพเดินได้พวกนี้ยังกล้าโผล่หัวออกมาเห่าหอนถึงถิ่นฉันอีกรึ" "หุบปากซะ! ไอ้ฆาตกร!" ภาคิน หรือพี่ชายของรินรดาคำรามลั่น ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาระรัวด้วยเพลิงโทสะ "มึงพรากทุกอย่างไปจากครอบครัวกู และมึง... ยังกล้าลากน้องสาวกูมาเป็นทาสรองรับอารมณ์บ้าคลั่งของมึงอีกเหรอ!" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันแต่เปี่ยมไปด้วยรัศมีอำนาจกดดันจนคนในห้องแทบหายใจไม่ออก เขาก้าวถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อใช้ร่างกายกำยำบังรินรดาไว้โดยสัญชาตญาณ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความระอุของเพลิงริษยาและคำถามมากมายที่อัดแน่น ทำไม... ทำไมแววตาที่รินรดามองไอ้สารเลวนี่ ถึงได้เต็มไปด้วยความห่วงใยและโหยหาขนาดนั้น? ทำไมเธอถึงไม่เคยเอ่ยปากบอกเขาเลยสักคำว่าพี่ชายแท้ๆ ของเธอยังมีชีวิตอยู่? เธอกำลังซ่อนอะไรไว้ หรือทั้งหมดนี้เป็นเกม... เป็นละครฉากใหญ่ที่เธอร่วมมือกับศัตรูเพื่อลอบสังหารถึงเตียงของเขา! "ริน..." คีรินหันกลับมามองหญิงสาวด้านหลัง เสียงของเขาไม่ได้ตะקูดตะกราม แต่มันเย็นเยียบจนน่ากลัว มือหนาเอื้อมไปบีบต้นแขนเรียวของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "เธอรู้ใช่ไหม... ว่าไอ้เวรนี่มันยังไม่ตาย เธอหลอกฉันมาตลอดงั้นเหรอ?" "อ๊ะ! เจ็บนะคีริน... ปล่อยฉัน!" รินรดาเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด หยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นตันใจ เธอมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เธอกำลังถูกบีบให้อยู่ท่ามกลางไฟสงครามของผู้ชายสองคน คนหนึ่งคือพี่ชายสายเลือดเดียวกันที่เธอรักและผูกพัน แต่อีกคน... คือซาตานร้ายที่ครอบครองทั้งเรือนร่างและจิตวิญญาณของเธอไปเสียแล้ว "ตอบฉัน!" คีรินคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง ความอดทนที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เมื่อความระแวงเข้าครอบงำหัวใจที่รักเธอจนหมดทางถอนตัว "เธอกับมันวางแผนอะไรกัน! รินรดา! มองหน้าฉันแล้วตอบ!" "ปล่อยน้องสาวกูไอ้คีริน!" ภาคินเห็นน้องสาวถูกกระทำก็ทนไม่ไหว เขากระชากไกปืนเล็งตรงมาที่ศีรษะของคีรินทันที "ถ้ามึงไม่อยากสมองกระจายคาที่ ปล่อยเธอซะ!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดถึงขีดสุด ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายต่างยกปืนขึ้นเล็งใส่กันและกัน เสียงเหล็กกระทบกันดังระงม เมฆาที่นอนบาดเจ็บอยู่มุมห้องแอบยิ้มเยาะด้วยความสะใจเมื่อเห็นความร้าวฉานตรงหน้า คีรินค่อยๆ ปลดปล่อยมือออกจากแขนของรินรดา แต่ดวงตาคู่คมกลับไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตา เขากัดกรามแน่นจนสันนูน "อยากลองดีกับฉันนักใช่ไหม..." คีรินกระซิบเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวและเสียใจระคนกัน "คิดว่าพาพวกมาเยอะ แล้วจะแย่งเธอกลับไปจากอกฉันได้งั้นเหรอ?" พรึบ! ร่างสูงใหญ่กระชากตัวรินรดาเข้าหาอ้อมอกแกร่งอย่างแรงในเสี้ยววินาที พร้อมกับชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวขึ้นมาจ่อขมับบางของหญิงสาวไว้เป็นโล่กำบังท่ามกลางความตกใจของทุกคน! "คีริน! ไม่นะ!" รินรดาหวีดร้องลั่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่อปากกระบอกปืนเย็นเฉียบแนบชิดกับขมับของเธอ "ถ้ามึงยิงกู นองเลือดวันนี้ ศพแรกที่จะร่วงลงไปคือน้องสาวสุดที่รักของมึง... ภาคิน!" คีรินตะโกนก้องด้วยดวงตาสดุดีความบ้าคลั่ง สติของเขาขาดผึ่งลงเรียบร้อยแล้ว ความหึงหวง ความโกรธแค้น และความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังประเดประดังเข้ามาจนเขาพร้อมจะทำลายทุกอย่างให้พินาศไปด้วยกัน! ภาคินหน้าถอดสี มือที่ถือปืนสั่นระริกเมื่อชีวิตของน้องสาวแขวนอยู่บนเส้นด้าย "ไอ้สารเลว... แกมันไม่ใช่คน!" "ใช่! ฉันมันไม่ใช่คน ตั้งแต่เธอเข้ามาในชีวิตฉันแล้ว..." คีรินก้มลงกระซิบข้างใบหูของรินรดาที่กำลังสะอื้นจนตัวโยน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงท่ามกลางเสียงปืนที่เริ่มปะทุขึ้นนอกห้อง "จำใส่สมองเธอไว้รินรดา... ถ้าฉันไม่ได้ครอบครองเธอ ทั้งโลกนี้ก็ต้องพินาศไปพร้อมกับเรา!" ปัง! เสียงปืนนัดแรกจากการปะทะนอกห้องดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ดึงสติทุกคนเข้าสู่สนามรบอันนองเลือด ทว่าในวินาทีที่ความชุลมุนกำลังจะถึงจุดแตกหัก มือหนาของคีรินก็กระชากลากตัวรินรดาให้ถอยร่นเข้าไปในห้องนอนลับด้านหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังลอดไรฟัน "เรายังสะสางกันไม่จบ... บนเตียงของฉัน!" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ - ภูริศร์ -