ความจริงที่เจ็บปวด

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทที่ถูกโยนลงบนโต๊ะไม้สักทองส่งเสียงทึบหนักหน่วง ราวกับฆ้อนเหล็กที่ตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายให้พังทลายลงตรงหน้า รินรดาสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตไหวระริกจ้องมองตัวอักษรบนหน้ากระดาษที่พิมพ์ไว้อย่างชัดเจน ลายเซ็นอันคุ้นเคยของบิดาบังเกิดเกล้าปรากฏหราอยู่ท้ายเอกสารสัญญานรกฉบับนั้น—สัญญาที่แลกมาด้วยเลือดเนื้อ หยาดเหงื่อ และความพินาศย่อยยับของตระกูลคีรินเมื่อสิบปีก่อน "พ่อของเธอ... เป็นคนเซ็นอนุมัติแผนการอุบาทว์นั่นด้วยมือของตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำของคีรินดังลอดไรฟัน แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นแดงก่ำ เต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกสุมด้วยเชื้อไฟแห่งความเจ็บปวดมาเนิ่นนาน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างคุกคาม แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายแทบจะหลอมละลาย รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บแปลบ มือบางสั่นเทาจนแทบประคองตัวไม่อยู่ ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้มันหนักหนาเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะแบกรับไหว บิดาที่เธอเคารพรักและเทิดทูน แท้จริงแล้วคือปีศาจสวมรอยที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่กำลังโอบกอดเธอด้วยพันธนาการแห่งความแค้น "ไม่... มันเป็นไปไม่ได้ พ่อฉันไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น..." เสียงหวานสั่นเครือปฏิเสธอย่างอ่อนแรง น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้วลากผ่านความเปราะบางที่พังทลาย "ตาสว่างเสียที รินรดา!" คีรินคำรามลั่นในลำคอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบางทั้งสองข้างแล้วบีบแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะลุขีดจำกัด แรงอารมณ์ดิบเถื่อนปะทะเข้าใส่เธอยับเยินจนร่างบางเซถลาเข้าปะทะแผงอกกว้าง "หลักฐานคาตาขนาดนี้ เธอยังจะปกป้องคนชั่วที่ฆ่าครอบครัวฉันทางอ้อมอยู่อีกงั้นเหรอ!" ความเจ็บปวดจากการถูกบีบรัดไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดในใจ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่นั้นทั้งตัดพ้อ ทั้งอ้อนวอน และยอมจำนนต่อโชคชะตาอันบิดเบี้ยว เธอกลายเป็นเครื่องเซ่นสังเวยอย่างสมบูรณ์แบบ เป็นตัวแทนความแค้นที่เขาต้องชำระสะงอก "ถ้าความแค้นของพี่... มันจะทำให้พี่หายเจ็บปวดได้..." รินรดาแค่นยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มที่น่าสมเพชและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "พี่ก็ฆ่ารินให้ตายไปพร้อมกับความจริงพวกนี้เลยสิคะ... ลงมือเลย!" คำพูดท้าทายนั้นราวกับหยดน้ำมันที่สาดลงบนกองเพลิง คีรินแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น แววตาเปลี่ยนเป็นสีมืดมนจนน่ากลัว แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนและแรงแค้นหลอมรวมกันเป็นคลื่นพลังอันร้อนรุ่มที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล "ฆ่าเหรอ? มันง่ายเกินไปสำหรับคนตระกูลนี้..." ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงกระซิบชิดใบหูขาวผ่อง น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะบดขยี้ลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างดุดัน ไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงความกระหายใคร่และแรงทัณฑ์ที่ต้องการประกาศิตความเป็นเจ้าของ รินรดาผวาเฮือก มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นด้วยความตื่นตระหนก แต่รสจูบที่เร่าร้อนและลึกล้ำราวกับจะกลืนกินวิญญาณก็ทำให้เรี่ยวแรงทั้งหมดระเหิดหายไปในพริบตา คีรินตวัดเรียวลิ้นรุกไล่ตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือหนาปัดป่ายไปตามสรีระบอบบาง ลากผ่านแผ่นหลังเนียนนุ่มก่อนจะกระชากชุดเดรสตัวสวยให้ร่นลงด้วยความรุนแรง สัมผัสหยาบโลนทว่าเต็มไปด้วยเสน่ห์หาอันรัญจวนทำให้ห้องนอนกว้างอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความปรารถนาอันมืดมน ร่างบางถูกผลักลงบนเตียงนอนนุ่มหนาอย่างไม่ทันตั้งตัว คีรินตามทาบทับลงมาด้วยเรือนกายกำยำที่ร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ ลมหายใจหอบกระชั้นเป่ารดต้นคอขาวผ่อง รสสัมผัสจากริมฝีปากและฟันคมขบเม้มไปทั่วลาดไหล่เนียนจนเกิดรอยแดงกุหลาบซ้อนทับความช้ำระกำ รินรดากรีดร้องครางแผ่วด้วยความวาบหวามระคนเจ็บปวด ร่างกายสะท้านไหวทุกครั้งที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งลูบไล้ผ่านจุดอ่อนไหว ความยินยอมพร้อมใจอันน่าสมเพชนี้ทำให้เธอเกลียดตัวเอง แต่กลับปฏิเสธความรัญจวนที่เขาหยิบยื่นให้อย่างสิ้นท่า สยบยอม... และแผดเผาไปพร้อมกันในกองเพลิงแห่งราคะ การสอดประสานดำเนินไปอย่างดุเดือดและลึกซึ้ง ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนจากความแค้นและความโหยหาที่อัดแน่นมานานนับปี เสียงหอบหายใจและเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องระคนเสียงครางหวานหูที่พยายามกลั้นไว้ สัมผัสอันร้อนแรงแผ่ซ่านลึกถึงก้นบึ้งของหัวใจ ความสุขสมรุนแรงที่คีรินมอบให้เปรียบเสมือนยาพิษหวานล้ำที่ทำให้รินรดาดิ่งลึกลงไปในห้วงเหวแห่งเสน่หา จนไม่มีวันได้หวนคืน เนิ่นนานท่ามกลางความสั่นสะท้านและหยาดเหงื่อที่ชุ่มโชก ทั้งสองร่างนอนแนบชิดกันบนเตียงกว้าง ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจเต้นระรัว คีรินซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อแผ่วเบา ขณะที่ปลายนิ้วแกร่งยังคงไล้เส้นผมสลวยอย่างถือสิทธิ์ รินรดาน้ำตารื้นมองเพดานห้องอย่างไร้จุดหมาย หัวใจแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ทว่าในวินาทีที่เธอคิดว่าทุกอย่างได้จบลงแล้ว เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นจากด้านนอกก็ทำลายบรรยากาศเงียบงันลงทันที ตามด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความร้อนรนจากบุคคลที่เธอคาดไม่ถึง "คุณริน! คุณอยู่ในนั้นไหม! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้!" คีรินชะงักกึก แววตาคมกริบหันขวับไปมองบานประตูห้องด้วยความฉุนเฉียว ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มเหี้ยมเกรียมเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ... เมฆา คู่ปรับตัวฉกาจที่บังAอาจยื่นมือเข้ามาในอาณาจักรของเขา "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิดนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางเผชิญหน้ากับความจริงอันเจ็บปวดนี้ไปด้วยกันนะครับ