อันตรายรอบทิศ

เสียงโลหะกระทบกันดังเฉือนเฉือนในความมืด พร้อมกับประกายไฟที่วาบขึ้นจากการเสียดสีของคมมีดกับเสาหินอ่อน ความตายไม่ได้มาเคาะประตูบอกกล่าว แต่มันพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง เป้าหมายคือขั้วหัวใจของหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหลังร่างหนาของเจ้าพ่อคาสิโนหนุ่ม "ระวัง!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของคีรินดังขึ้นพร้อมกับสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า เขารวบเอวบางของรินรดากระชากเข้าหาตัวด้วยแรงมหาศาล จนร่างนุ่มนิ่มกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง แรงปะทะนั้นรุนแรงจนลมหายใจของเธอกระเจิดกระเจิง มีดสั้นอาบยาพิษเล่มนั้นเฉี่ยวผ่านหัวไหล่ของเขาไปปักฝังลงบนกรอบประตูเสียงดัง *ปั๊ก!* กลิ่นโลหะและยางมะตอยจากภายนอกตีคลุ้งผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของมาeriaหนุ่ม รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความเย็นเยียบของความตายเพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อเสี้ยววินาทีที่ผ่านมา ปลายจมูกของเธอฝังอยู่กับอกเสื้อเชิ้ตที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงปะปนกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวเล็กกำเสื้อของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบที่เอวของคีรินหนักหน่วงจนแทบช้ำ แต่ในวินาทีนี้ ไม่มีใครสนใจความเจ็บปวดทางกาย "ไอ้สุนัขตัวไหนมันกล้ามาเหยียบอาณาเขตของฉัน..." เสียงของคีรินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ามันกลับสั่นระริกด้วยโทสะที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีวาวโรจน์ในความมืด กวาดมองไปยังมุมมืดของสวนหย่อมด้านนอกที่เงียบสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือหนาอีกข้างเอื้อมไปหยิบปืนพกเก็บเสียงสีดำสนิทออกจากสายคาดไหล่อย่างคล่องแคล่วว่องไว การเคลื่อนไหวของเขาดุดันและทรงพลังราวกับเสือดาวที่พร้อมฉีกกระชากเหยื่อเป็นชิ้นๆ ปัง! กระสุนนัดแรกถูกลั่นออกไปอย่างไร้ความปรานี เสียงเก็บเสียงดัง *ฟึ่บ* แต่ทรงพลังพอกระชากชีวิตใครสักคนให้ร่วงหล่นลงมาจากพุ่มไม้ ร่างของมือสังหารที่ซ่อนตัวอยู่ร่วงผล็อยลงมากองกับพื้นดิน แน่นิ่งสนิทโดยไม่มีโอกาสได้ร้องขอชีวิต "คุณคีริน..." รินรดาครางแผ่วเบาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดซบลงกับอกของเขา เธอนึกถึงคำเตือนเรื่องสงครามธุรกิจระหว่างเขากับเมฆา แต่นี่ไม่ใช่แค่การข่มขู่ มันคือการเอาชีวิต คีรินก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนพลันไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นหยาดน้ำใสคลอหน่วยอยู่ที่หางตาของเธอ ความโกรธเกรี้ยวที่แผดเผาเมื่อครู่ไม่ได้ลดน้อยลง แต่กลับถูกหลอมรวมเข้ากับความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่จะปกป้องเธอให้พ้นจากเงื้อมมือของใครก็ตามที่กล้าแตะต้อง ‘ของเล่น’ ของเขา—ไม่สิ... ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่ของเล่นในสายตาเขาอีกต่อไปแล้ว "เงียบซะรินรดา..." เขากระซิบชิดริมใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน "อยู่กับฉัน... ไม่มีใครหน้าไหนทำอะไรเธอได้ทั้งนั้น" บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางความเงียบงันและกลิ่นอายของความตายที่ยังลอยวนอยู่ในอากาศ คีรินลากตัวเธอถอยเข้าไปในมุมอับของตัวอาคารที่ปลอดภัย ร่างสูงใหญ่ทาบทับปกป้องร่างบางไว้ทั้งหมด มิดชิดและแน่นหนาจนแสงไฟจากภายนอกสาดส่องเข้ามาไม่ถึง ความใกล้ชิดที่แนบ ลมหายใจที่ร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้มทำให้หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำ ความหวาดกลัวจากคมมีดเมื่อครู่ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนประหลาดที่แผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อย สายตาของคีรินที่มองเธอมันไม่ได้มีแค่ความห่วงใย แต่มันเต็มไปด้วยไฟปรารถนาอันเร่าร้อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ นิ้วแกร่งเชยคางมนขึ้นอย่างถือดี บังคับให้เธอมองสบตาเขาในความมืด แววตาของเขาดุดัน เอาแต่ใจ และประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใดๆ "กลัวไหม..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมฝีปาก รสชาติของความตายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหอมหวานของกลิ่นกายหญิงสาว คีรินก้มลงบด ริมฝีปากลงมาอย่างไร้การ The ปรุงแต่ง จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ เรียกร้อง และลงทัณฑ์ความหวาดกลัวของเธอให้สลายหายไป รินรดาครางประท้วงในลำคอเมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกอกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ และเธอเป็นของเขา—ทุกลมหายใจคือของเขาคนเดียวเท่านั้น ความเร่าร้อนท่ามกลางความตายทำให้สติของรินรดาพร่าเลือน เธอยอมพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันป่าเถื่อนแต่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ดึงดูดของเขาอย่างง่ายดาย มือเรียวเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง จูบตอบรับความรุนแรงนั้นด้วยความโหยหาที่ก่อตัวขึ้นในอกอย่างเงียบงัน ทว่า ในขณะที่อารมณ์เสน่หาพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องมือขวาที่วิ่งเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือก็ดังทำลายความเงียบขึ้นเสียก่อน "นายครับ! เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้วครับ... แต่เราพบร่องรอยบางอย่าง" คีรินผละริมฝีปากออกจากเรียวปากบวมเจ่อของรินรดาอย่างไม่สมานฉันท์นัก ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขากวาดสายตามองลูกน้องด้วยความเย็นชา ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูหญิงสาวที่ยังคงหอบหายใจสะท้านด้วยใบหน้าแดงก่ำ "เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้น... และคนที่ส่งมันมาจะต้องชดใช้ด้วยเลือด" คีรินหันหลังเตรียมก้าวออกไปเพื่อจัดการกับปัญหาตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวพ้นเงาของเสาหิน เสียงปรบมือเบาๆ ชวนขนหัวลุกก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องนอก พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืด รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคายของคนที่คีรินจำได้แม่นยำ "ฝีมือไม่เลวนี่คีริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับแววตาท้าทาย "แต่คิดเหรอว่า... ของเล่นชิ้นนี้จะอยู่กับแกไปได้ตลอดรอดฝั่ง?" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน ลมหายใจของเธอสะดุดกึก หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักว่าอันตรายที่แท้จริงไม่ได้มาจากมือสังหารไร้ชื่อเสียงเรียงนาม... แต่มันกำลังยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ