เมฆาปรากฏตัว

แก้วไวน์ทรงสูงในมือของคีรินถูกบีบแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างกำยำจนอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองภาพถ่ายใบล่าสุดบนโต๊ะทำงาน—ภาพที่รินรดากำลังก้าวลงจากรถยนต์ยุโรปคันหรู โดยมีเงาร่างคุ้นตาของชายอีกคนยืนรอรับอยู่เคียงข้าง "เมฆา..." ชื่อนั้นหลุดลอดไรฟันคมด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่เต็มไปด้วยแรงเคียดแค้น คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดวับวาวด้วยเพลิงโทสะ มันกล้าดียังไง ถึงได้บังanอาจยื่นมือเข้ามายุ่มย่ามกับ 'ของเล่น' ที่อยู่ในอาณาเขตของเขา ประตูห้องเปิดผางขึ้นพร้อมกับร่างบางของรินรดาก้าวเข้ามา เธอเพิ่งกลับมาจากธุระนอกคาสิโน และสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันน่าอึดอัดที่กดทับลงมาทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู ดวงตากลมโตไหวระริกยามสบเข้ากับนัยน์ตาคมปลาบที่มองตรงมาดั่งจะกินเลือดกินเนื้อ "ไปไหนมา" น้ำเสียงห้วนสั้นไร้ความปรานีดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คีรินก้าวสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาหาเธอราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องที่ปิดสนิท "ฉัน... ฉันแค่ไปจัดการเรื่องเอกสาร..." เธอกล่าวเสียงสั่น พยายามรักษาความแข็งกร้าวในน้ำเสียงเอาไว้ แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่ออยู่ต่อหน้าแรงกดดันมหาศาลจากเขา "โกหก!" คีรินกระชากเสียงตวาดลั่น มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอแล้วบีบแน่นด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน รินรดา นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่พยายามไม่ส่งเสียงร้องออกมา ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขา "ปล่อยนะคีริน! ฉันเจ็บ!" "เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับผู้หญิงที่กล้าเล่นตุกติกกับฉัน!" คีรินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านจนน่ากลัว "คิดจะไปซบตักมัน รสชาติของเงินจากมือเมฆามันหอมหวานจนเธอติดใจแล้วสินะ รินรดา!" "คุณกำลังพูดบ้าอะไร ฉันไม่รู้จักเมฆาอะไรนั่นทั้งนั้น!" "อย่ามาตอแหล!" อารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกสะกดกลั้นไว้พังทลายลงในเสี้ยววินาที คีรินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้แก้ตัวอีกต่อไปริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน ร้อนแรง และป่าเถื่อนราวกับการลงทัณฑ์ รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งและเบือนหน้าหนี แต่เรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงมหาศาลของเจ้าพ่อหนุ่มได้ มือหนาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างฉีกทึ้งเสื้อผ้าเนื้อบางบนตัวเธอออกอย่างไร้ความปราณี สัมผัสหยาบโลนแต่เปี่ยมด้วยเสน่หาอันเร่าร้อนแผดเผาผิวเนื้อ รินรดาสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินอาบแก้ม แต่คีรินหาได้ใส่ใจไม่ ความหึงหวงและโทสะบดบังทุกเหตุผล เขาลากไล้ริมฝีปากร้อนผ่าวไปตามซอกคอขาวเนียน ขบเม้มจนเกิดรอยแดงกุหลาบซ้ำๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ สติของหญิงสาวเริ่มกระเจิงเมื่อความซาบซ่านเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสอันชำนาญและดุดันของเขาอย่างน่าละอาย เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังประสานไปกับเสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดจากริมฝีปากที่บวมเจ่อ ท่ามกลางห้วงอารมณ์อันลึกซึ้งและร้อนแรงที่แผดเผาทั้งสองร่างจนแทบหลอมละลาย คีรินมอบบทรักอันดุดันและเอาแต่ใจเพื่อตอกย้ำสถานะของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านและแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างทั้งสองสั่นสะท้านก่อนจะร่วงหล่นสู่ห้วงแห่งความสุขสมอย่างรุนแรง ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านของคนทั้งคู่ คีรินซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เปลือยเปล่าของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้ผิวเนื้อ ขณะที่รินรดานอนหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อนและเจ็บปวดร้าวรานไปทั้งร่าง ทว่า... ความเงียบงันนั้นถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณระเบียงห้องที่เปิดแง้มไว้ *แปะ... แปะ... แปะ...* คีรินชะงักกุนซือหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาดำมืดหันขวับไปมองยังเงาดำที่ก้าวออกมาจากม่านบังตา รินรดารีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายด้วยความตกใจ "ช่างเป็นภาพที่เร่าร้อนและดุดันสมคำร่ำลือจริงๆ นะครับ... คุณคีริน" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงแววเย้ยหยันดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'เมฆา' ที่ก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าคมคายแย้มยิ้มเยือกเย็น ดวงตาคมกริบกวาดมองรินรดาที่นอนตัวสั่นอยู่บนเตียง ก่อนจะหันกลับมาสบตากับคีรินที่กำลังแผ่รังสีสังหารออกมาอย่างน่ากลัว "มึงเข้ามาได้ยังไง..." คีรินเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นใหม่อย่างบ้าระห่ำ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ