คำสารภาพในความมืด

กลิ่นอายความคาวเลือดและควันบุหรี่จางๆ ในห้องทำงานส่วนตัวของคีรินดูจะเบาบางลงไปถนัดตา เมื่อสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของชายหนุ่มจับจ้องอยู่ที่ร่างเล็กที่กำลังสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขนของเขา แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ความมืดมิดรอบข้างดูหนาหนักและกดดัน รินรดาพยายามฝืนกลั้นแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านในอก ทั้งความหวาดหวั่นที่เมฆาอาจจะย้อนกลับมาเล่นงาน และความสับสนที่ถูกคีรินกักขังไว้ในกรงขังแห่งราคะนี้อย่างไม่อาจหลีกหนี “หยุดสั่นเสียที...ริน” เสียงทุ้มต่ำพร่าของคีรินดังขึ้นชิดใบหู ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ไปตามแนวสันกรามของเธอเบาๆ ก่อนจะเชยคางมนขึ้นให้สบตากับดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่ซ่อนเร้นความหมายบางอย่างเอาไว้ “คุณต้องการอะไรจากฉันอีก คีริน... พ่อฉันก็ตกอยู่ในมือคุณแล้ว ธุรกิจที่บ้านก็ถูกคุณกลืนกินไปจนหมดสิ้น” รินรดาเค้นเสียงตอบ มือบางพยายามผลักแผงอกแกร่งที่ร้อนดั่งเตาหลอมออกไป แต่เขากลับยิ่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนร่างกายแนบสนิทแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว “ฉันต้องการสิ่งที่เงินกี่หมื่นล้านก็ซื้อไม่ได้” คีรินขยับยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ดูดุดันและอันตรายมากกว่าทุกครั้ง “ฉันต้องการ ‘ความเชื่อใจ’ ที่เธอไม่เคยมีให้ฉันเลยสักครั้งเดียว” “ความเชื่อใจ?” เธอแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคู่สวยวูบไหว “คุณใช้โซ่ตรวนล่ามฉันไว้ แล้วจะหวังให้ฉันมอบหัวใจให้ด้วยความเต็มใจอย่างนั้นหรือ? คุณมันก็แค่ปีศาจที่เห็นความทุกข์ของคนอื่นเป็นความบันเทิง” คีรินไม่ได้โกรธเคืองกับคำด่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับโน้มใบหน้าลงมาจุมพิตที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างถือสิทธิ์ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนรินรดาสะท้านเฮือก สัมผัสที่คุ้นเคยเริ่มแปรเปลี่ยนจากความดิบเถื่อนเป็นความโหยหาที่แฝงไปด้วยความรุนแรงในคราวเดียวกัน มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสแผ่นหลังเนียนละเอียดผ่านเนื้อผ้าบางเบา ปลุกเร้าให้สัญชาตญาณในกายสาวตอบสนองอย่างห้ามไม่ได้ “ปีศาจตนนี้แหละ ที่ปกป้องเธอจากมือสกปรกของเมฆา” คีรินกระซิบเสียงต่ำพลางขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ อย่างยั่วยวน “จำไว้รินรดา ต่อให้โลกทั้งใบจะล่มสลายลงตรงหน้า แต่ถ้าฉันยังอยู่... ไม่มีใครหน้าไหนพรากเธอไปจากฉันได้ แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะหนีไปจากวงแขนนี้” เขารวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว แรงบีบที่มั่นคงสื่อถึงอำนาจเหนือกว่าที่เธอยอมจำนนโดยดุษณี ก่อนจะก้มลงปิดปากเรียวบางด้วยจุมพิตที่รุกเร้าและร้อนแรง รสสัมผัสที่ป่าเถื่อนในตอนแรกเริ่มนุ่มนวลลงแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลง ราวกับเขากำลังพยายามดูดกลืนวิญญาณของเธอเข้าไปไว้ในตัวเขา มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนไล่ไปตามสรีระเย้ายวน ทุกสัมผัสของเขาคือคำสั่งที่ร่างกายเธอโอนอ่อนตามอย่างน่ารังเกียจ เสื้อผ้าอาภรณ์หลุดร่วงกองลงกับพื้นพรมหนานุ่มราวกับไร้ความหมาย คีรินช้อนร่างของรินรดาขึ้นในอ้อมแขนก่อนจะวางเธอลบนโซฟาตัวยาวท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวรำไร แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีเพียงความใคร่ แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาที่ซ่อนเร้นมานานปี “มองหน้าฉัน... ดูสิว่าในสายตาฉัน มีใครซ่อนอยู่บ้าง” เขาแทรกกายเข้าหา ร่างกายที่ประสานกันทำให้ความร้อนในห้องเพิ่มสูงขึ้นจนน่าตกใจ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนแต่ทว่าหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความหมาย รินรดาร้องครางออกมาอย่างไม่อาจกลั้น เสียงนั้นยิ่งกระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มพุ่งทะยานสูงขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันเป็นจังหวะรักที่เร่าร้อน คีรินก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยราวกับเป็นคำสารภาพที่เขาไม่เคยคิดจะพูดออกมา “ริน... รู้ไหมว่าฉันยอมทำลายทุกอย่างในชีวิตลง ก็เพื่อให้ได้อยู่กับเธอแค่คนเดียวในมุมมืดนี้...” ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วงและรวดเร็วขัดจังหวะห้วงอารมณ์ คีรินชะงักกึก นัยน์ตาคมวาวโรจน์ขึ้นในความมืด เขาผละออกจากร่างบางพร้อมกับหยิบเสื้อสูทขึ้นมาคลุมตัวให้เธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปทางประตูที่ถูกผลักออกโดยคนที่เขาไม่คิดว่าจะกล้าทำเช่นนี้ ร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหยันที่เผยให้เห็นภายใต้เงามืดของหมวก “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญของคุณเข้าพอดีนะ... คีริน” คำสารภาพที่ยังไม่ทันจบถูกตัดขาดสะบั้นลง รินรดามองคนที่ก้าวเข้ามาด้วยความตื่นตะลึง มือที่สั่นเทาของเธอคว้าขอบโซฟาไว้แน่น เพราะชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนที่เป็นดั่งฝันร้ายที่สุดของเธอ... คนที่ควรจะตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อห้าปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้กับภูริศร์นะครับ