งานเต้นรำที่เร่าร้อน

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาเคล้าเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันในห้องโถงใหญ่ของคาสิโนหรู ทว่าเสียงเหล่านั้นกลับไม่อาจกลบเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่งของรินรดาได้เลย ชุดราตรีเกาะอกสีแดงเพลิงผ่าสูงเผยให้เห็นเรียวขาเนียนระหง ทุกย่างก้าวที่เธอเดินเคียงข้างร่างสูงใหญ่ของคีรินตกเป็นเป้าสายตาของแขกเหรื่อผู้ทรงอิทธิพลในงานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าสายตาของผู้คนรอบข้าง คือสายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของเจ้าพ่อหนุ่มที่คอยกวาดตามองทุกคืบสเต็ปของเธอ ราวกับหวงแหนสมบัติชิ้นสำคัญไม่ยอมให้ใครกล้าแม้แต่จะชายตามอง “อย่าแม้แต่จะคิดมองผู้ชายคนไหนในงานนี้ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ขณะที่ท่อนแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ฝ่ามือใหญ่ของคีรินลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าภายใต้เนื้อผ้าบางเบาอย่างถือสิทธิ์ ความดิบเถื่อนและเอาแต่ใจแผ่ออกมาจากตัวตนของเขาจนบรรยากาศรอบกายร้อนระอุขึ้นมาอย่างน่าประหลาด “คุณคีรินคะ... นี่มันงานสังคมนะคะ กรุณาปล่อยมือจากฉันก่อนเถอะค่ะ” เธอกระซิบตอบเสียงสั่น พยายามดึงสติและรักษาศักดิ์ศรีท่ามกลางผู้คนนับร้อย แต่ยิ่งเธอขัดขืน อ้อมแขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นราวกับเครื่องพันธนาการเหล็กกล้า “หึ คิดว่าฉันสนใจสายตาคนพวกนี้หรือไง ให้พวกมันรู้ว่าเธอมันเป็นของผู้ชายคนไหน” คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาดุดันฉายแววปรารถนาอันดิบเถื่อนจนเธอต้องรีบเบือนหน้าหนี ทันใดนั้นเอง แสงไฟในห้องโถงก็หรี่ลงพร้อมกับเสียงดนตรีที่เปลี่ยนจังหวะเป็นแทงโก้อันเร่าร้อน เมฆา ศัตรูคู่อาฆาตที่เฝ้ารอจังหวะอยู่ ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น เขากวาดสายตามองรินรดาด้วยความหลงใหลก่อนจะเอ่ยปากขอฟากฟลอนต์เต้นรำกับเธอ “ยินดีต้อนรับครับคุณรินรดา ค่ำคืนนี้คุณดูงดงามจนละสายตาไม่ได้เลย หวังว่าคีรินคงไม่ใจแคบเกินกว่าจะแบ่งปันคู่ควงสักเพลงหรอกนะ” เมฆายิ้มเยาะ คีรินพ่นลมหายใจฮึดฮัดด้วยความไม่พอใจ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ปฏิเสธ รินรดากลับตัดสินใจยื่นมือไปจับกับเมฆาเพื่อตัดปัญหาความขัดแย้งเฉพาะหน้า ทว่านั่นคือความผิดพลาดมหันต์ เมื่อเพลงบรรเลงขึ้น เมฆาไม่ได้พาเธอเต้นตามจังหวะธรรมดา แต่กลับดึงเธอเข้าหาตัวอย่างจงใจเพื่อเยาะเย้ยคีริน “ระวังตัวไว้ให้ดีนะรินรดา ผู้ชายอย่างคีรินไม่เคยรักใครจริง เขาแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือรองรับอารมณ์ มาอยู่กับผมดีกว่า ผมจะให้เกียรติคุณมากกว่าไอ้บ้านั่น” “ถอยไปนะเมฆา!” เธอพยายามผลักไส แต่แรงผู้ชายหรือจะสู้ ร่างบางถูกเหวี่ยงหมุนเข้าสู่อ้อมกอดของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ เพล้ง! เสียงแก้วแชมเปญในมือคีรินแหลกคามือ เศษแก้วบาดฝ่ามือหนาจนเลือดสีแดงฉานหยดลงบนพื้นพรม แต่เจ้าตัวกลับไม่สะิสะท้านเลยสักนิด นัยน์ตาดุดันเปลี่ยนเป็นสีเพลิงด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาเดินสาวเท้ายาวเข้าไปกระชากข้อมือของเมฆาออกอย่างแรงจนอีกฝ่ายเกือบล้มคะมำ “ของของกู... มึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องปลายเล็บ!” คีรินคำรามลั่น เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงอำนาจจนผู้คนในงานต่างถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่เขาจะลากตัวรินรดาเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง ทะยานขึ้นสู่ห้องสวีทส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโนด้วยความเร็วสูง แรงกระชากนั้นเต็มไปด้วยโทสะและสัญชาตญาณความเป็นเจ้าของที่ไม่อาจควบคุมได้ ปัง! ประตูห้องสวีทปิดล็อกลงอย่างแน่นหนา ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนอนคิงไซส์นุ่มฟูอย่างไม่ปรานี คีรินตามมาทาบทับด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอราวกับเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคาอุ้งมือ “คุณคีริน! ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ!” รินรดาหวีดร้องด้วยความตกใจเมื่อฝ่ามือใหญ่ตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัว แรงกดดันจากร่างกายหนาหนักทำให้อากาศในปอดแทบหมดสิ้น “เจ็บเหรอ? เธอกล้าดียังไงไปเต้นรำกับไอ้เมฆา อยากลองดีกับฉันนักใช่ไหมรินรดา!” คีรินคำรามชิดริมฝีปาก เลือดจากมือที่บาดเจ็บเปรอะเปื้อนอยู่บนผิวเนียนนุ่ม ยิ่งสร้างภาพลักษณ์ที่ดิบเถื่อนและเย้ายวนใจจนน่ากลัว ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้อ่อนโยนหรือประนีประนอม แต่เต็มไปด้วยความหึงหวง ดุดัน และเรียกร้อง ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่สามารถสั่นคลอนบุรุษผู้ทรงอำนาจคนนี้ได้เลย ฝ่ามือใหญ่เลื่อนต่ำลงฉีกกระชากชุดราตรีสีแดงเพลิงของเธอออกจนเผยให้เห็นเนินอกอิ่มและผิวเนื้อเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านด้วยความตื่นตระหนก คีรินหายใจหอบกระชั้น แววตาเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่แผดเผาทุกสิ่ง “คุณมัน... คนป่าเถื่อน...” เธอน้ำตาคลอเบ้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ใช่... ฉันมันป่าเถื่อน และเธอต้องจำไว้ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว!” คำประกาศิตนั้นขาดหายไปในลำคอเมื่อเขาประทับริมฝีปากลงบนซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อตีตราจอง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความโกรธเกรี้ยวในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง สัมผัสหยาบโลนแต่เต็มไปด้วยเสน่หาอันร้อนแรงทำให้สมองของเธอกลาย เป็นสีขาวโพลน ศักดิ์ศรีที่เคยค้ำคอเริ่มพังทลายลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสอันทรงพลังของเขา ร่างกายนุ่มหยุ่นบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่คีรินเป็นผู้ชี้นำ เสียงครางหวานเล็ดลอดริมฝีปากออกมายามที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า รสชาติของการยอมจำนนช่างหอมหวานและรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ค่ำคืนนี้ไม่มีรินรดาผู้มีศักดิ์ศรี และไม่มีคีรินผู้เย็นชาอีกต่อไป มีเพียงสัญชาตญาณดิบของคนสองคนที่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งเสน่หาที่ไม่มีวันดับมอด ทว่า ในขณะที่ร่างทั้งสองกำลังจะก้าวข้ามผ่านขอบAดสุดท้ายไปสู่ห้วงแห่งความสุขสมอันลึกซึ้ง เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ... ตามด้วยเสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้อง “นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ สายรายงานว่าคลังสินค้าหลักของเราที่ท่าเรือถูกลอบวางเพลิง ฝีมือของคนของเมฆา!” คีรินหยุดการเคลื่อนไหวทันที นัยน์ตาดุดันฉายประกายอำมหิตขึ้นมาวับวับ เขาก้มลงกระซิบข้างหูรินรดาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำเอาเธอหัวใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม “เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... รินรดา” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ