ความเชื่อใจที่พังทลาย

“เอกสารพวกนี้คืออะไรครับคีริน?” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ขัดกับจังหวะหัวใจซึ่งเต้นรัวเหมือนกลองศึก มือบางสั่นเทาขณะชูแฟ้มสีน้ำตาลที่เธอเพิ่งค้นพบในลิ้นชักลับใต้โต๊ะทำงานของเขาขึ้นมา สิ่งที่อยู่ภายในนั้นไม่ใช่เพียงแค่สัญญาธุรกิจ แต่มันคือผังการดำเนินงานที่ระบุชื่อของเธอและครอบครัวไว้ในฐานะ ‘หมากตัวสำคัญ’ ในเกมการเมืองที่คีรินใช้บดขยี้เมฆา คีรินที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยเรือนกายท่อนบนที่เปลือยเปล่า หยดน้ำยังคงเกาะพราวอยู่ตามมัดกล้ามหน้าท้องและแผงอกแกร่ง เขาหยุดชะงัก สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อกวาดมองสิ่งที่อยู่ในมือเธอ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา “อย่าแตะต้องของที่ไม่ใช่เรื่องของเธอ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำกังวานด้วยอำนาจ เขาขยับกายก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ แต่ละย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “ของที่ไม่ใช่เรื่องของฉันงั้นเหรอ?” เธอเค้นเสียงหัวเราะขื่นๆ น้ำตาแห่งความคับแค้นเริ่มรื้นขึ้นมา “ฉันยอมเป็นของเล่นให้คุณ ยอมขายศักดิ์ศรีให้คุณเหยียบย่ำ เพื่อแลกกับความปลอดภัยของพ่อกับแม่ แต่สุดท้าย... ทั้งหมดมันก็แค่ฉากละครที่คุณเขียนขึ้นมาเพื่อให้เมฆาตายใจ โดยใช้ชีวิตฉันเป็นเดิมพัน!” คีรินไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยแรงบีบมหาศาลก่อนจะกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอปะทะเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่งที่แข็งราวกับเหล็กกล้า กลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยยามนี้กลับกลายเป็นกลิ่นของความลวงที่ชวนสะอิดสะเอียน “หึ… ฉลาดนักนะ” เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟโทสะและตัณหาที่ยากจะแยกแยะ “ใช่ ฉันใช้เธอเป็นตัวล่อ แล้วมันยังไงล่ะ? ในเมื่อผลลัพธ์ที่ได้มันคุ้มค่าขนาดนี้... เธอคิดว่าตัวเองมีค่ามากกว่าเครื่องมือชิ้นหนึ่งงั้นหรือ?” คำพูดนั้นกรีดลงบนหัวใจของเธอเหมือนมีดที่แหลมคม รินรดาพยายามดิ้นรน แต่ยิ่งขัดขืน อ้อมกอดของเขาก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นจนลมหายใจของเธอติดขัด “คุณมันใจร้าย... คุณไม่เคยมีความรู้สึกให้ใครเลยนอกจากตัวเอง” “ความรู้สึก?” คีรินแค่นเสียงหัวเราะ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนขนอ่อนเธอลุกชัน “งั้นฉันจะแสดงให้ดูว่า ถ้าฉันจะ ‘ใช้’ เธอให้คุ้มค่าที่สุด... มันต้องทำยังไง” เขากดจูบลงบนลำคอระหงหนักๆ ฝากรอยช้ำไว้เป็นตราจอง ก่อนจะเลื่อนมือหนาลงไปตามแนวสันหลัง ปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ขวางกั้นความสัมพันธ์นี้ออกไปอย่างถือสิทธิ์ ความโกรธแค้นในใจรินรดาแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสจากเขาเริ่มรุกเร้า ร่างกายของเธอช่างทรยศต่อหัวใจเสียเหลือเกิน ในขณะที่สมองร่ำร้องให้หนี แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับโหยหาสัมผัสที่ดุดันและเร่าร้อนของซาตานร้ายตนนี้ คีรินช้อนตัวเธอขึ้นด้วยวงแขนเดียวแล้วพาร่างระหงไปวางลงบนเตียงกว้างกึ่งกลางห้อง แรงกระแทกเพียงเล็กน้อยทำให้สติเธอพร่าเลือน เขาตามลงมาทาบทับอย่างรวดเร็ว กักขังเธอไว้ใต้ร่างกำยำ ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีเพียงความใคร่ แต่มันมีความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจี้จุดอ่อนของแผนการที่เขาวางไว้มานานหลายปี “จำไว้รินรดา” เขาพึมพำขณะซุกไซ้ซอกคอขาว “ไม่ว่าเธอจะเกลียดฉันแค่ไหน หรือจะคิดว่าฉันหลอกใช้เธออย่างไร... คืนนี้เธอต้องเป็นของฉัน และต้องจำให้ขึ้นใจว่าเธอเป็นสมบัติที่ฉันไม่มีวันปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง แม้แต่เรื่องที่ฉันหลอกใช้เธอ... มันก็เป็นสิทธิ์ที่ฉันพึงมีในฐานะเจ้าของชีวิตเธอ” ความเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นจากการปะทะคารมที่กลายเป็นบทรักที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและหยาดน้ำตา คีรินรุกไล่ทุกตารางนิ้วของร่างกายเธอราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของและลบเลือนความทรงจำเกี่ยวกับ ‘ความจริง’ ที่เธอเพิ่งค้นพบ สัมผัสของเขาในวันนี้ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่มันหนักหน่วง เร่าร้อน และแฝงไปด้วยความกระหายที่จะครอบงำ รินรดากรีดร้องในลำคอเมื่อความต้องการถูกกระตุ้นขึ้นจนถึงขีดสุด ร่างกายบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่เขามอบให้ ทั้งที่ใจหนึ่งอยากผลักไส แต่อีกใจกลับยอมศิโรราบให้อำนาจมืดที่เขาสร้างขึ้นมาล้อมกรอบเธอไว้ ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนแทบจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล คีรินหยุดกึกและถอนริมฝีปากออกช้าๆ มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดของหญิงสาวใต้ร่าง เขาขบกรามแน่นก่อนจะกระซิบคำสั่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น “ถ้าเธอคิดว่าฉันหลอกใช้เธอมาตลอด... งั้นก็น่าจะรู้ไว้อีกอย่างนะ” คีรินขยับตัวลุกขึ้นเพียงเล็กน้อย มือหนาหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาแล้วเปิดหน้าจอที่มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง รินรดามองเห็นชื่อผู้ส่งที่ทำให้ความเย็นวาบแล่นไปทั่วไขสันหลัง... มันคือชื่อของ ‘เมฆา’ “เมฆารู้ที่อยู่ของพ่อกับแม่เธอแล้ว... และตอนนี้ เขากำลังเดินทางไปที่นั่นพร้อมกับของขวัญชิ้นใหญ่ที่คุณจะไม่มีวันลืม” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันแสนเจ็บปวดและร้อนแรงนี้กับภูริศร์นะครับ