บทลงโทษของความเข้าใจผิด

เสียงแก้วไวน์ราคาแพงที่ถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะหินอ่อนอย่างแรงดังสนั่น ก้องกังวานไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวที่มืดสลัว กลิ่นอายของความโกรธเกรี้ยวคุกรุ่นแผ่ซ่านออกมาราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า คีรินยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ารินรดา ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกสุมด้วยความรู้สึก ‘ไม่เชื่อใจ’ จากหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจและจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเขา รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยฝีก้าวหนักหน่วงและรวดเร็วจนเธอยังไม่ทันได้ถอยหลังหนี แผ่นหลังบอบบางก็ชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทองอย่างจัง "คุณยังคิดว่าผมเป็นคนส่งคนไปทำลายเอกสารพวกนั้นสินะ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเยือกเย็น มันไม่ใช่เสียงตะคอก แต่กลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าพายุร้าย คีรินใช้มือหนาข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้เหนือศีรษะเธอ กักขังร่างของหญิงสาวไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปบีบคางอิ่มของเธอไว้อย่างมั่นคงแต่ไม่ถึงกับรุนแรง ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก "ฉัน... ฉันแค่เห็นหลักฐานในแฟ้มนั้น..." รินรดาพยายามหาเสียงของตัวเองเจอ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อกลิ่นกายหอมกรุ่นปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาลอยมาปะทะนาสิก "หลักฐาน? หึ!" คีรินแค่นหัวเราะในลำคออย่างสมเพช เวทนา และโกรธจัด "คุณเชื่อเอกสารกระดาษไร้ค่าพวกนั้น มากกว่าความจริงใจที่ผมแสดงให้คุณเห็นมาตลอดตั้วแต่เราก้าวเข้ามาพัวพันกันอย่างนั้นหรือรินรดา? คุณมองผมเป็นสัตว์ป่าที่จ้องจะทำลายคุณและคนรอบตัวตลอดเวลาสินะ!" "แต่เมฆามัน..." "อย่าเอ่ยชื่อมันออกมาในเวลานี้!" คีรินคำรามลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความหึงหวงและโทสะที่พุ่งพล่าน การที่ผู้หญิงของเขากลับไปคล้อยตามคำยุยงของศัตรูตัวฉกาจอย่างเมฆา นั่นคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและความรู้สึกที่เขาพยายามทุ่มเทมอบให้ แม้ว่าเขาจะเป็นมาเฟียผู้โหดเหี้ยมกับคนทั้งโลก แต่กับเธอกลับยอมยกเว้นให้ทุกอย่าง ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือความระแวงแคลงใจ รินรดานิ่งงั้น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจและอึดอัด เธอยอมรับว่าเธอหวาดกลัวอิทธิพลมืดของเขา แต่เธอก็ไม่เคยคิดอยากให้ความสัมพันธ์ของเราต้องพังทลายลงเพราะมือที่สาม "ในเมื่อคุณไม่เชื่อใจผมด้วยคำพูด..." คีรินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียนจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ "ผมคงต้องใช้ร่างกายและจิตวิญญาณของคุณนี่แหละ เป็นเครื่องพิสูจน์ความจริงทั้งหมด ว่าหัวใจของผมเป็นของใคร และคุณเป็นของใครกันแน่!" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มของเธอทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้ปฏิเสธ การจูบในครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยนหรือประนีประนอมเหมือนทุกครั้ง มีเพียงความดุดัน เร่าร้อน และการลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ดิบเถื่อน คีรินบดขยี้เรียวปากเธอบาปปนความหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาสั่นสะท้าน คาวเลือดจางๆ คละคลุ้งในช่องปากจากแรงขบเม้มที่ไม่อาจควบคุมได้ แต่มันกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณความต้องการที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว มือหนาเลื่อนลงมาสדרךรั้งเอวบางเข้าหาตัวแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง แผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อบดเบียดเข้ากับทรวดทรงอวบอิ่ม รินรดาพยายามทุบอกเขาประท้วงเบาๆ แต่แรงอันน้อยนิดนั้นเทียบไม่ได้เลยกับพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำในตัวของเจ้าพ่อหนุ่ม คีรินรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าคมสันลงมาที่ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานที่เขาโหยหามาตลอดทั้งวัน "อื้อ... คีริน... เจ็บ..." เสียงครางประท้วงเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง เมื่อฟันคมของเขาขบเม้มลงบนลาดไหล่เนียนผ่านเนื้อผ้าจนเกิดรอยแดงช้ำ "เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปกับความรู้สึกที่คุณทำลายความไว้วางใจของผม รินรดา" เขาคำรามชิดผิวเนื้อร้อนผ่าว มืออีกข้างทำหน้าที่จัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าอันเกะกะขวางทางของคู่ออกไปจากเรือนร่างอย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญ ผ้าไหมเนื้อดีร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมทีละชิ้น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดราวกับไข่มุกที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอายและแรงปรารถนา รินรดารู้สึกเหมือนสติกำลังจะหลุดลอย ร่างกายของเธอทรยศต่อความคิด เธอกลัวเขา แต่ในขณะเดียวกันความร้อนรุ่มที่เขาจุดขึ้นกลับแผดเผาจนเธอแทบละลาย คีรินช้อนตัวเธอลอยขึ้นจากพื้นโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมผละออกจากซอกคอ เธอกอดคอเขาไว้โดยอัตโนมัติ เรียวขาเนียนเกี่ยวสะโพกสอบของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองศึก ชายหนุ่มวางร่างบางลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่กลางห้อง แรงกระแทกเบาๆ ทำให้เรือนผมยาวสยายเต็มหมอน คีรินตามทาบทับลงมาดั่งราชสีห์ตะครุบเหยื่อ ดวงตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่ไร้สิ่งปกปิดด้วยความหลงใหลระคนกระหาย หุ่นอวบอิ่มทุกสัดส่วนที่อยู่ภายใต้สายตาของเขากำลังสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น "มองผมสิ... มองตาผม..." เขาสั่งเสียงพร่า มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาเรียวสวยจนเธอบิดเร้าด้วยความเสียวซ่าน "จำไว้ว่ารินรดาคนนี้ เป็นของคีรินคนนี้เพียงผู้เดียว และไม่มีวันเป็นของไอ้หน้าไหนทั้งสิ้น!" รินรดาสบตากับเขา แววตาคู่สวยที่เคยดื้อรั้นตอนนี้ฉายแววจำนนต่อความรู้สึกที่โหมกระหน่ำ เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงใบหน้าคมคายลงมาหาพร้อมกับกระซิบเสียงสั่นพร่าด้วยความยอมจำนน "ฉันเชื่อคุณ... คีริน... ได้โปรด..." คำพูดนั้นราวกับน้ำทิพย์ที่ชโลมเพลิงโทสะในใจของชายหนุ่มให้มอดดับลง เหลือเพียงเปลวไฟแห่งความเสน่หาที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม คีรินก้มลงประกบจูบเธอนุ่มนวลขึ้นแต่ลึกซึ้งและร้อนแรงยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตวัดหยอกล้อกันอย่างเร่าร้อน ขณะที่มือหนาเริ่มลูบไล้สัมผัสทุกสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าอารมณ์ของหญิงสาวให้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ค่ำคืนนี้ไม่มีที่ว่างให้ความเข้าใจผิดอีกต่อไป มีเพียงเสียงหอบหายใจ เสียงครางหวานหู และอุณหภูมิความร้อนของร่างกายที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันรุนแรง ทั้งคู่ต่างพากันดิ่งจมลงไปในห้วงแห่งความสุขสมที่ยาวนานและไร้ทางหลีกหนี ... ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์กำลังดำเนินไปถึงจุดที่แนบแน่นที่สุด เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีรินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานข้างเตียงกลับแผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เสียงเรียกเข้านั้นกะทันหันจนรินรดาสะดุ้งเฮือก คีรินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขาเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ทว่าทันทีที่กวาดสายตาดูชื่อบนหน้าจอ ร่างกายกำยำที่กำลังคร่อมทับอยู่บนร่างของหญิงสาวก็ชะงักงิ่ง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย เมื่อปรากฏชื่อของบุคคลที่เขาคิดว่าน่าจะอยู่ห่างไกลจากที่นี่หลายร้อยไมล์... และเป็นคนเดียวกับที่เขาเพิ่งสั่งลูกน้องตามล่าตัว สายเรียกเข้าจาก... "เมฆา" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้กับภูริศร์นะครับ