ความขัดแย้งที่เริ่มก่อตัว

ควันบุหรี่สีเทายังคงลอยวนอยู่รอบกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีของคีรินหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องร่างบางที่จงใจเดินนضعเข้าหาด้วยท่าทีเย้ายวนเกินความจำเป็น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนกับกลิ่นไอร้อนจากร่างกายของรินรดา ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวกว้างใหญ่ตลบอบอวลไปด้วยความตึงเครียดอันตราย "คุณอยากได้ยินเสียงโวยวายของฉันมากนักไม่ใช่เหรอคะ... คุณคีริน" รินรดาจงใจใช้น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มปนเย้ยหยัน เธอโน้มตัวลงต่ำจนหน้าอกอิ่มแนบชิดกับขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี ปล่อยให้เส้นผมยาวสลวยระลงเคลียไหล่เปลือยเปล่า แววตาของหญิงสาวท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม แม้ว่าภายในใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึกก็ตาม คีรินไม่ขยับเขยื้อn เขาเพียงแต่วางมวนบุหรี่ลงบนที่เขี่ยอย่างใจเย็น นัยน์ตาดำมืดลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบ่อไล่สายตามองสำรวจเรือนร่างอรชรที่จงใจยั่วยุเขาอย่างอุกอาจ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากหยักหนา "คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะรำคาญจนไล่เธอออกไปให้พ้นหน้าสินะ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างเยือกเย็น ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะในลำคอ "เด็กน้อย... เธอกำลังเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาตัวเธอเองให้มอดไหม้เป็นจุล" "ถ้าไฟดวงนี้มันจะแผดเผาคุณให้ร้อนรนจนทนไม่ไหวด้วย ฉันก็ยินดีค่ะ" เธอยังคงยิ้มสู้ แม้ขาเรียจะเริ่มสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นเขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักรางเลือน ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม คีรินไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของเธอปะทะเข้ากับอกแกร่งของเขาอย่างจัง แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจของรินรดากระตุกวูบ ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่แทบจะละลายหายไปในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับไอความร้อนและพละกำลังดิบเถื่อนที่เหนือกว่า "ปากเก่งนักนะ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ "อยากยั่วยวนฉันนักใช่ไหม? งั้นก็รับผลที่ตามIห้ไอร้อนนี่ก็แล้วกัน" ริมฝีปากหยักประกบจูบลงมาที่กลีบปากนุ่มทันทีอย่างไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว เป็นจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดุดัน ร้อนแรง และการลงทัณฑ์เพื่อสั่งสอนให้หญิงสาวรู้ว่าเธอไม่ควรเล่นกับความอดทนของมาเฟียผู้เอาแต่ใจ รินรดาสส่งเสียงประท้วงอู้อี้อยู่ในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีและใช้มือเรียวดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานแรงมหาศาลของชายหนุ่มได้ ลิ้นร้อนแทรกซึมกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดุดันและกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับความหวานล้ำของหญิงสาว สร้างแรงกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้ลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว คีรินขบเม้มริมฝีปากเธอบางเบาจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนจะผละออกมาชั่วครู่เพื่อให้เธอได้หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทและหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น รินรดาจ้องมองเขาด้วยความโกรธเกรี้ยวแต่กลับถูกความวาบหวามเล่นงานจนร่างกายอ่อนระทวย "คน... คนป่าเถื่อน..." "ใช่... ฉันมันป่าเถื่อน" คีรินยิ้มเยาะ มือหนาเลื่อนขึ้นกอบกุมคางเรียว บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา "และเธอก็เป็นคนวิ่งเข้าหาความป่าเถื่อนนี้เอง รินรดา... จำใส่สมองไว้ว่าอย่าคิดลองดีกับฉันอีก" ไม่รอให้เธอได้ตอบโต้ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาอีกครั้ง คราวนี้ลึกซึ้งและดุดันยิ่งกว่าเดิม ร่างบางถูกอุ้มลอยขึ้นจากพื้นด้วยแขนเพียงข้างเดียว ก่อนที่แผ่นหลังนุ่มจะสัมผัสลงกับโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องทำงาน คีรินทาบทับร่างหนาลงมาปิดกั้นทุกทางหนี มือใหญ่ลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนผ่านเนื้อผ้าที่สั่นสะท้านภายใต้การควบคุมของเขา สัมผัสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิวจนรินรดาเผลอครางแผ่วในลำคออย่างลืมตัว ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวที่เธอพยายามขัดJัดแต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดยกใหญ่ ทำให้ทั้งสองคนชะงักค้าง "นายครับ... มีเรื่องด่วน! เมฆาพาคนบุกเข้ามาที่ชั้นล่างของคาสิโนแล้วครับ!" คีรินชะงักมือที่กำลังลูบไล้สะโพกมน ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธทันที เขาสบถออกมาคำหนึ่งอย่างหัวเสีย ก่อนจะผละตัวออกจากร่างของรินรดาที่นอนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว ชายหนุ่มจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว หันมามองหญิงสาวที่นอนหน้าแดงก่ำอยู่บนโซฟาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เธอรอดตัวไปก่อน... รินรดา แต่คืนนี้ เรายังเคลียร์กันไม่จบแน่" พูดจบร่างสูงก็หันหลังคว้าปืนพกสีดำสนิทจากลิ้นชักโต๊ะทำงานมาเหน็บไว้ที่เอว แล้วสาวเท้ายาวๆ เดินออกจากห้องไปทันทีทิ้งให้รินรดานอนสั่นเทาอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันและหัวใจที่เต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนภูริศร์เสมอมานะครับ