รอยประทับแห่งความอับอาย

กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายกำยำของผู้เป็นนายยังคงอบอวลอยู่ทั่วห้องนอนเพนต์เฮาส์หรู รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพหญิงสาวผู้พ่ายแพ้ ร่างกายเปลือยเปล่าของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยสีุ่กุหลาบและรอยประทับที่เขาจงใจฝากฝังไว้ทั่วเรือนร่าง ราวกับตราประทับความเป็นเจ้าของที่ประกาศให้โลกรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือนักโทษทางอารมณ์ของ 'คีริน' แต่เพียงผู้เดียว ประตูห้องเปิดผางขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษที่ก้าวเข้ามาด้วยฝีก้าวหนักแน่น แววตาดุดันคู่นั้นกวาดมองเรือนร่างอรชรที่พยายามใช้มือเรียวปิดบังรอยแผลเป็นทางใจ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึกของเจ้าพ่อหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในโลกใบนี้ "ถูกใจร่องรอยที่ฉันมอบให้ไหมล่ะ รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นราวกับกระซิบข้างหู ทั้งที่เขายังยืนอยู่ห่างออกไปหลายก้าว คีรินสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยแรงกดดันมหาศาล มือหนารวบข้อมือบางทั้งสองข้างไขว้ไว้ด้านหลังอย่างง่ายดาย ก่อนจะดึงรั้งร่างสั่นสะท้านเข้ามาแนบชิดแผงอกแกร่ง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงที่เวลานี้เต็มไปด้วยรอยจุมพิตสีเข้มจนเธอน้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัปยศอดสู "คุณคีริน... ปล่อยฉันนะ คุณทำเกินไปแล้ว..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือหนีพันธนาการอันแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก แต่ยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ วงแขนแข็งแรงก็ยิ่งรัดแน่นราวกับงูเหลือมที่กำลังโอบรัดเหยื่อ "เกินไปงั้นเหรอ? หึ..." คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดิบเถื่อน เขาโน้มใบหน้าลงฝังจมูกโด่งคมลงบนซอกคอขาวเนียนสูดดมความหอมหวานที่ติดตรึงใจ ปลายลิ้นร้อนลากผ่านรอยเดิมที่เคยทำไว้จนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่าง "จำไว้ว่ารอยพวกนี้คือเครื่องเตือนความจำ ว่าเธอเป็นของใคร และมีไว้เพื่อปรนเปรอความสุขให้ฉันคนเดียวเท่านั้น" มือหนาเลื่อนลงมาบั้นท้ายกลมกลึง บีบเค้นหนักหน่วงจนเธอต้องหลุดเสียงครางประท้วงด้วยความเจ็บปวดปนเสียวซ่าน รสชาติแห่งความอัปยศผสมผสานเข้ากับแรงปรารถนาอันป่าเถื่อนที่คีรินจงใจปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่สนใจศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ของเธอเลยแม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว รินรดาเป็นเพียงสิ่งเสพติดชั้นดีที่ยิ่งขัดขืน เขาก็ยิ่งอยากบดขยี้ให้แหลกคามือ ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบปิดกั้นเสียงสะอื้นไห้ของเธออย่างไร้ความปรานี บดขยี้เรียวปากนุ่มนวลอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งด้วยแรงอันน้อยนิด แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับรสจูบอันดุดันและช่ำชองที่สูบ ⁠ฉีดสติสัมปชัญญะของเธอให้ล่องลอย ร่างกายของเธอร้อนรุ่มขึ้นมาสวนทางกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม คีรินผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์เสน่หาที่ตีรวนกันมั่วซั่ว เขาอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่รอให้เธอตั้งตัว ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนกว้างที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นCologneราคาแพงและกลิ่นกายของทั้งคู่ "คุณจะทำอะไร... ปล่อยฉันนะ!" เธอร้องประท้วงเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับฟูกนุ่ม "ทำหน้าที่ของเธอไง... ที่รัก" คีรินทาบทับร่างหนาลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างกำยำ ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริก "วันนี้ทั้งวัน... เธอจะต้องจดจำรอยประทับพวกนี้ให้ขึ้นใจ ว่าไม่มีวันหนีพ้นมือฉันไปได้" บทเพลงรักอันเร่าร้อนและดิบเถื่อนเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด คีรินไม่ได้มอบความอ่อนโยนให้ เธอคือดอกไม้ป่าที่เขาต้องขยี้ให้ช้ำคามือเพื่อสลักชื่อเขาลงไปในวิญญาณ ร่างกายที่แนบสนิท เสียงครางหวานหูที่เล็ดลอด และสัมผัสวาบหวามที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ ทำให้รินรดายอมจำนนต่อชะตากรรมอย่างน่าสมเพชตัวเอง เธอกอดแผ่นหลังแกร่งไว้แน่น พร้อมกับปล่อยให้เปลวเพลิงแห่งความใคร่แผดเผาศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ผ่านไปหลายชั่วโมง ร่างบางนอนหอบสะท้านอยู่บนเตียงยับยู่ยี่ คีรินสวมเสื้อคลุมอาบน้ำยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงห้อง สายตาคมกริบมองทัศนียภาพยามบ่ายของเมืองหลวง ก่อนที่เสียงเคาะประตูด้านนอกจะดังขึ้นสามครั้ง ลูกน้องคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ถือแท็บเล็ตยื่นให้ผู้เป็นนายทันที "นายครับ... มีเรื่องด่วน เมฆาเคลื่อนไหวแล้วครับ มันกำลังส่งคนบุกรุกเข้ามาทางโกดังสินค้าโซน B และดูเหมือนว่า... มันจะรู้เรื่องของ "คุณรินรดา" แล้วด้วยครับ" คีรินหรี่ตาลงเล็กน้อย ควันบุหรี่สีเทาพวยพุ่งออกจากริมฝีปากหยัก มุมปากกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ