หนีไปให้พ้น

เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากกุญแจสำรองที่เธอแอบฉกมาจากลิ้นชักของแม่บ้านเมื่อช่วงบ่าย คือเสียงแห่งอิสรภาพเดียวที่ดังอยู่ในโสตประสาท รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มขณะที่มือเรียวสั่นเทาพยายามไขกุญแจประตูหนีบานหลังของคฤหาสน์หลังใหญ่ มันยากเย็นเหลือเกิน... ทุกวินาทีที่ผ่านไปราวกับมีเงาของมัจจุราชคอยหายใจรดต้นคอ คีรินไม่ใช่ผู้ชายที่จะยอมปล่อยให้สิ่งที่เขาตีตราจองไว้หลุดมือไปได้ง่ายๆ ยิ่งเขากักขังเธอไว้ด้วยความเร่าร้อนและอำนาจดิบเถื่อนเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งตระหนักว่าหากคืนนี้เธอไม่ไปจากที่นี่ เธอก็จะสูญเสียตัวตนและจิตวิญญาณไปภายใต้เงาของเขาจนหมดสิ้น "คิดจะไปไหน... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากความมืดด้านหลังเล่นเอาเลือดในกายของหญิงสาวเย็นเฉียบลงฉับพลัน ร่างบางสะดุ้งสุดตัว กุญแจในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินอ่อนเสียงดังเคร้ง ความหวังที่จะได้หลุดพ้นพังทลายลงในพริบตา กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาโชยปะทะนาสิก ก่อนที่วงแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กจะคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วกระชากเข้าหาเรือนร่างกำยำอย่างไร้ความปรานี "ปล่อยฉันนะ!" รินรดาหวีดร้องพร้อมกับดิ้นรนสุดแรงเกิด เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบที่เปล่งประกายความดุดันราวดอกไม้ไฟในความมืด คีรินไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาใช้มือหนาเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้หลังไว้ด้วยกันอย่างง่ายดาย ก่อนจะดันร่างของเธอแนบชิดติดกับบานประตูไม้สักจนแผ่นหลังบางสะท้านเฮือก แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายของเขาแผดเผาผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าจนเธอแทบหายใจไม่ออก "กล้ามากนะที่คิดจะหนีฉัน" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและต่ำลึก มันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปลุกเร้าจนน่ากลัว แต่กระนั้น แววตาของเจ้าพ่อหนุ่มกลับพะเนิดไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง "คิดว่าปีกแค่นี้จะบินพ้นกรงของฉันงั้นเหรอ หืม..." "คุณมันบ้า... คีริน! ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณนะ!" เธอยังคงพยายามเชิดหน้าสู้ แม้หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นจะคลอหน่วยเต็มเบ้า "ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันขอร้อง... ให้ฉันได้มีชีวิตเป็นของตัวเองบ้าง" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยียบเย็นและทรงพลังจนเธอใจส้อม ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำให้สติของเธอกระเจิดกระเจิง รสสัมผัสจากความใกล้ชิดนี้มักจะมีอิทธิพลเหนือเหตุผลของเธอเสมอ และเขาก็รู้จุดอ่อนนั้นดีที่สุด "ชีวิตเธอ... ร่างกายเธอ... ลมหายใจของเธอตอนนี้ เป็นของฉัน ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเลือกก้าวเข้ามาในโลกของฉันแล้ว" ริมฝีปากหยักลึกกดจูบลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างถือสิทธิ์ ความเร่าร้อนที่แฝงมากับสัมผัสรุนแรงทำให้รินรดากลั้นเสียงครางประท้วงแทบไม่อยู่ ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบลงทีละน้อยเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาไล้เลียผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่ม มือหนาที่เคยพันธนาการข้อมือเปลี่ยนมาบีบเคล้นสะโพกอิ่มผ่านเนื้อผ้า ลากไล้ขึ้นมาสัมผัสส่วนโค้งเว้าด้วยความช่ำชองและจงใจทรมาน "อื้อ... อย่า..." เสียงครางปฏิเสธช่างเบาหวิวและไร้พลังเหลือเกิน เมื่อเรียวปากของเขาครอบครองเรียวปากเธออย่างดุดัน รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเว้าวอนผสมผสานกันจนเธอแทบละลายคาอ้อมแขน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ซ่านสั่นไปทั่วสรรพางค์กาย เขาต้อนเธอจนมุม ทั้งด้วยอารมณ์เสน่หาและอำนาจที่เหนือกว่า รินรดารู้สึกได้ถึงความพ่ายแพ้ที่คืบคลานเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง เธอเกลียดตัวเองที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขา เกลียดที่ร่างกายนี้ตอบสนองเขาอย่างซื่อสัตย์เกินไป ทว่า ในขณะที่คีรินกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความหอมหวานและแรงดึงดูดระหว่างกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบก็สาดส่องเข้ามาทางสวนด้านหลังตัวบ้าน ลูกน้องคนสนิทของเขาเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกพร้อมกับรายงานเสียงสั่น "นายครับ! แย่แล้วครับ... เมฆากำลังนำคนบุกเข้ามาทางประตูหน้า ลูกน้องของเรากำลังปะทะกันอยู่!" คีรินชะงักกึก ดวงตาคมกริบผละจากใบหน้าหวานฉ่ำของนางเอกหันไปมองลูกน้องทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นถนัดตา มือหนาที่เคยเคล้นคลำเรือนร่างอรชรค่อยๆ คลายออก แต่ก่อนที่เขาจะหันไปจัดการกับปัญหาตรงหน้า คีรินก็โน้มใบลงกระซิบที่ข้างใบหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่ทำให้เธอขนลุกซู่ไปถึงกระดูกดำ "อยู่ตรงนี้... ห้ามไปไหนเด็ดขาด" คีรินกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ "เพราะถ้าคืนนี้ฉันจัดการไอ้เมฆาเสร็จ คนที่ฉันจะหันมาจัดการต่อ... คือเธอ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ