ขังเธอไว้ในหัวใจ

เสียงถอนหายใจหนักหน่วงของคีรินดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำอยู่ในอกหนา ความเงียบงันภายในห้องนอนกว้างขวางตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเร่าร้อนที่เพิ่งมอดดับลง แต่ไฟแห่งความปรารถนากลับไม่ได้ลดทอนลงเลยแม้แต่น้อย รินรดานอนหอบสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขา เรือนร่างเปลือยเปล่าแนบชิดติดกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยข่วนจากเล็บของเธอเอง หญิงสาวเบือนหน้าหนีไปยังผนังกระจกใสที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามราตรี ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ ปนเปไปกับความวับW0Mในห้วงอารมณ์ที่เขาเพิ่งกระชากลากถูเธอให้ดำดิ่งลงไป “มองอะไร หืม?” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบติดริมใบหูของคนใต้ร่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนรินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ มือหนาของเจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มปัดปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากกรอบหน้าหวานอย่างเบามือ—สัมผัสที่ขัดแย้งกับความดิบเถื่อนในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง คีรินจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่เขาเพิ่งปรนเปรอความเสียวซ่านให้จนหมดแรง รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอพยายามขยับตัวหนีสัมผัสหนักหน่วงที่โอบรัดเอวคอดไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก “ปล่อยฉันได้หรือยังคะ… คุณคีริน” น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับแข็งกร้าว “ปล่อย?” คีรินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน นิ้วเรียวยาวไล้ตามแนวสันหลังโค้งเว้าของเธอลงไปจนถึงสะโพกมน ทำให้รินรดากลั้นเสียงสะดุ้งเฮือกและเกร็งร่างเข้าหากันโดยอัตโนมัติ “เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร รินรดา… ของเล่นชิ้นโปรดที่ฉันอุตส่าห์หามาได้ด้วยเงินมหาศาล คิดว่าฉันจะเบื่อแล้วเขี่ยทิ้งง่ายๆ อย่างนั้นหรือไง” “ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ! ฉันเป็นคน… มีชีวิต มีจิตใจ!” หญิงสาวตวาดกลับอย่างเหลืออด มือเรียวทุบลงบนอกแกร่งเต็มแรงเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ แต่แรงแค่นั้นกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวของเสือร้าย คีรินรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ร่างหนาทาบทับลงมาจนน้ำหนักทั้งหมดกดทับลงบนเรือนร่างบอบบาง “ใช่… เธอเป็นคน และเป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกอยาก ‘เก็บ’ ไว้ดูเล่นนานๆ” สายตาของเขาไม่ได้ล้อเล่น มันเต็มไปด้วยความครอบครองและความกระหายที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้ามาแตะต้องของๆ เขา “เมฆามันอยากได้ตัวเธอนักใช่ไหม? มันถึงได้ส่งคนมาป้วนเปี้ยนแถวคาสิโนของฉัน… แต่ฝันไปเถอะ รินรดา ต่อให้แผ่นดินนี้ลุกเป็นไฟ เธอก็ไม่มีวันได้ไปไหนทั้งนั้น!” คำประกาศิตนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบ ความหวาดกลัววิ่งพล่านเข้ามาในอกของรินรดา เมื่อนึกถึงเมฆา คู่แข่งทางธุรกิจที่อำมหิตไม่แพ้กัน เธอก็ไม่ต่างอะไรจากเหยื่อที่ติดอยู่ระหว่างเสือสองตัว “คุณมันเห็นแก่ตัว… คุณขังฉันไว้เพราะต้องการเอาชนะเขาต่างหาก!” “จะเพราะเหตุผลอะไรก็ช่าง!” คีรินคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านจนน่ากลัว “แต่จำใส่สมองของเธอไว้… ร่างกายนี้ จิตวิญญาณนี้ แม้แต่ลมหายใจของเธอตอนนี้ มันเป็นของคีรินคนนี้คนเดียว!” ริมฝีปากร้อนจัดประกบจูบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ดุดัน รุกไล่ และเอาแต่ใจ ปิดกั้นทุกคำปฏิเสธของเธอ รินรดาพยายามเม้มปากแน่น แต่มีหรือที่คนอย่างคีรินจะยอมจำนน มือหนาเลื่อนลงไปบีบกรามมนให้เผยอออก ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม ความเร่าร้อนที่คุโชนขึ้นมาอีกครั้งทำให้ห้องทั้งห้องราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งราคะและอำนาจ สัมผัสที่ไล้ไปตามผิวเนื้อเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความนุ่มนวลอย่างจงใจ มือของเขาปัดป่ายไปทั่วเรือนร่าง ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายของหญิงสาวให้ตื่นขึ้นมาต่อต้านความนึกคิด รินรดาสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วร้ายกาจแตะสัมผัสจุดอ่อนไหว เสียงครางประท้วงในลำคอแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหอบกระเส่าเมื่อคีรินจงใจขยับสะโพกเข้าหา สร้างความสั่นสะท้านที่ลึกซึ้งและยากจะต้านทาน คีรินก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงกุหลาบซ้ำๆ ราวกับต้องการประทับตราชusลัษณ์แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวท่ามกลางความมืดมิด ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการบังคับและข้อแลกเปลี่ยน ตอนนี้กลับบิด “อื้อ… คุณคีริน…” รินรดาครางชื่อเขาออกมาด้วยความพ่ายแพ้ แขนเรียวที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นโอบรอบคอแกร่ง บีบไหล่หนาแน่นในยามที่คลื่นความสุขสมซัดสาดเข้ามาจนร่างบางแอ่นโค้งรับสัมผัสร้อนแรงนั้นอย่างลืมตัว คีรินกอดกระชับร่างนุ่มนิ่มไว้แน่นในอ้อมแขน ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังกัดกินหัวใจด้านชาของเขา มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกายภาพ แต่มันคือความกระหายที่ไม่อาจหาคำตอบได้… เขาไม่อยากปล่อยเธอไปจริงๆ ไม่อยากให้รินรดาหลุดมือไปอยู่ในเงื้อมมือของใครหน้าไหนทั้งสิ้น ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนอันเร่าร้อน ขณะที่ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มกลับมาสงบลง คีรินกอดร่างเปลือยเปล่าของเธอนอนแนบชิดกับอก เขากระซิบเบาๆ ข้างใบหูที่ยังคงแดงก่ำด้วยฤทธิ์สวาท “ต่อให้เธอพยายามหนีไปสุดขอบโลก… ฉันก็จะขุดเธอกลับมาฝังไว้ในอ้อมกอดนี้เหมือนเดิม จำไว้” *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบทำลายความเงียบ ตามด้วยเสียงทุ้มกระวนกระวายของลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว… สายรายงานว่า เมฆากำลังส่งคนบุกเข้ามาล้อมคาสิโนฝั่งตะวันตก และเป้าหมายของมันคือ… คุณรินรดาครับ!” คีรินชะงัก แววตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะอันน่ากลัว ร่างหนาผุดลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างรวดเร็ว ในขณะที่รินรดาร่างกายชาดิ่งด้วยความตกใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ