ความหึงหวงที่ไร้เหตุผล

แก้วไวน์คริสตัลในมือหนาถูกบีบเข้าหากันจนเกิดเสียงลั่นกรอบราวกับมันจะแหลกละเอียดคามือ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวสีนิลคู่นั้นกวาดมองภาพเบื้องล่างจากระเบียงชั้นสองของห้องจัดเลี้ยงวีไอพีด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนจนแทบแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า รินรดาภรรยาในนามของเขากำลังยืนสนทนากับใครบางคน—และไอ้สารเลวคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่มันคือ "เมฆา" ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะแย่งชิงทุกอย่างไปจากมือเขา รอยยิ้มที่เมฆากำลังส่งให้หญิงสาว ร่างสูงโปร่งที่โน้มตัวลงกระซิบกระซาบใกล้ชิดจนเกินงาม ภาพเหล่านั้นทำลายสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิดของคีรินให้พังทลายลงในพริบตา ความหึงหวงที่ไร้เหตุผลและกัดกินหัวใจดิบเถื่อนมาเนิ่นนานระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม สำหรับคีรินแล้ว... รินรดาคือสิ่งของชิ้นเดียวที่ประกาศิตสิทธิ์ขาดไว้ด้วยเลือดและอำนาจ ไม่มีหน้าอินทร์หน้าพรหมหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้อง แม้แต่ปลายนิ้วก็ไม่มีวัน ปัง! เสียงประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังห้องเสียงดังสนั่น ร่างสูงใหญ่ก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยออร่าแห่งความดุดันและคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายอันตราย รินรดาที่เพิ่งผละตัวจากการสนทนาสะดุ้งสุดตัว หันมาเผชิญหน้ากับสามีผู้ทรงอิทธิพลที่ตอนนี้ดวงตาวาวโรจน์ราวกกับซาตานร้าย "คุณคีริน..." น้ำเสียงหวานเอ่ยเรียกด้วยความตกใจ เมื่อเห็นกรามหนาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน คีรินไม่รอให้เธอได้พูดอะไรมากกว่านั้น ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวรวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบางแล้วออกแรงบีบอย่างไม่ปรานีปราศรัย รินรดา นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่ก็ไร้ผล "ปล่อยนะ! ฉันเจ็บ!" เธอร้องประท้วงด้วยความไม่พอใจ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกผสมผสานกับความดื้อรั้นที่มักทำให้เขาอยากจะขยี้ให้แหลกคามืออยู่เสมอ "เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับผู้หญิงที่ทำตัวร่านเร่หาผู้ชายไปทั่ว!" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น ความหึงหวงบดบังจนหมดสิ้นซึ่งเหตุผล "เมื่อกี้มันคุยอะไรกัน สนุกมากนักใช่ไหม ถึงต้องส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ไอ้สวะนั่นแบบนั้น!" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" รินรดาตวาดกลับอย่างเหลืออด ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เธอไม่ยอมก้มหัวให้ความไร้เหตุผลของเขา "ฉันแค่คุยงานเรื่องการกุศลกับคุณเมฆาตามมารยาททางสังคม ไม่ได้ทำตัวสำส่อนอย่างที่คุณกล่าวหา!" "มารยาทงั้นเหรอมารยาท!" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาดุดันโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบชิดติดกับแก้มเนียน กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้พลุ่งพล่าน "จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอไว้รินรดา... เธอเป็นเมียของฉัน เป็นของเล่นบนเตียงของฉัน และไม่มีสิทธิ์ไปแย้มยิ้มให้ผู้ชายหน้าไหนทั้งสิ้น โดยเฉพาะไอ้เมฆา!" แรงปะทะทางอารมณ์พุ่งทะยานถึงขีดสุด คีรินลากตัวหญิงสาวกึ่งเดินกึ่งบังคับให้ออกจากงานเลี้ยงระVิบระยับนั้นทันที ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อที่หันมามองด้วยความตกใจแต่ไม่มีใครกล้าสบตาหรือยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ประตูห้องสูทส่วนตัวถูกปิดล็อกลงกลอนอย่างแน่นหนาด้วยฝ่ามือใหญ่ แรงเหวี่ยงเบาๆ ทำให้ร่างบางเซถลาลงไปนอนแผ่หลาบนقเตียงคิงไซส์กว้าง รินรดาผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว พร้อมจะต่อ ทว่าคีรินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อ้าปากเถียงอีกต่อไป ร่างหนาทาบทับลงมาทันที กักขังร่างบอบบางไว้ใต้พันธนาการแห่งเรือนร่างกำยำ น้ำหนักตัวที่กดทับลงมาทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก "คุณจะทำอะไร... อื้อ!" ริมฝีปากหยักลึกก้มลงประกบปิดเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่ฟังเสียงทททททททททททานใดๆ ทั้งสิ้น จุมพิตในครานี้ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มีเพียงความดุดัน ร้อนแรง และป่าเถื่อน ราวกับต้องการลงทัณฑ์หญิงสาวให้หลาบจำ คีรินขบเม้มริมฝีปากนุ่มจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รินรดาทุบตีลาดไหล่กว้างด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวหนังของเสือร้าย รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนทำให้สติของหญิงสาวพร่าเลือน ความโกรธเกรี้ยวค่อยๆ ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่แล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้าชุดราตรีราคาแพง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเผลอครางแผ่วเบาออกมาอย่างลืมตัว คีรินผละริมฝีปากออกเล็กน้อย นัยน์ตาสีครามพินิจมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการจุมพิตเมื่อครู่ หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ความปรารถนาอันดิบเถื่อนพุ่งพล่านจนยากจะหักห้ามใจ "ปากเก่งนักนะ... แต่สุดท้ายก็ร่างกายสั่นสะท้านเพราะฉันทุกที" เสียงกระซิบพร่าทุ้มชิดใบหูเต็มไปด้วยความเย้ายวนและเหนือกว่า มือหนากระชากซิปชุดราตรีด้านหลังลงอย่างแรง เนื้อผ้าสีสวยปริแยกออกเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและชุดชั้นในลูกไม้สีดำสนิทที่ตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ รินรดาสะดุ้งเฮือกด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กพยายามย้อมรั้งข้อมือเขาไว้ "อย่า... คีริน พอได้แล้ว..." เสียงหวานสั่นพร่า ดวงตาคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับ "ไม่พอ... วันนี้ฉันจะทำให้เธอลืมไม่ลง ว่าใครคือเจ้าของร่างקסและหัวใจของเธอจริงๆ" คีรินไม่ฟังคำทททาน สัมผัสอันร้อนรุ่มประทับตราจูบไปทั่วลาดไหล่เนียนและเนินอกอิ่ม ความนุ่มหยุ่นในอุ้งมือใหญ่ทำให้เขาขยำเคล้นคลึงอย่างมันมือ สัมผัสที่ลึกซึ้งและป่าเถื่อนหลอมรวมความโกรธเกรี้ยวและความปรารถนาเข้าไว้ด้วยกัน ร่างกายแนบชิดสนิทจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและความเร่าร้อนที่แผดเผาร่างกายทั้งสอง ความสุขสมและแรงปรารถนาพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด รินรดาจำต้องยอมจำนนต่อสัมผัสอันทรงพลังของเขา ปล่อยให้ความหึงหวงและไฟเสน่หาเผาผลาญทقอย่างให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์รักกำลังลึกซึ้งและดิ่งลึกถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังแผดเสียงขึ้นทำลายบรรยากาศ คีรินชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นอย่างขัดเคือง เขาละสายตาจากเรือนร่างเย้ายวนเบื้องล่าง หันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ปรากฏชื่อบนหน้าจอคือเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวจากเลขานุการมือขวา พร้อมข้อความแจ้งเตือนด่วนที่สะดุดตาว่า: **"พบร่องรอยการเคลื่อนไหวของสายลับจากกลุ่มศัตรู แอบลอบเข้ามาในเขตคาสิโนชั้นในแล้วครับนาย!"** ดวงตาคมกริบของเจ้าพ่อหนุ่มหันกลับมามองรินรดาที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่าง นัยน์ตาสีครามฉายแววอำมหิตและเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ