ดาบที่ชี้เข้าหาคนใกล้ตัว

"หากพวกท่านยังจำกลิ่นอายคาวเลือดบนลานประหารในชาติก่อนไม่ได้ ข้าก็ยินดีจะใช้ปลายกระบี่นี้... ช่วยเคาะความทรงจำให้พวกท่านอีกสักครั้งนะคะ" สุ้มเสียงของหลินฟางเซียนราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความโกรธเกรี้ยว ทว่ากลับเยือกเย็นเสียจนเหล่าบุรุษตระกูลหลินที่นั่งอยู่เบื้องล่างถึงกับสันหลังวาบวาบ แสงเทียนสีชาดวับแวมสาดส่องลงบนเรือนร่างอรชรในอาภรณ์ไหมปักลายหงส์เพลิงสีทองอร่าม นางไม่ได้นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานตามธรรมเนียมตระกูล หากแต่ยืนตระหง่านอยู่ริมหน้าต่างบานแกะสลัก มองลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีมุกออกไปยังความมืดมิดยามวิกาล เบื้องหน้าของนางคือหลินจื้อหยางและหลินฮ่าวหราน พี่ชายร่วมสายเลือดผู้เคยเหยียบย่ำศพของนางเพื่อไต่เต้าสู่อำนาจในอดีต ใบหน้าของหลินจื้อหยางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธระคนหวาดระแวง เขาตบโต๊ะไม้จันทน์หอมเสียงดังสนั่นลั่นห้องโถง "ฟางเซียน! เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไร กล้าดียังไงมาพูดจาเพ้อเจ้อถึงเรื่องความตายและความแค้นในอดีต! พวกเราเป็นพี่น้องกันสายเลือดเดียวกันนะ!" "พี่น้อง?" ฟางเซียนหลุบตาลงเล็กน้อย มุมปากยกยดเย้ยหยันขึ้นครึ่งนิ้ว รอยยิ้มนั้นงดงามดั่งดอกไม้พิษที่ผลิบานท่ามกลางหิมะโปรราย "วันที่พวกท่านร่วมมือกับองค์ชายจ้าวเหวิน ยัดข้อกบฏให้มารดาของข้า และผลักข้าลงไปในกองเพลิงมรณะเพื่อแย่งชิงโฉนดที่ดินตระกูล... พวกท่านยังจำคำว่าพี่น้องได้อยู่หรือไม่คะ" คำพูดนั้นราวกับมีดคมกริบที่กรีดลงบนแผลเป็นในใจของสองพี่น้อง หลินฮ่าวหรานผู้เป็นน้องชายหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เขาก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว นางรู้ได้อย่างไร? เรื่องเลวทรามเหล่านั้นถูกฝังกลบไว้อย่างมิดชิดในห้องลับของจวนอัครเสนาบดี ต่อให้เป็นผีสางก็ไม่มีทางล่วงรู้ได้ เว้นเสียแต่ว่า... ปีศาจตนนี้ได้ปีนป่ายกลับมาจากขุมนรกจริงๆ "เจ้า... นังสารเลว เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลอะไร!" หลินฮ่าวหรานกัดฟันกรอด พยายามเค้นเสียงขู่คำรามเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ "คิดว่ามีอ๋องเฉินอี้เฟยหนุนหลังแล้วจะทำอะไรพวกเราก็ได้งั้นรึ? ตระกูลหลินของเรายังมีฐานอำนาจในราชสำนัก..." "อำนาจหรือคะ?" เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่านุ่มนวลดังขึ้นจากความมืดที่ประตูห้องโถง อ๋องเฉินอี้เฟยปรากฏกายขึ้นในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาด้วยดิ้นเงิน ใบหน้าหล่อเหลาดดึงดูดสายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยว กลิ่นอายอำนาจกดดันแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก ในมือหนาของเขากุมป้ายคำสั่งทองคำแห่งกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ซึ่งเป็นหลักฐานชัดเจนว่า ตระกูลหลินในยามนี้ได้สูญสิ้นอำนาจต่อรองไปจนหมดสิ้นแล้ว หลินจื้อหยางเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีเมื่อเห็นป้ายคำสั่งนั้น เขาตะเกียกตะกายคลานเข้าไปหาเฉินอี้เฟยหมายจะเหนี่ยวรั้งชายเสื้อ "ท่านอ๋อง! โปรดทรงเมตตาด้วยพ่ะย่ะค่ะ! นางฟางเซียนนางเสียสติไปแล้ว นางกำลังจะทำลายตระกูล..." เฉินอี้เฟยปรายตามองบุรุษผู้ไร้ศักดิ์ศรีที่กำลังหมอบกราบแทบเท้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ เขายกปลายเท้างดงามขึ้นเขี่ยร่างนั้นออกห่างอย่างไม่ไยดี ราวกับกำลังปัดกวาดเศษขยะชิ้นหนึ่ง "เปิ่นหวังเป็นคนโปรดให้ชายาตัวน้อยของข้าได้เล่นสนุก" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอื้อnเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย ทว่ากลับสร้างความหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ "หากนางต้องการรื้อถอนตระกูลหลินให้ราบคาบ เปิ่นหวังก็พร้อมจะส่งกองทัพมาช่วยถือจอบขุดรากถอนโคนให้พ่ะย่ะค่ะ" ฟางเซียนหันกลับมาสบตากับบุรุษผู้เป็นสามีในนามและคู่คิดในเกมอำนาจ แววตาที่เคยเย็นชาและโดดเดี่ยวของนางยามนี้มีความอบอุ่นมั่นคงฉาบอยู่เบื้องลึก ดั่งหินผาที่ตั้งตระหง่านท้าทายคลื่นลม การชิงไหวชิงพริบในเรือนหลังและราชสำนักดำเนินมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญ นางไม่ได้ต้องการแค่แก้แค้นให้สาสม แต่ต้องการบดขยี้ความทะเยอทะยานของพวกมันให้แหลقคามือทีละน้อย นางก้าวเข้าไปใกล้หลินฮ่าวหรานที่กำลังตัวสั่นเทา ก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของมัจจุราช "จำได้ไหมคะ... ที่ข้าเคยบอกว่า หนี้เลือดต้องชำระด้วยเลือด" ฟางเซียนแย้มยิ้มอ่อนหวาน "วันนี้คือดอกเบี้ยก้อนแรก... ดาบที่พวกท่านเคยใช้แทงข้างหลังข้า ในตอนนี้ มันหันกลับมาจี้อยู่ที่คอของพวกท่านเองแล้วนะคะ" ฉับพลันนั้น เสียงฝีเท้ากึกก้องนับร้อยนายก็ดังขึ้นล้อมรอบจวนตระกูลหลิน ประตูห้องโถงถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือขององครักษ์เงา ทว่า ก่อนที่ฟางเซียนจะได้ลงมือพิพากษาขั้นเด็ดขาด แสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกก็สะท้อนร่างของบุคคลผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ องค์ชายจ้าวเหวินปรากฏตัวขึ้นกลางวงล้อม พร้อมกับราชโองการลับสีทองอร่ามในมือ ที่สามารถพลิกกระดานหมากตานี้ให้กลับตาลปัตรได้ในชั่วพริบตา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกเกมแค้นไปกับฟางเซียนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!