บันทึกที่หายไป

กลิ่นอายจางๆ ของผงหมึกเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืดทึบของห้องเก็บสมบัติหลวง ด้านนอกหน้าต่างบานแกะสลักลายหมู่หงส์เริงระบำยามราตรี สายฝนโปรยปรายกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบสีชาดดังระรัวดั่งเสียงกลองศึกที่คอยเร่งเร้าจังหวะหัวใจของหลินฟางเซียนให้เต้นระรัวอย่างไม่เป็นสุข นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าไหมสีนิลบรรจงเขี่ยสลักทองเหลืองของหีบไม้จันทน์หอมโบราณด้วยความระมัดระวังสูงสุด ทุกการเคลื่อนไหวเงียบเชียบราวด์แมวดำย่างก้าวบนกลีบดอกไม้ ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ตระกูลหลินเคยเป็นรากฐานค้ำจุนราชบัลลังก์ ก่อนจะถูกกวาดล้างด้วยข้อกบฏที่ถูกปั้นแต่งขึ้นโดยเงื้อมมือขององค์ชายจ้าวเหวิน และในค่ำคืนนี้ หีบใบนี้คือ "บันทึกที่หายไป" — หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่อาจสามารถพลิกแผ่นดินชำระล้างมลทินให้แก่ดวงวิญญาณนับร้อยที่ตายอย่างอยุติธรรมได้ "เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่ามันซ่อนอยู่ ณ ที่แห่งนี้?" เสียงกระซิบแผ่วเบาดั่งสายลมพัดผ่านช่องหน้าต่างดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับสัมผัสไออุ่นจากกายหนาที่คุ้นเคย อ๋องเฉินอี้เฟยเคลื่อนกายเข้ามาประชิดตัวนางตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครล่วงรู้ อาภรณ์สีเข้มของเขากลมกลืนไปกับความมืดมิด มีเพียงนัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีที่ทอประกายวาววับในความสลัว เขายื่นมือเข้ามาช่วยประคองแผ่นไม้หนักอึ้งแทนที่นางอย่างรู้ใจ ไหล่กว้างของบุรุษผู้นี้กลายเป็นเกราะกำบังอันมั่นคงท่ามกลางบรรยากาศวังหลวงที่เต็มไปด้วยคมดาบซ่อนเร้น ฟางเซียนเหลือบสายตาขึ้นมองคู่คิดผู้เคียงบ่าเคียงไหล่ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น นางไม่ตอบคำถามด้วยวาจา แต่ผายมือไปยังเอกสารแผ่นสุดท้ายที่ถูกซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้สองชั้น แผ่นกระดาษสาเก่าคร่ำคร่าปรากฏลายมือตวัดอันคุ้นตา—ลายพระ The Handwriting ขององค์จักรพรรดิองค์ก่อน ทว่าสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของฟางเซียนสะดุดกึก ไม่ใช่ร่องรอยการประทับตราหยกอันทรงอำนาจ หากแต่เป็นเนื้อความภายในที่ระบุชัดเจนว่า คำสั่งฆ่าล้างตระกูลหลินนั้นหาใช่พระราชประสงค์ที่แท้จริงไม่ หากแต่เป็นรอยประทับปลอมแปลงด้วยหยกจำลองที่ทำขึ้นอย่างแนบเนียน และผู้ที่อยู่เบื้องหลังการปลอมแปลงราชโองการฉบับนั้น มีตราประทับส่วนตัวขององค์ชายจ้าวเหวินซ่อนอยู่ใต้รอยพับ! "ในที่สุด... ข้าก็ได้พบหลักฐานชิ้นนี้เสียที" น้ำเสียงของฟางเซียนราบเรียบเยือกเย็น ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่ลุกโชนขึ้นในดวงตาดั่งอัญมณีสีนิลที่ผ่านการเจียระไนด้วยความเจ็บปวด เฉินอี้เฟยโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง "ความจริงเปิดเผยแล้วเช่นนี้ แผ่นดินนี้กำลังจะลุกเป็นไฟ... เจ้าพร้อมที่จะก้าวเดินบนเส้นทางนองเลือดนี้เคียงข้างข้าหรือไม่ ฟางเซียน" ทว่า ก่อนที่ฟางเซียนจะได้เอ่ยคำตอบใดออกไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สาดส่องลอดผ่านช่องประตูเข้ามาจนสว่างวาบ "มีคนบุกรุก! ล้อมห้องเก็บสมบัติไว้ให้หมด อย่าให้ผู้ใดเล็ดลอดไปได้!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเหี้ยมเกรียมของราชองครักษ์ประจำพระองค์ดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบสงบในยามวิกาลทันที เฉินอี้เฟยคว้าดาบประจำกายออกครึ่งเล่มโดยสัญชาตญาณ นัยน์ตาดุดลุกโชนด้วยไอสังหาร แต่ฟางเซียนกลับดึงแขนเสื้อของเขาไว้เบาๆ นางหาได้ตื่นตระหนกไม่ ตรงกันข้าม มุมปากของสตรีงามกลับแย้มยิ้มขึ้นอย่างผู้กุมชัยชนะ เมื่อเงาร่างในชุดคลุมสีทองปักลายมังกรห้าเล็บก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูที่ถูกเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง องค์ชายจ้าวเหวินแย้มยิ้มด้วยรอยยิ้มสุภาพที่เคลือบยาพิษ ในมือของเขายกถ้วยชาอุ่นร้อนขึ้นจิบช้าๆ ราวกับล่วงรู้อยู่ก่อนแล้วว่าพวกนางจะอยู่ที่นี่... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกเกมแค้นไปกับฟางเซียนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!