หมากตัวแรกบนกระดานไม้

กลิ่นอายกำยานจันทน์หอมกรุ่นที่ลอยวนอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ช่วยให้จิตใจของหลินฟางเซียนสงบลงแม้แต่น้อย ปลายเล็บเรียวรีที่ถูกย้อมด้วยสีแดงชาดจิกเข้าหากันแน่นจนเนื้อแทบปริ ประทับรอยจางไว้บนฝ่ามือเพื่อเตือนสติว่านางไม่ได้ตายตกไปตามเพลิงแค้นในตำหนักเย็นแห่งนั้นแล้ว ห้วงเวลานี้... นางฟื้นคืนชีพกลับมาในร่างเดิมของตนเองเมื่อสามปีก่อน ช่วงเวลาที่โศกนาฏกรรมตระกูลหลินยังไม่ทันบังเกิด และยาพิษช้าฤทธิ์ยังมิได้ถูกส่งผ่านเข้ามาทางสำรับอาหารของอนุภรรยาผู้เสแสร้ง "คุณหนูเจ้าคะ... บ่าวจัดเตรียมสำรับเช้าตามที่ท่านสั่งแล้วเจ้าค่ะ มีเพียงโจ๊กเม็ดบัวตุ๋นโสมและน้ำแกงไก่ตุ๋นยาจีนใสๆ ไร้ซึ่งเครื่องเทศฉุนกานพลูตามที่ท่านมักโปรดปรานเมื่อปีก่อน เหตุใดวันนี้ท่านจึงไม่ยอมแตะต้องอาหารคาวแกล้มเนื้อปลาฉีหลินที่ฮูหยินใหญ่ส่งมาให้เล่าเจ้าคะ" เสียงของชุนฮวา สาวใช้คนสนิทผู้ซื่อสัตย์เอ่ยถามด้วยความกังวลระคนฉงน นางมองคุณหนูรองแห่งจวนสกุลหลินที่วันนี้แปลกประหลาดไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง แทนที่จะสวมอาภรณ์สีสันสดใสฉูดฉาดเช่นทุกครา หลินฟางเซียนกลับเลือกสวมชุดผ้าไหมปักลายเหมันต์สีขาวนวลตัดขอบด้วยดิ้นเงินเรียบง่าย ทว่าสง่างามดั่งภาพวาดพู่กันจีนโบราณ ดวงตาคู่หงส์ที่เคยทอประกายอ่อนหวานและโง่เขลา บัดนี้กลับเรียบนิ่งลึกล้ำราวกับสระน้ำโบราณที่ไร้ระลอกคลื่น "เก็บสำรับเนื้อปลาพวกนั้นกลับไปเสีย ชุนฮวา..." หลินฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนสาวใช้สะดุ้ง "บอกห้องครัวว่านับแต่วันนี้เป็นต้นไป อาหารทุกมื้อของข้าต้องผ่านการตรวจสอบด้วยเข็มเงินทดพิษ และห้ามให้ผู้ใดจากเรือนใหญ่ก้าวเข้ามาในเขตเรือนปีกตะวันตกแห่งนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด" ชุนฮวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "จะ... จะให้ตรวจสอบด้วยเข็มเงินหรือเจ้าคะ? พระสนม... เอ๊ย คุณหนูรอง ท่านระแวงสิ่งใดกัน หรือเกรงว่าบ่าวไพร่จะทำอาหารไม่สะอาดรึเจ้าคะ" "ความระแวงคือเกราะคุ้ม The shield of survival ที่ดีที่สุดในวังวนแห่งอำนาจ" หลินฟางเซียนคิดในใจ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ กิริยาท่าทางทุกกระเบียดนิ้วเปี่ยมไปด้วยความเยื้องกรายของสตรีผู้เคยครอบบัลลังก์มังกรเคียงคู่โอรสสวรรค์ อดีตชาติ... นางเคยพลาดท่าตกลงไปในหลุมพรางความห่วงใยจอมปลอมขององค์ชายจ้าวเหวิน และความอิจฉาริษยาตื้นเขินของพี่น้องร่วมสายโลหิต จนทำให้สกุลหลินต้องกลายเป็นแพะรับบาปในคดีทุจริตเสบียงคลัง แต่วันนี้ บนกระดานหมากชีวิตที่สวรรค์เมตตาประทานโอกาสให้แก้ตัว หลินฟางเซียนจะไม่เดินหมากด้วยความลุ่มหลงอีกต่อไปแล้ว ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยเสียงรายงานของบ่าวรับใช้หน้าประตู "คุณหนูรองขอรับ... องค์ชายจ้าวเหวินทรงเสด็จมาเยือน พร้อมกับนำกิ่งเหมยหิมะหายากจากอุทยานหลวงมามอบให้เพื่อเป็นการแสดงความคารวะต่อท่านนายพลหลินขอรับ" หัวใจของชุนฮวากระตุกวูบ นางรีบหันไปมองหน้าผู้เป็นนายด้วยความตื่นเต้นยินดี "นั่น... องค์ชายสาม! บุรุษผู้เพียบพร้อมที่สุดในเมืองหลวงเสด็จมาหาท่านด้วยตนเองเชียวนะเจ้าคะคุณหนู ท่านมักบอกว่ารอคอยวันนี้อยู่มิใช่หรือเจ้าคะ เหตุใดท่านจึงยังนั่งนิ่งอยู่เล่าเจ้าคะ" ในอดีต... หลินฟางเซียนคงจะรีบวิ่งออกไปต้อนรับด้วยใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย จัดแต่งทรงผมและอาภรณ์ใหม่อย่างลนลานเพื่อสร้างความประทับใจให้แก่บุรุษผู้ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยนดึงดูดใจผู้นั้น แต่วันนี้... หญิงสาวกลับเพียงแค่ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมของชาผู่อ๋านอวลอยู่ในโพรงปาก รสชาติขมฝาดที่ปลายลิ้นชวนให้ตาสว่างยิ่งนัก "ให้เขาคอยอยู่ที่ศาลาริมน้ำ" หลินฟางเซียนเอ่ยคำสั่งเรียบๆ ทว่าเด็ดขาด "บอกเขาว่าข้ากำลังบำเพ็ญสมาธิคัดคัมภีร์พระสูตร ยังไม่สะดวกออกไปต้อนรับในทันที หากองค์ชายทรงมีพระธุระสำคัญอันใด ก็ให้ทรงรอก2 เค่อ (ประมาณ 30 นาที) เสียก่อน" ชุนฮวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางแทบไม่เชื่อหูตนเองว่าคุณหนูผู้เคยคลั่งไคล้หลงใหลองค์ชายสามจนยอมทำทุกอย่าง จะกล้าออกคำสั่งให้เชื้อพระวงศ์ระดับองค์ชายทรงรอคอยท่ามกลางลมหนาว "จะ... ดีหรือเจ้าคะคุณหนู นั่นองค์ชายสามเชียวนะเจ้าคะ หากทรงกริ้วขึ้นมา..." "เขาจะไม่กริ้ว" หลินฟางเซียนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์ เสียงกระทบเบาๆ ดั่งเสียงกระบี่กระทบฝัก "บุรุษผู้ทะเยอทะยานที่กำลังต้องการเสียงสนับสนุนจากแม่ทัพหลิน ย่อมมีความอดทนสูงกว่าที่เจ้าคิด ยิ่งเราทำตัวยากจะเข้าถึง เขากยิ่งดิ้นรนไขว่คว้าเข้าหา... ไปบอกเขาตามที่ข้าสั่ง" ขณะที่ชุนฮวารีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปทำตามคำสั่ง หลินฟางเซียนก็ก้าวเดินไปที่หน้าต่างบานแกะสลัก นางมองลอดผ่านผ้าม่านโปร่งออกไปยังสวนหย่อมเบื้องล่าง ที่ซึ่งบุรุษในชุดคลุมผ้าไหมปักลายพยัคฆ์ซ่อนลายกำลังยืนรออยู่ด้วยสีหน้าสุภาพนุ่มนวล รอยยิ้มที่เขาส่งให้บ่าวไพร่ช่างดูอบอุ่นและไร้พิษภัย แต่สำหรับผู้ที่เคยถูกมีดเล่มเดียวกันแทงข้างหลังจนตายทั้งเป็น รอยยิ้มนั้นไม่ต่างอะไรจากรอยยิ้มของอสรพิษที่รอวันฉกกัด แต่ทว่า... สายตาของนางไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่ร่างขององค์ชายจ้าวเหวิน ลึกลงไปในเงาไม้ใหญ่ริมกำแพงจวน เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาด้วยด้ายทองคำกำลังยืนนิ่งสงบ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีคู่นั้นจับจ้องมาที่หน้าต่างห้องของนางพอดิบพอดี อ๋องเฉินอี้เฟย! แม่ทัพผู้กุมอำนาจกองทัพพิทักษ์ทิศเหนือ ผู้ซึ่งคนทั้งเมืองหลวงต่างหวาดกลัวในความเด็ดขาดและเลือดเย็น บุรุษผู้ที่ในอดีตชาติเคยยืนถือกระบี่อยู่ท่ามกลางกองเพลิงเผาตำหนักเพื่อปกป้องนางจนลมหายใจสุดท้าย แม้ในยามนั้นนางจะโง่เขลาจนมองไม่เห็นความจริงใจอันหนักหน่วงดั่งขุนเขาของเขา แต่ในชาตินี้... ดวงตาของหลินฟางเซียนกระจ่างชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด เฉินอี้เฟยไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาเพียงแต่ยกพัดเหล็กในมือขึ้นคารวะนางจากระยะไกล เป็นการทักทายที่เงียบงัน ทว่าทรงพลังจนทำให้หัวใจของอดีตจักรพรรดินีผู้เย็นชาสั่นไหวอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก ยังไม่ทันที่หลินฟางเซียนจะได้ส่งสัญญาณตอบรับ ชุนฮวาก็วิ่งหน้าตาตื่นกลับเข้ามาในห้องด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม ยิ่งกว่าตอนที่เห็นองค์ชายสามรอคอยเสียอีก "คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!" ชุนฮวาหอบหายใจถี่กระชั้น สีหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ "พะ... พ่อบ้านใหญ่เพิ่งวิ่งหน้าตาตื่นมาแจ้งว่า... มีราชโองการด่วนจากฮ่องเต้ส่งตรงมาถึงท่านนายพลแล้วเจ้าค่ะ!" หลินฟางเซียนหันขวับกลับมา ร่างระหงนิ่งค้างไปชั่วขณะ ราชโองการด่วน? ในเวลานี้? ทั้งๆ ที่ตามประวัติศาสตร์แล้ว ราชโองการฉบับนี้ควรจะมาถึงในอีกสามเดือนข้างหน้าเมื่อคดีเสบียงคลังปะทุขึ้น! เหตุใดประวัติศาสตร์จึงถูกบิดเบือนเร็วกว่ากำหนด? หรือว่า... มีผู้เล่นคนอื่นที่ย้อนเวลากลับมาพร้อมกับนางด้วยกันแน่? ก่อนที่ความตื่นตระหนกจะทันได้กัดกินสติปัญญา ชุนฮวาก็ยื่นห่อกระดาษสีชาชื้นน้ำค้างที่พ่อบ้านฝากมาให้ด้วยมือสั่นเทา บนห่อกระดาษนั้นไม่มีตราประทับของราชสำนัก มีเพียงกลิ่นอายจางๆ ของยาพิษชนิดหายากที่นางจดจำได้ไม่มีวันลืม—พิษร้อยรากสลายวิญญาณ และเมื่อนางแกะห่อกระดาษออก ด้านในกลับไม่ใช่ราชโองการ แต่เป็นหมากสีดำหนึ่งเม็ดที่เปื้อนคราบเลือดสดๆ พร้อมกับกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมืออันคุ้นเคยอย่างยิ่ง *‘หมากตานี้... เจ้าจะเดินต่ออย่างไรดีเล่า พระชายาของข้า’* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและก้าวเข้าสู่สนามหมากแห่งเลือดนี้ไปพร้อมกับข้า หงส์เพลิงหวนคืน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ