หวนคืนสู่รุ่งอรุณแห่งความแค้น

กลิ่นอายกำยานหมื่นลี้เผาไหม้จนใกล้หมดดอก ควันสีขาวนวลม้วนตัวลอยขึ้นสู่คานไม้สลักลวดลายหงส์เคียงมังกร บรรยากาศภายในห้องหับส่วนตัวของตระกูลหลินอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่กดดันเสียจนน่าอึดอัด บนโต๊ะไม้จันทน์แดงหรูหรา อาภรณ์สีแดงสดปักดิ้นทองลายพฤกษาชาติสำหรับพิธีมงคลสมรสในวันพรุ่งนี้ถูกวางทอดไว้อย่างประณีต ทว่าสำหรับหลินฟางเซียนแล้ว อาภรณ์ชุดนี้มิได้แตกต่างอันใดจากเครื่องพันธนาการที่รอวันสวมเพื่อนำนางไปสู่ลานประหาร ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบจรดลงบนพื้นผิวถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูก นางไม่ได้กำลังฝัน—ความเจ็บปวดจากการถูกกรอกยาพิษสังหารโลหิต ความหนาบดบังของความตายที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง และเสียงหัวسเราะเยาะหยันขององค์ชายจ้าวเหวินในวาระสุดท้าย ยังคงกรีดลึกอยู่ในโสตประสาทราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อลมหายใจก่อนหน้า ดวงตาหงส์คู่นั้นค่อยๆ เปิดขึ้น สะท้อนแสงไฟจากตะเกียงสำริดวับวาม เย็นชา ดุดาบที่ผ่านการลับคมในกองเลือด และเฉียบแหลมจนแทบจะกรีดแทงความมืดมิดให้ฉีกขาด "คุณหนู... ใกล้จะยามอิ๋นแล้ว เจ้าค่ะ เหตุใดยังไม่ยอมพักผ่อนอีกเล่าเพคะ พรุ่งนี้ท่านต้องเข้าพิธีมงคลสมรสกับองค์ชายสามแต่เช้าตรู่ หากผิวพรรณอิดโรย เกรงว่าจะไม่เป็นมงคล" เสียงกระซิบแผ่วเบาของอิงอิง สาวใช้คนสนิทดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างเล็กๆ นั้นเดินเข้ามาพร้อมถาดน้ำชาอุ่น ทว่าในสายตาของฟางเซียน เวลานี้อิงอิงไม่ได้เป็นเพียงแค่บ่าวรับไท่ผู้ภักดี หากแต่เป็นดวงวิญญาณอีกดวงหนึ่งที่ต้องมาสังเวยให้กับความมักใหญ่ใฝ่สูงของตระกูลจ้าวในชาติภพก่อน ชาตินั้นอิงอิงถูกโบยจนตายคาเรือนเพียงเพราะทำน้ำชาหกใส่ชายฉลองพระองค์ขององค์ชายจ้าวเหวิน ฟางเซียนหลุบตาลงซ่อนประกายอำมหิตที่วابวับอยู่ภายใน ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่บางเบาจนแทบมองไม่เห็น รอยยิ้มที่ทำให้อิงอิงถึงกับชะงักฝีเท้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ระคนหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก "พักผ่อนหรือ..." เสียงของนางราบเรียบ เย็นเยือก และหนักแน่นจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "ข้าเพิ่งตื่นจากฝันอันยาวนาน... ฝันที่สอนให้ข้ารู้ว่า ความเมตตาต่อศัตรู คือการขุดหลุมฝังศพให้ตนเอง" อิงอิงขยับริมฝีปากคล้ายจะเอ่ยถามด้วยความงุนงงกับถ้อยคำประหลาดนั้น ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เปล่งเสียงใดออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "คุณหนูหลิน... มีราชโองการลับจากตำหนักบูรพา ส่งตรงถึงมือท่าน" เงาร่างขององครักษ์เงาคนสนิทขององค์ชายจ้าวเหวินทาบทับลงบนประดาบกระดาษสาของบานหน้าต่าง หัวใจของอิงอิงกระตุกวูบด้วยความตื่นตระหนก ในขณะที่ฟางเซียนกลับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียดหยัน หมากตานแรกถูกเดินลงบนกระดานแล้ว และนางนี่แหละ จะเป็นผู้พลิกกระดานนี้ด้วยเลือดของพวกมันเอง "เข้ามาสิ..." ฟางเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางทรงอำนาจดั่งจักรพรรดินีผู้ครองบัลลังก์ หาใช่คุณหนูในห้องหอที่กำลังจะออกเรือนไม่ "ข้ารอคอยคำสั่งนี้มานานพอแล้ว" ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับลมหนาวระลอกสุดท้ายของฤดูเหมันต์ที่พัดกรรโชกเข้ามาจนเปลวไฟในตะเกียงไหววูบ ทว่าแววตาของหลินฟางเซียนกลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นที่ไม่มีวันดับมอดลงได้อีกต่อไป ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและก้าวเข้าสู่สนามหมากแห่งเลือดนี้ไปพร้อมกับข้า หงส์เพลิงหวนคืน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ