กฎระเบียบที่ไร้ความเมตตา

ไอปราณทมิฬผสมกลิ่นอายเน่าเฟะของซากอสุพิษโบราณโชยเข้าปะทะนาสิกจนแสบสนิท หุบเขาอสรพิษเบื้องหน้าหาใช่สถานที่สำหรับสิ่งมีชีวิตจะก้าวล่วง หากแต่เป็นสุสานกว้างใหญ่ที่ธรรมชาติสร้างขึ้นเพื่อทดสอบความเด็ดเดี่ยวของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียร โครงกระดูกมหึมาของสัตว์อสูรบรรพกาลฝังจมอยู่ใต้ชั้นดินโคลนสีเขียวข้นคลั่ก ทุกย่างก้าวที่กดลงบนพื้นศิลาจึงเต็มไปด้วยเสียงกรอบแกรบของกระดูกชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่แตกสลาย ไป๋หลานหยุดฝีเท้าลง นางเงยหน้าขึ้นมองผาหินสูงชันที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกพิษหนาทึบ บนยอดผานั้น... มู่หรงเฉินคงกำลังยืนมองลงมาด้วยแววตาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งเช่นเคย อาจารย์ไม่เคยเอ่ยคำว่าเมตตา กฎของสำนักโอสถสวรรค์ไม่เคยมีไว้เพื่อความเห็นอกเห็นใจ มีเพียงผู้รอดชีวิตและผู้ที่ถูกกลืนกินโดยวิถีเซียนเท่านั้น "คิดจะใช้หุบเขานี้บดขยี้ความตั้งใจของข้าหรือ... มู่หรงเฉิน ท่านประเมินข้าต่ำไปแล้ว" มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น ความทรงจำจากชาติก่อนหลั่งไหลเข้ามาตอกย้ำความเจ็บปวดในวันที่คมดาบของเขาปลิดชีพนาง ความแค้นนี้ไม่ใช่เพียงความริษยา แต่มันคือไฟโลกันตร์ที่แผดเผาจิตวิญญาณจนไม่เหลือความหวาดกลัวต่อความตายอีกต่อไป *ฟึ่บ!* เสียงแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกับเงาดำมหึมาที่พุ่งทะยานออกมาจากพงหญ้าพิษ อสรพิษเกล็ดเหล็กเก้าเศียร ความยาวกว่าสสามสาต แผ่แม่เบี้ยกว้างจนบังแสงสว่างริบหรี่จากฟากฟ้า ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองผู้บุกรุกตัวจ้อยด้วยความกระหายเลือด พิษกรดสีม่วงเข้มถูกพ่นออกมาเป็นสาย ทลายศิลาเบื้องหน้าจนกลายเป็นไอหลอมเหลวในพริบตา ไป๋หลานไม่ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว ปราณแท้จริงภายในร่างหมุนวนอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นโล่แสงสีฟ้าครามปกป้องกาย มือเรียวบางสะบัดออก พัดหยกโบราณที่แฝงไอความเย็นยะเยือกปรากฏขึ้นในอุ้งมือ นางทะยานร่างเข้าหาอสรพิษยักษ์ดุจผีเสื้อบินเข้าหาเปลวเพลิง ท่ามกลางหมอกพิษที่ตลบอบอวล คมพัดตวัดวาดผ่านอากาศจนเกิดเสียงแหลมหวีดหวิวบาดแก้วหู เกล็ดอสรพิษแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ปะทะกับคมพัดจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วหุบเขา แรงสะท้อนทำให้โล่ปราณของนางสั่นสะเทือน แต่แววตาของหญิงสาวยังคงแน่วแน่ นางมิใช่ศิษย์น้อยที่อ่อนต่อโลกอีกต่อไป วิชากระบวนท่าที่นางใช้คือวิชาลับที่นางเคยคิดค้นร่วมกับเขาในอดีตชาติ การใช้จุดอ่อนของอสรพิษเพื่อย้อนรอยพลังของมันเองคือสิ่งที่มู่หรงเฉินเคยพร่ำสอน... ช่างน่าขันสิ้นดีที่วิชาซึ่งอาจารย์ถ่ายทอดให้ กลับกลายเป็นอาวุธที่นางใช้เพื่อก้าวข้ามผ่านบททดสอบอันโหดร้ายนี้ "ย้ากกก!" เสียงหวานใสตะโกนก้อง ปราณโลหิตระเบิดออกรอบกาย ร่างของไป๋หลานพุ่งทะลวงผ่านร่างมหึมาของอสรพิษเกล็ดเหล็กไปราวกับสายฟ้าสีคราม เลือดสีดำทะลักทลายออกจากบาดแผลฉกรรจ์กลางลำตัวของอสรพิษ มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนจะล้มฟาดลงกับพื้นดินจนฝุ่นตลบอบอวล หุบเขาอสรพิษกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ บนยอดผาสูงชัน มู่หรงเฉินยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางกระแสลมแรง ชายเสื้อสีขาวบริสุทธิ์ไม่แม้แต่จะไหวติ่ง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวทอดมองเหตุการณ์เบื้องล่างผ่านม่านหมอก เขาสัมผัสได้ถึงพลังปราณอันคุ้นเคยและร่องรอยของกระบวนท่าที่นางใช้... กระบวนท่าที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับความตายของนางเมื่อสามปีก่อน หัวใจที่เคยด้านชาดุจหินผาไหววูบไปชั่วขณะ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความสงสัยระคนความตื่นตะลึงระลอกหนึ่งพุ่งชนจิตสำนึกของปรมาจารย์โอสถ *เด็กสาวนางนี้... เป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงมีเคล็ดวิชาที่คล้ายคลึงกับนางถึงเพียงนี้?* ในขณะที่มู่หรงเฉินกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือหุบเขาอสรพิษก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างไร้สาเหตุ เมฆทัณฑ์สวรรค์ก่อตัวหมุนวนอย่างบ้าคลั่งเหนือศีรษะของไป๋หลานที่กำลังยืนหอบหายใจโรยรินอยู่เบื้องล่าง แรงกดดันมหาศาลกดทับจนแผ่นดินปริร้าว เสียงคำรามกึกก้องจากสรวงสวรรค์ดังสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน ไป๋หลานเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่เปื้อนเลือด นางไม่ได้หวาดกลัวต่อทัณฑ์สวรรค์เบื้องบนแม้แต่น้อย ทว่ากลับจ้องมองตรงไปยังยอดผาที่ร่างเงาของอาจารย์ยืนอยู่ ราวกับจะส่งสารท้าทายข้ามห้วงมิติ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... เงาร่างสีดำสนิทลึกลับผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลังมู่หรงเฉินอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับกระบี่อาบยาพิษที่พุ่งเข้าเสียบทะลุแผ่นหลังของปรมาจารย์โอสถโดยไร้เสียงเตือน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีเซียนอันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ --- เพลิงโอสถสวรรค์ ---