ความเย็นชาคือเกราะป้องกัน

กลิ่นอายของธูปหอมหมื่นลี้มลายหายไป เหลือไว้เพียงความหนาแน่นของไอปราณบริสุทธิ์ที่กดทับลงบนแผ่นหลังจนแทบหายใจไม่ออก ภายในห้องโถงศิลาจันทรา ไร้ซึ่งเสียงใดๆ นอกจากเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างเชื่องช้า มู่หรงเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาสีนิล ดวงตาคมกริบดุจกระบี่โบราณหลับสนิท แผ่ไอเย็นเยียบที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งให้อยู่ในความนิ่งงัน ทว่าเบื้องล่างของเขา ห่างออกไปเพียงสามเชียร ไป๋หลานกำลังเผชิญหน้ากับบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดในวิถีแห่งเซียน "สมาธิของเจ้า... ฟุ้งซ่านเกินไปแล้ว" สุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงก้อนหินกระทบกันในลำธารน้ำแข็งดังขึ้น ทลายความเงียบงัน มู่หรงเฉินลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของอารมณ์ใดๆ เจืออยู่เลย มันว่างเปล่า ดำมืด และลึกล้ำดึงดูดวิญญาณให้ดิ่งจม ไป๋หลานสะดุ้งเล็กน้อย หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผม แม้นางจะผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง และแบกความแค้นไว้เต็มอก แต่การต้องมานั่งหลอมรวมจิตวิญญาณภายใต้สายตาอันเฉียบคมของชายผู้เคยสังหารนางในอดีตชาติ กลับเป็นเรื่องที่ท้าทายขีดจำกัดของหัวใจยิ่งนัก "ศิษย์... มิกล้าบังอาจฟุ้งซ่านขอรับ" ไป๋หลานเอ่ยตอบ เสียงของนางราบเรียบ พยายามควบคุมไม่ให้สั่นไหว นางประสานมือเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "เจ้ากล้าหรือไม่ กล้าหาญหรือหวาดกลัว... ปราณในตัน tian (ตันเถียน) ของเจ้าเป็นผู้ฟ้อง" มู่หรงเฉินลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีขาวปักลายเมฆาเคลื่อนไหวอย่างไร้สุ้มเสียง เขาก้าวเดินเข้ามาใกล้ร่างของหญิงสาว กลิ่นอายของโอสถวิเศษและกลิ่นจันทร์หอมลอยวนอยู่รอบกาย เขายื่นมือเรียวยาวดุจหยกขาวออกไป นิ้วชี้และนิ้วกลางแตะลงที่กึ่งกลางหน้าผากของนางเบาๆ *เปรี้ยง!* ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางจิตสำนึก ไป๋หลานรู้สึกเหมือนถูกดึงกระชากลงสู่ห้วงมหาสมุทรแห่งจิตใจที่เย็นเยือก ภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติที่นางถูกคมกระบี่ของเขาแทงทะลุหัวใจไหลทะลักย้อนกลับมา ความเจ็บปวด ความแค้น ความน้อยเนื้อต่ำใจ และคำถามนับพันที่ไร้คำตอบ พรั่งพรูเข้ามาโจมตีสมาธิของนางจนพังทลายในชั่วพริบตา "อึก..." ไป๋หลานครางแผ่วในลำคอ ใบหน้าหวานซีดเผือด ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยแรงกดดันของปราณที่ตีรวน "ความเย็นชาที่เจ้าเห็น... คือเกราะป้องกัน หรือคือความจริงแท้ในใจของเจ้ากันแน่ ไป๋หลาน?" เสียงกระซิบของมู่หรงเฉินดังอยู่ข้างหู ชิดใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่การลงทัณฑ์ทางกาย แต่เป็นการเจาะลึกเข้าไปถึงรากเหง้าของจิตวิญญาณ เขาต้องการบังคับให้นางเผชิญหน้ากับปีศาจในใจตนเอง—ปีศาจที่มีรูปร่างหน้าตาเดียวกับเขา ไป๋หลานกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด รสชาติเค็มปร่าช่วยดึงสติให้นางหลุดพ้นจากวังวนแห่งความทรงจำอันมืดมน นางลืมตาขึ้น สบตากับเขาตรงๆ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววท้าทายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนวลดวงหน้า "หากอาจารย์คิดว่าความเย็นชาคือเกราะป้องกัน... เหตุใดท่านจึงต้องสร้างกำแพงน้ำแข็งนี้ขึ้นมาขวางกั้นระหว่างศิษย์กับอาจารย์เล่า?" ไป๋หลานสวนกลับ น้ำเสียงแม้จะสั่นพร่าแต่มั่น100% เต็มเปี่ยมด้วยความดื้อรั้นที่ไม่อาจซ่อนเร้น มู่หรงเฉินชะงักไปชั่วลมหายใจ นัยน์ตาคมกริบไหววูบรา L กับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป รัศมีรอบกายของเขาปั่นป่วนขึ้นเล็กน้อยก่อนจะสงบลงอย่างรวดเร็ว "เจ้าเติบกล้าขึ้นมาก... กล้าแม้แต่จะตั้งคำถามต่อวิถีของอาจารย์" มู่หรงเฉินถอนมือกลับ ร่างสูงถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้ายังคงราบเรียบเช่นเดิม ทว่าความตึงเครียดในอากาศกลับเพิ่มทวีคูณ "ศิษย์เพียงแต่... ต้องการเข้าใจ" ไป๋หลานยันกายลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา ความสูงของนางอยู่ในระดับไหล่ของเขาพอดี ไออุ่นจากร่างกายของนางปะทะเข้ากับไอเย็นของเขา ก่อเกิดเป็นคลื่นพลังงานประหลาดหมุนวนอยู่รอบตัวคนทั้งสอง ทว่า ก่อนที่มู่หรงเฉินจะได้เอ่ยคำใดต่อ แผ่นดินใต้เท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ เสียงคำรามต่ำดังก้องมาจากหุบเขาเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน มู่หรงเฉินขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองนอกหน้าต่างศิลาที่เปิดกว้าง ท้องฟ้ายามราตรีที่ควรจะประดับด้วยดวงดารากลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานราวกับหยาดโลหิต ปราณอสูรสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกเมฆาจนเกิดเป็นรอยแยกสีดำสนิท "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิด" มู่หรงเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ กระบี่วิเศษข้างกายส่งเสียงร้องคำรามเบาๆ รับสัมผัสสังหาร ไป๋หลานหันไปมองตามทิศทางนั้น หัวใจกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยที่นางจดจำได้ไม่มีวันลืม—กลิ่นอายของสำนักมารโลหิต ผู้เป็นต้นเหตุแห่งโศกนาฏกรรมในอดีตชาติของนาง! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและบททดสอบจิตใจอันล้ำลึกนี้ร่วมกันนะครับ