ความลับในหอคัมภีร์ชั้นเก้า

ไอเย็นเยือกจากแผ่นศิลาหมื่นปีแผ่ซ่านผ่านรองเท้าผ้าปักลายเมฆาเข้าสู่กระดูกสันหลังของไป๋หลาน ทุกย่างก้าวที่นางเหยียบย่างลงบนบันไดวนแห่งหอคัมภีร์ชั้นเก้า คล้ายมีเสียงกระซิบจากวิญญาณผู้ล่วงลับนับร้อยดังก้องอยู่ในโสตประสาท ความมืดมิดเบื้องหน้าถูกขับไล่ด้วยแสงเรืองรองสีครามจางๆ จากอักขระผนึกมารที่สลักไว้บนผนังศิลา ทว่าหัวใจของนางกลับเต้นระรัวดุจกลองศึกที่กำลังเร่งเร้าจังหวะแห่งความตาย หอคัมภีร์ชั้นเก้า... สถานที่ซึ่งถูกประกาศิตจากเจ้าสำนักว่าเป็นเขตหวงห้ามเด็ดขาด ผู้ใดล่วงล้ำแม้เพียงครึ่งก้าวจะต้องโทษทัณฑ์อัคคีสวรรค์เผาผลาญวิญญาณจนแตกดับ ร่างระหงหยุดยืนเบื้องหน้าประตูศิลาบานมหึมาที่มีรูปสลัก "พยัคฆ์อัคคีคำรามจันทร์" ดวงตาสลักด้วยหินหยกโลหิตส่งประกายวาววับราวกับมีชีวิต ไป๋หลานสูดลมหายองเข้าลึกเพื่อสะกดกลิ่นอายพลังปราณของตนเองให้แนบเนียนที่สุด นางยกมือเรียวขาวดุจหยกสลักขึ้นสัมผัสกับลวดลายบนบานประตู พร้อมกับโคจรเคล็ดวิชา "จิตธาราไร้ลักษณ์" ที่มู่หรงเฉินเคยถ่ายทอดให้เมื่อครั้งอดีต—วิชาเดียวกันที่นางใช้เพื่อตบตาเขาในยามนี้ *แกร๊ก... ครืน...* เสียงกลไกโบราณเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า กลิ่นอายอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ ของโอสถโบราณโชยปะทะนาสิก ทันทีที่ประตูเปิดออกสู่ความว่างเปล่าภายใน ไป๋หลานพลانก้าวเท้าเข้าไปพร้อมกับชักกระบี่หิมะครามออกจากฝักเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งที่อาจรออยู่ ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับมิใช่คัมภีร์วิชาเซียนหรือสมบัติล้ำค่าอันใด กลับเป็นแท่นศิลาสีนิลกลางห้องโถงที่วางกล่องหยกสลักลายมังกรห้าเล็บเอาไว้โดดเดี่ยว และเหนือแท่นศิลานั้น... มีภาพวาดเหมือนของสตรีผู้หนึ่งแขวนอยู่ ไป๋หลานชะงักงัน ลลมหายใจของนางสะดุดกึก ดวงตาคู่คมกวาดมองภาพวาดนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ภาพของสตรีในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ดวงหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับนางยิ่งนัก ราวกับส่องกระจกเงา ทว่าแววตาในภาพกลับมีความเศร้าสร้อยและเด็ดเดี่ยวในคราเดียวกัน "นั่น... คือเจ้าในอดีตชาติ หรือตัวข้าในอนาคตกันแน่?" เสียงทุ้มต่ำดุจกระบี่กระทบกันเบาๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถง ไป๋หลานสะท้านเฮือก นางดีดตัวถอยหลังสามก้าว พริบตานั้นคมกระบี่ในมือก็ถูกตวัดชี้ไปยังเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดอย่างเงียบเชียบ มู่หรงเฉิน! บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นปรมาจารย์โอสถผู้ไร้ใจยืนอยู่นั่น แววตาของเขาคู่นั้นเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี ไอปราณรอบตัวแผ่ขยายออกกดทับจนอากาศรอบกายแทบจะกลายเป็นของแข็ง เขามองนางด้วยสายตาที่ยากจะอ่านความหมาย มีทั้งความผิดหวัง ความเจ็บปวด และประกายไฟแห่งเพลิงโอสถสวรรค์ที่ลุกโชนอยู่ในก้นบึ้งนัยน์ตา "เจ้ากล้าดียังไงถึงเหยียบย่างเข้ามาที่นี่ ไป๋หลาน" น้ำเสียงของมู่หรงเฉินราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนบีบคั้นหัวใจของนางให้หล่นวูบ "อาจารย์..." ไป๋หลานเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้หัวใจจะสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว แต่นางก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขา "ศิษย์เพียงแค่ต้องการหาคำตอบ คำตอบที่ท่านปิด บังข้ามาตลอดสิบปี เหตุใด... เหตุใดคืนนั้น ท่านจึงลงมือสังหารศิษย์พี่และทำลายรากฐานพลังของข้าด้วยมือของท่านเอง!" มู่หรงเฉินไม่ตอบทันที เขาก้าวเดินช้าๆ เข้ามาหาทีละก้าว ทุกย่างก้าวของเขาทำให้แรงกดดันรอบตัวเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ร่างสูงใหญ่หยุดยืนห่างจากคมกระบี่ของนางเพียงคืบเดียว ดวงตาคมกิบคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของศิษย์สาว ราวกับต้องการมองทะลุผ่านวิญญาณที่ซ่อนอยู่ภายใน "เจ้าอยากรู้ความจริงงั้นหรือ?" มู่หรงเฉินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ขื่นขมและเยียบเย็นที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น "ความจริงที่เจ้าโหยหานัก... อาจเป็นสิ่งที่แผดเผาให้วิญญาณของเจ้าแตกสลายยิ่งกว่าความตาย" เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้าจับข้อมือของนาง ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนข้อมือเรียวของไป๋หลานนั้นเอง แผ่นศิลากลางห้องโถงก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง กล่องหยกสลักลายมังกรบนแท่นพลันดีดเปิดออกด้วยแรงระเบิดของปราณโบราณ เม็ดยอดโอสถสีทองอร่ามเม็ดหนึ่งลอยเคว้งคว้างขึ้นสู่กลางอากาศ พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งหอคัมภีร์ และภาพวาดบนผนังก็พลันเปลี่ยนเป็นสีเลือด สองร่างที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาเบื้องหน้า... กลับกลายเป็นภาพของมู่หรงเฉินที่กำลังแทงกระบี่ทะลวงอกของไป๋หลานด้วยรอยยิ้มหยัน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและบททดสอบจิตใจอันล้ำลึกนี้ร่วมกันนะครับ