เพลิงโอสถที่ไม่เคยดับ

กลิ่นอายควันยาขมปร่าคลุ้งตลบอบอวลอยู่ภายในห้องปรุงโอสถอัคคีทมิฬ เปลวไฟสีครามใต้หม้อตลบส่ายไหวราวกับอสูรเริงระำ ในเมื่ออดีตคือเงาตามหลอน การใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับผู้ที่เคยลงทัณฑ์สังหารนางด้วยมือตนเอง จึงไม่ใช่เรื่องง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ "เจ้าคิดจะทำลายสำนักหรืออย่างไร ไป๋หลาน" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง มู่หรงเฉินยืนกอดอก สายตาคมกริบดุจใบกระบี่จับจ้องร่างบางที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาหลอม โอสถในมือของนางเวลานี้มิใช่ยารักษาโรคทั่วไป หากแต่เป็น ‘พิษโลหิตโลกันตร์’ ที่มีฤทธิ์กัดกร่อนวิญญาณถึงกระดูกดำ ไป๋หลานหยุดมือลงช้าๆ นางไม่หันกลับไปเผชิญหน้าทันที ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กรีดแทงบรรยากาศระหว่างกัน เส้นผมสีดำสนิทรวบไว้ด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย ไหล่บอบบางสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่ซ่อนเร้น นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความแค้นฝังหุ่นที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก "ศิษย์เพียงแต่ต้องการพิสูจน์ตนเอง... ว่าโอสถที่อาจารย์เคยกล่าวหาว่าเป็น 'พิษร้ายทำลายล้าง' นั้น แท้จริงแล้วสามารถใช้ถอนพิษในกายของท่านได้หรือไม่ต่างหากเล่า" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ทว่าแฝงไว้ด้วยความท้าทายที่แม้แต่ปรมาจารย์โอสถผู้เยือกเย็นยังต้องขมวดคิ้ว มู่หรงเฉินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าของเขากลบเสียงคำรามของเปลวเพลิงในเตาหลอมจนสนิท ร่างสูงสง่าหยุดยืนเบื้องหลังนาง ระยะห่างเพียงคืบทำให้ไป๋หลานได้กลิ่นอายปราณกระบี่และกลิ่นสนโบราณจางๆ จากกายของเขา กลิ่นอายที่นางเคยหลงใหลและเจ็บปวดเจียนตายในคราเดียวกัน "ความตาย... ไม่เคยเป็นเครื่องพิสูจน์ความภักดี ไป๋หลาน" นิ้วเรียวยาวดุจหยกสลักของมู่หรงเฉินเอื้อมออกไปแตะขอบหม้อโอสถ ปราณเย็นเยียบสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ากดขี่อุณหภูมิภายในเตาทันที ทำให้เพลิงสีครามสงบลงในพริบตา "เจ้ากำลังใช้ชีวิตของตนเองมาเดิมพันกับความจริงที่เจ้าไม่มีวันชนะ" "ท่านกลัวหรือเจ้าคะ... กลัวว่าศิษย์คนนี้จะค้นพบความจริงบางอย่างที่ท่านจงใจปิดบังไว้" ไป๋หลานหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาดอกท้อคู่นั้นจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้ลมหายใจของทั้งสองแทบจะหลอมรวมเป็นสายเดียวกัน มู่หรงเฉินนิ่งงันไปชั่วขณะ เงาในอดีตซ้อนทับกับสตรีตรงหน้า ศิษย์รักที่เขาต้องลงมือสังหารด้วยน้ำมือตนเองตามกฎเหล็กสำนักเมื่อร้อยปีก่อน ภาพวันวานที่โลหิตชะโลมกระบี่เพลิงยังคงฝังรากลึกในความทรงจำมิรู้ลืม เหตุใดดวงวิญญาณที่ควรดับสลายจึงหวนคืนมาพร้อมประกายไฟแห่งความแค้นที่ร้อนแรงเช่นนี้ "ข้าไม่เคยกลัวสิ่งใด... แม้กระทั่งทัณฑ์สวรรค์" มู่หรงเฉินกล่าวเสียงพร่า ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่ากล้ามเนื้อบริเวณกรามกลับขบเข้าหากันแน่น "แต่ข้าเวทนาคนโง่เขลาที่เอาชีวิตมาทิ้งเพื่อแก้แค้นในสิ่งที่ตนเองยังมองไม่เห็นภาพทั้งหมดต่างหาก" มือหนาคว้าข้อมือเรียวของไป๋หลานไว้แน่น แรงกดอัดจากปราณเซียนสายหนึ่งถ่ายเทเข้าสู่ชีพจรของนางเพื่อตรวจสอบความผิดปกติ ทว่าสิ่งที่มู่หรงเฉินสัมผัสได้กลับไม่ใช่พลังปราณที่ปั่นป่วน แต่เป็นไอเย็นยะเยือกของคำสาปโบราณที่กัดกินหัวใจนางมาเนิ่นนาน คำสาปที่เขาจำได้ดีว่ามันคือร่องรอยจากแดนสนธยาที่ไร้ทางรักษา ดวงตาของมู่หรงเฉินหรี่แคบลง ความตระหนักรู้บางอย่างวาบผ่านความเยือกเย็น "เจ้า... แลกเปลี่ยนวิญญาณกับสิ่งนั้นมาหรือ?" ไป๋หลานยิ้มเยาะ หยดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดเอ่อคลอหน่วยแต่ไม่ยอมร่วงหล่น "หากไม่ใช่เพราะความไร้หัวใจของท่านในวันนั้น ข้าจะมีจุดจบเช่นนี้หรืออาจารย์?" บรรยากาศภายในห้องปรุงโอสถตึงเครียดถึงขีดสุด แรงกดดันจากพลังปราณระดับมหาราชันย์ทั้งสองสายปะทะกันจนผนังหินรอบด้านปรากฏรอยร้าว เสียงลมปราณคำรามก้องราวกับพายุคลั่งที่รอวันทะลักทะลาย ทันใดนั้นเอง ประตูหินหนักอึ้งของห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงรายงานตื่นตระหนกจากศิษย์รับใช้ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้า "เรียนท่านปรมาจารย์! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ! ผนึกเขตแดนค่ายกลหลอมสวรรค์ที่ยอดเขาด้านหลังจู่ๆ ก็พังทลายลง... และผู้ที่ก้าวออกมาจากแดนสนธยาเวลานี้ คือ 'ราชันย์กระบี่โลหิต' ผู้ที่ถูกผนึกไว้เมื่อร้อยปีก่อนขอรับ!" มู่หรงเฉินผละมือออกจากข้อมือของไป๋หลานทันที นัยน์ตาคมกริบฉายแววตื่นตะลึงระคนเคร่งเครียดเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีเซียนอันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะครับ