วิชาเพลิงสวรรค์สะท้านฟ้า

โลหิตสีชาดหนึ่งหยดร่วงหยดลงบนพื้นศิลาอัคคี เกิดเสียงดังฉ่าคล้ายน้ำมันเดือดพล่าน ไอปราณสีครามเข้มข้นแผ่พุ่งทะลักออกมาจากร่างของมู่หรงเฉิน ราวกับมังกรเพลิงที่ถูกจองจำมานับพันปีแล้วเพิ่งได้รับการปลดปล่อย คลื่นความร้อนระอุแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอก "อาจารย์... เหตุใดท่านจึงต้องทำถึงเพียงนี้?" เสียงของไป๋หลานสั่นเครือเล็กน้อย นางมองร่างของบุรุษผู้เป็นทั้งผู้ให้ชีวิตใหม่และผู้ปลิดชีพนางในอดีตชาติ แววตาของนางในยามนี้เต็มไปด้วยความสับสนระคนร้าวราน ดวงจิตของนางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อตระหนักว่าพลังปราณที่กำลังถ่ายทอดเข้ามาสู่จุดตันtian (ตันเถียน) ของนางในเวลานี้ มิใช่การทำลายล้าง... หากแต่เป็นการถ่ายทอด 'แก่นแท้แห่งวิชาเพลิงสวรรค์' ที่แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดในสำนักยังไม่มีสิทธิ์ครอบครอง มู่หรงเฉินไม่เอ่ยวาจา ใบหน้าหล่อเหลาดุจสลักจากหยกขาวซีดเซียวไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม ลมหายใจของเขายาวนานและติดขัด ทว่ามือทั้งสองข้างที่ทาบลงบนแผ่นหลังของศิษย์สาวยังคงมั่นคงดุจภูผา ไม่ยอมสั่นไหวแม้แต่น้อย เบื้องล่างหน้าผาสุริันต์ดับสูญ เมฆทมิฬหนาทึบกำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น สายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมาอย่างต่อเนื่องจนผืนปฐพีสั่นสะเทือน นั่นคือ 'ทัณฑ์สวรรค์' ที่กำลังลงทัณฑ์ผู้ฝืนกฎแห่งเต๋า การที่มู่หรงเฉินถ่ายทอดวิชาสูงสุดให้แก่ศิษย์ผู้มีสายเลือดอาฆาตในชาติภพก่อน เท่ากับการท้าทายอาณัติสวรรค์โดยตรง! "หุบปาก... แล้วตั้งจิตให้มั่น" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอמהขึ้นในลำคอของมู่หรงเฉิน แม้จะแฝงด้วยความเหนื่อยล้า ทว่ายังคงความเย่อหยิ่งทระนงตามแบบฉบับของปรมาจารย์ผู้ไร้พ่าย "วิชาเพลิงสวรรค์... มิได้มีไว้เพื่อการแก้แค้น หรือการทำลายล้าง หากแต่มีไว้เพื่อปกป้องสิ่งที่เจ้าปรารถนาจะปกป้อง... แม้จะต้องแลกด้วยวิญญาณแตกสลายก็ตามที" สิ้นคำพูดนั้น อักขระโบราณนับพันตัวก็พวยพุ่งออกจากร่างของมู่หรงเฉิน พวกมันเปล่งแสงเจิดจ้าบาดตา พุ่งเข้าสู่ร่างของไป๋หลานราวกับฝนดาวตก ไป๋หลานสะท้านเฮือก ความทรงจำอันเลือนรางในอดีตชาติไหลทะลักเข้ามาในห้วงสำนึก ภาพในอดีตที่นางคิดว่าอาจารย์หักหลังนาง ค่อยๆ ถูกชำระล้างด้วยเปลวเพลิงสีครามบริสุทธิ์ แท้จริงแล้วในวันนั้น... วันที่นางต้องดับสูญด้วยกระบี่ของเขา เป็นเพราะธาตุไฟเข้าแทรกจนร่างกำลังจะระเบิดทำลายล้างทั้งสำนัก มู่หรงเฉินจำต้องยอมสวมบทบาทเป็นผู้ลงมือสังหารนางด้วยมือตนเอง เพื่อไม่ให้นางต้องกลายเป็นมารอสูรที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณไปชั่วกัลปสาน! "ท่านอาจารย์...!" น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้มของไป๋หลาน ความเคียดแค้นชิงชังที่สุมอกมานานนับปี พังทลายลงในพริบตา ราวกับน้ำแข็งที่ถูกเผาผลาญด้วยไฟกัลป์ "อย่าไขว้เขว!" มู่หรงเฉินคำรามลั่น เลือดสดๆ กระฉูดออกจากมุมปากของเขา ร่างกายของเขากำลังเริ่มแตกร้าวราวกับเครื่องปั้นดินเผาที่เผาไฟจนเกินขีดจำกัด พลังปราณของเขาลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย ทว่าแววตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างของศิษย์รักด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ความเย็นชามาตลอดชีวิต ทว่า... ในวินาทีที่การถ่ายทอดพลังกำลังจะเสร็จสิ้นสมบูรณ์ ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ! เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับโลกหล้ากำลังจะล่มสลาย หมอกสีดำทมิฬพวยพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่กดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างของทุกคนแทบแหลกสลาย เงามืดร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิตินั้น ร่างนั้นสวมชุดคลุมยาวสีเลือด ใบหน้าสวมหน้ากากอสูรยิ้มเยาะที่เปื้อนคราบโลหิต ดวงตาสองข้างทอประกายสีแดงฉานจ้องมองมาที่คนทั้งสองด้วยรอยยิ้มอันน่าสะพรึง "ฮ่าๆๆ... ช่างเป็นภาพที่ซาบซึ้งตรึงใจเสียจริง มู่หรงเฉิน... เจ้าถึงกับยอมสละตบะนับพันปีเพื่อถ่ายทอดวิชาให้แก่ศิษย์ตัวน้อยผู้นี้ ช่างสมกับที่เป็นปรมาจารย์ผู้ทรงคุณธรรมเสียจริงนะ!" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องไปทั่วหุบเขา ไป๋หลานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อนางจำกลิ่นอายปราณนั้นได้ทันที... มันคือผู้อาวุโสเงาโลหิต ผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังความหายนะทั้งหมดในอดีตชาติ! มู่หรงเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างกายที่สะบักสะบอมจากการถ่ายทอดวิชาค่อยๆ ขยับยืนขึ้นบังร่างของไป๋หลานไว้ครึ่งหนึ่ง กระบี่อัคคีสวรรค์ในมือสั่นระริก ปราณกระบี่พุ่งทะยานเสียดฟ้า แม้ลมหายใจจะโรยริน แต่รอยยิ้มเยาะหยันกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ "ที่แท้ก็เป็นสุนัขรับใช้ที่แอบซ่อนอยู่ในเงา... เจ้าคิดว่าเวลานี้ ข้าจะไม่มีแรงจัดการเจ้ากระนั้นหรือ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและบททดสอบจิตใจอันล้ำลึกนี้ร่วมกันนะครับ – เพลิงโอสถสวรรค์