สถาปนิกผู้พ่ายแพ้ต่อลูกเล่น

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ยาวในห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ดังจนน่าตกใจ แต่มันหนักหน่วงพอที่จะทำให้บทสนทนารอบโต๊ะเงียบกริบลงในเสี้ยววินาที ปราชญ์กัดฟันกรอด สันกรามคมกริบของสถาปนิกหนุ่มนูนเด่นขึ้นมาภายใต้ผิวเนื้อ เขากำหมัดแน่นซ่อนไว้ใต้ขอบโต๊ะ ความแค้นเคืองจากเหตุการณ์หน้าห้องใต้หลังคาเมื่อคืนยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด ทว่า ณ นาทีนี้ สิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าความทรงจำอันน่าอับอายนั้น นั่งไขว่ห้างส่งยิ้มพริ้มเพราอยู่ตรงข้ามเขา ริน... ช่างบูรณะงานศิลป์ผู้ไม่เคยสำนึกรู้กาลเทศะ "ผมว่าแบบแปลนโครงสร้างปีกตะวันตกที่เรากำลังพิจารณากันอยู่นี้ มีจุดโหว่ที่เห็นได้ชัดเจนนะครับ" รินเปิดฉากขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันแฝงความท้าทายไว้ทุกพยางค์ ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับยามกวาดมองคณะกรรมการและสถาปนิกอาวุโสในห้อง "โดยเฉพาะแนวคิดการจัดวางพื้นที่สาธารณะที่ปิดทึบ ซึ่งขัดแย้งกับจิตวิญญาณดั้งเดิมของอาคารประวัติศาสตร์หลังนี้โดยสิ้นเชิง" เสียงซุบซิบดังขึ้นเบาๆ ในหมู่กรรมการ ปราชญ์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ร่างสูงสง่าในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมกราบกราดมองคู่ปรับด้วยความเย็นชาที่เคลือบด้วยพิษสง "ถ้าคุณรินกรุณาใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์ให้มากกว่าอารมณ์ติสต์แตกของคุณสักนิด คุณคงจะเข้าใจว่าโครงสร้างปีกตะวันตกถูกออกแบบมาเพื่อรับน้ำหนักส่วนต่อขยายในอนาคต ไม่ใช่พื้นที่สำหรับเอาสีน้ำมาละเลงเล่นตามใจชอบ" ปราชญ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องหันขวับมามอง "อุ๊ย... แรงจังเลยนะครับ คุณสถาปนิกผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบ" รินหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หระ ร่างโปร่งบางลุกขึ้นยืนบ้างเพื่อลดช่องว่างทางอำนาจ "แต่โลกความจริงมันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาด้วยไม้บรรทัดกับเครื่องคิดเลขหรอกนะครับ ถ้าคุณมั่นใจในแบบแปลนกระดาษแผ่นนั้นนัก ทำไมเราไม่ลองเดิมพันกันดูล่ะครับ?" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คณะกรรมการต่างพากันนั่งตัวเกร็งเมื่อเห็นประกายไฟแลบแปล๊บออกมาจากคู่ปรับทั้งสองคน "เดิมพัน?" ปราชญ์ทวนคำ มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ดูอันตราย "คุณเอาอะไรมาเดิมพันกับผมล่ะครับ? ฝีมือการซ่อมสีที่วันๆ เอาแต่ใช้ความรู้สึกนำทางเนี่ยนะ?" "ถ้าแบบแปลนของคุณผ่านการอนุมัติแบบไร้ข้อติจากผม... ผมจะยอมทำตามคำสั่งคุณทุกอย่างในเซฟเฮาส์หลังนั้นตลอดการบูรณะ" รินโน้มตัวไปข้างหน้า มือเรียววางทาบบนพื้นโต๊ะไม้ ดวงตาสีเข้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของสถาปนิกหนุ่ม "แต่ถ้าผมจับผิดโครงสร้างส่วนนี้และเสนอทางออกที่ดีกว่าได้... คุณจะต้องเป็นคนถือแปรงทาสีคอยช่วยเหลือผมในห้องใต้หลังคา เป็นเวลาหนึ่งเต็มๆ โดยไม่มีข้อแม้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ปราชญ์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นกระหน่ำในอกด้วยจังหวะที่แปลกประหลาด ไม่ใช่เพราะข้อเสนอ แต่เป็นเพราะภาพความทรงจำเมื่อคืนตอนที่เขาเกือบจะจนมุมต่อหน้าคนตรงข้ามผุดวาบขึ้นมาในหัว ไอ้รอยยิ้มท้าทายแบบนั้น... แววตาเจ้าเล่ห์แบบนั้น... มันคือหลุมพรางที่รินจงใจขุดล่อให้เขาตกลงไปชัดๆ ปราชญ์ปรายตามองเอกสารในมือสลับกับใบหน้ายโสของอีกฝ่าย สัญชาตญาณความเป็นมืออาชีพบอกให้เขาปฏิเสธ แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีของสถาปนิกแถวหน้ากลับร้องตะโกนให้รับคำท้า "น่าสนใจดีนี่ครับ" ปราชญ์ก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเขากับรินลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมเจือจางบนตัวอีกฝ่ายลอยเข้าแตะจมูกจนต้องขบกรามแน่น "ผมรับคำท้าของคุณ... และเตรียมตัวเก็บกระเป๋าไปเป็นลูกมือผมได้เลยครับคุณช่างศิลป์" รินยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะและความซุกซนที่พร้อมจะแผดเผาทุกกฎเกณฑ์ของปราชญ์ให้เป็นจุล ทว่าในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะสบตากลมกลืนเพื่อประกาศผู้ชนะในเกมจิตวิทยา ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียงมารยาท ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสหรูหราก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ดวงตาคมกริบกวาดมองบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องก่อนจะส่งยิ้มหวานหยด "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะทุกคน... พอดีฉันมีเอกสารด่วนจากท่านประธานมาส่งค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้น แต่สายตากลับพุ่งตรงมาที่ปราชญ์และรินด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น ปราชญ์ชะوգความโกรธไว้ในอกทันทีเมื่อเห็นหน้าผู้มาใหม่ ส่วนรินหรี่ตามองด้วยความระแวง เกมที่กำลังจะตัดสินแพ้ชนะถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายแห่งความไม่แน่นอนทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุนี้ด้วยกันนะครับ