กฎเหล็กของสถาปนิกกับพู่กันจอมรั้น

"เฮ้ย! ใครอยู่ในนั้นวะ! ออกมาให้หมด!" เสียงตะโกนห้าวเป้งของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโครงการดังทะลุกระจกกันเสียงเข้ามา สั่นสะเทือนบรรยากาศอึมครึมภายในเซฟเฮาส์เก่าแก่หลังนี้ให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที รินสะดุ้งสุดตัวจนพู่กันในมือแทบหลุดร่วง ปลายขนแปจรดผิดตำแหน่ง ปาดปื้นสีน้ำมันสีครามเข้มทับลงบนผนังปูนเปลือยที่ปราชญ์เพิ่งคำนวณสัดส่วนโครงสร้างทางเรขาคณิตไว้เมื่อสิบนาทีที่แล้วอย่างแม่นยำ ฉิบหายแล้ว... นั่นคือความคิดแรกที่วิ่งผ่านสมองของผม ผม—ปราชญ์ สถาปนิกผู้ยึดมั่นในเส้นบรรทัดและระเบียบวินัย ชายผู้เกลียดความผิดพลาดเสียยิ่งกว่าสิ่งใด หันขวับไปมองความหายนะบนผนังด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ดั่งกลองศึกที่พร้อมระเบิด "ดูฝีมือคุณสิ!" ผมเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธที่พุ่งปรีดยันขีดสุด "ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าให้รอสัญญาณก่อน! คุณทำให้โครงสร้างสีของผมพังหมดแล้ว!" รินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนกับบันไดวนเหล็กดัด ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกกับเสียงโวยวายภายนอก แต่ริมฝีปากบางเฉียบกลับเม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น เจ้าตัวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่ยอมรับผิดแม้แต่น้อย "ก็คุณมัวแต่ทำหน้าเป็นยักษ์ใส่ผมอยู่ได้ เสียงตะโกนข้างนอกนั่นต่างหากที่ทำให้มือผมลั่น!" รินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงความกวนประสาทไว้ครบถ้วน "อีกอย่างนะ ปราชญ์... ผนังปูนดิบๆ ของคุณมันแข็งกระด้างเกินไป สีครามเมื่อกี้ต่างหากที่จะช่วยเบรกความอึดอัดของห้องนี้!" "ศิลปะบ้าบออะไรของคุณ! นี่มันงานสถาปัตยกรรม ไม่ใช่ผ้าใบแคนวาสระบายอารมณ์!" ผมก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างบางที่ติดมุมกำแพง กลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องแคบๆ ลดฮวบลง รินไม่ได้ถอยหนี กลับเงยหน้าสู้สายตาผมตรงๆ ดวงตาคู่นั้นสะท้อนเงาของผมที่กำลังหัวเสียสุดขีด แถมยังมีหน้ามาส่งยิ้มมุมปากใส่ผมอีกต่างหาก "ถ้ามองในมุมเรขาคณิตของคุณมันอาจจะพัง... แต่ถ้ามองในมุมของผม มันคือการมีชีวิตชีวาขึ้นมาต่างหากล่ะครับ คุณสถาปนิกจอมเนิร์ด" คำว่า 'จอมเนิร์ด' กระแทกใจผมเข้าอย่างจัง ไดอะล็อกยียวนกวนประสาทแบบนี้ทำเอาสติที่เหลืออยู่น้อยนิดเกือบขาดผึ่ง มือผมยกขึ้นตั้งใจจะคว้าไหล่บางให้หลบพ้นจากผนังที่เลอะเทอะ แต่จังหวะนั้นเอง เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงกุญแจกระทบกัน "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ผมเห็นเงาคนอยู่ข้างในนะเว้ย!" สถานการณ์เริ่มคับขัน เสียงฝีเท้าของ รปภ. กำลังเคลื่อนใกล้เข้ามาทุกที หากถูกจับได้ว่าแอบเข้ามาในเซฟเฮาส์หวงห้ามก่อนกำหนดส่งมอบ ทั้งผมและยัยศิลปินจอมรั้นคนนี้คงไม่พ้นโดนไล่ออกจากการรีโนเวทโปรเจกต์ใหญ่ครั้งนี้แน่ๆ ปราชญ์ขบกรามแน่น สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง ทางออกเดียวที่จะรอดพ้นจากการถูกพบตัวคือการหลบเข้าไปในพื้นที่แคบใต้บันไดวน ซึ่งมีขนาดพอดีตัวและถูกบดบังด้วยโครงสร้างเหล็กทึบ "เข้ามานี่!" ผมไม่รอให้รินได้ทันตั้งตัว คว้าข้อมือเรียวเล็กแล้วกระชากสุดแรง ร่างบางอุทานเบาๆ ก่อนจะเซถลาเข้ามาปะทะแผงอกผมเต็มแรง แรงเหวี่ยงทำให้เราทั้งคู่ล้มกลิ้งเข้าไปในซอกมืดทึบใต้บันไดด้วยกัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าเสียงหัวใจของผมกลับเต้นโครมครามจนดังกลบเสียงรอบข้าง รินแนบชิดติดกับอกผม ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นสบตาผมในระยะประชิด ชนิดที่ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากกันและกัน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจปนความตื่นเต้น กลิ่นหอมจางๆ ของสีน้ำมันและกลิ่นกายเฉพาะตัวของรินลอยละลิ่วเข้ามาแตะจมูก ท่ามกลางความมืดสลัวและเสียงฝีเท้าของ รปภ. ที่เดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องพอดี "เอ๊ะ... ทำไมล็อกข้างในวะ หรือตาฝาด..." เสียงบ่นพึมพำลอดผ่านบานประตูไม้เข้ามา พร้อมกับเสียงมือหนาเขย่าลูกบิดประตูอย่างแรงจนกลอนสั่นสะเทือน รินสะดุ้งสุดตัว มือเล็กเผลอยกขึ้นกำเสื้อเชิ้ตตรงอกผมไว้แน่น สัมผัสอุ่นจากเรียวปะทะผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนผมต้องกลั้นหายใจ สายตาของเราสองคนประสานกันในความมืด ใกล้เสียจนผมรู้สึกได้ถึงความรวนเรในหัวใจตัวเอง และในจังหวะที่ผมกำลังจะก้มลงกระซิบเตือนให้เงียบเสียง... *กริ๊ก!* เสียงไขกุญแจดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับบานประตูไม้เก่าแก่ที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ แสงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่กลางห้อง พร้อมกับเสียงทุบโต๊ะทำงานและคำพูดที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบลงทันที "บอกแล้วไงว่าห้ามใครเข้ามายุ่ง... นายท่านสั่งเก็บกวาดที่นี่ให้เกลี้ยง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ